In deze aflevering vertelt Jasper Nieuwkoop over zijn deelname aan de Global Sumud Flotilla, de internationale vloot van schepen die in het najaar van 2025 richting Gaza voer.

Lees meer over de blokkades van havenmedewerkers op Waging Nonviolence en op de blog Springs of Revolution. En teken deze petitie om regeringen op te roepen zich in te zetten om de ingenomen schepen terug te halen.

En ohja, steeds als het over Palestina gaat, kan ik het niet laten om te zeggen dat iedereen het boek Perfect Victims van Mohammed El-Kurd moet lezen - dus bij deze.

Illustraties door Lakku Platz. Muziek en geluidseffecten via Pixabay.

30 augustus 2025. In de Italiaanse havenstad Genua houdt Riccardo Rudino, een vertegenwoordiger van het collectief van autonome havenarbeiders, een toespraak voor een joelende menigte.

De havenarbeiders in Genua staan in verbinding met collega's in onder andere Göteborg in Zweden, Gent en Zeebrugge in België en Marseille in Frankrijk.

Op al deze plekken hebben havenarbeiders geweigerd om mee te werken aan het verschepen van wapens naar Israël.

Ondertussen is in Gaza officieel sprake van hongersnood. Israël heeft al maanden de toevoer van voedsel en andere belangrijke hulpgoederen geblokkeerd.

Regeringsleiders spreken wel hun zorgen uit over deze hongersnood, maar ze zetten hun woorden niet om in daden.

Dus komt het aan op initiatieven van burgers zelf. Het grootste initiatief in dit kader is de Global Sumud Flotilla.

Een vloot van ruim 40 schepen met bijna 500 opvarenden zal gezamenlijk naar Gaza varen om eigenhandig hulpgoederen te bezorgen

en zo toegang tot het gebied af te dwingen dat Israël constant van de buitenwereld had afgesloten.

In voorgaande maanden zijn al twee andere schepen met dezelfde missie vertrokken.

Maar allebei werden ze voortijdig door Israëlische militairen onderschept. De hoop is dat het met een vloot van 40 schepen een stukje lastiger zal zijn.

Riccardo spreekt de menigte toe als een aantal deelnemende schepen aan de Global Sumud Flotilla op het punt staat te vertrekken vanuit Genua.

Hij belooft: als we ook maar 20 minuten geen contact hebben met onze boten, onze kameraden, zullen we heel Europa blokkeren.

Er zal nog geen spijkertje meer de haven verlaten.

Dit is Wie dan wel? De podcast over mensen die met hun concrete acties de status quo uitdagen.

Vandaag: blokkades opwerpen en doorbreken.

Voor deze aflevering sprak ik met Jasper Nieuwkoop, een van de Nederlandse deelnemers aan de Global Sumud Flotilla, over zijn motivatie en zijn ervaringen tijdens de tocht richting Gaza.

Ja, je leest dat nieuws en je kijkt naar die beelden van kinderen die honger hebben,

of van wie hun familie zijn vermoord, of kinderen die zelf zijn vermoord.

Dat raakt me enorm en daar kijk je naar met afschuw en met veel onmacht.

En tegelijkertijd bleef ik wel op de bank zitten, omdat je niet iets kon doen.

Totdat ik een berichtje kreeg, notabene van mijn vader, met de vraag van: er zijn schippers.. ze zoeken schippers om met boten naar Gazen te varen. Dus zo werd ik betrokken bij de Global Sumud Flotilla.

Ik vond het een prachtig plan. Ik ben een gepassioneerd zeiler. Ik moest, in eerste instantie zei ik meteen van: nou, dat ga ik doen.

Ik moest wel mijn familie natuurlijk achter me hebben staan. Ik heb twee zonen van 14 en 19 en een lieve vrouw. Als zij ervoor gingen liggen, had ik het niet gedaan.

Dat hebben we thuis goed besproken. Ik heb best wel ook de risico's afgewogen en geanalyseerd.

Het is natuurlijk best wel heftig. Je gaat naar een oorlogsgebied waar zelfs Artsen Zonder Grenzen vandaan trekt.

Ik heb veel mensen gesproken die best wel ervaring hebben in oorlogsgebieden. En dan hoor ik wel iedere keer weer: als je een Nederlands paspoort hebt, dan heb je een soort van veiligheidsgarantie in Israël.

Want dan zijn ze toch echt heel voorzichtig mee, met die Nederlanders. Het was een enorme afweging tussen het risico wat je neemt en het effect wat je denkt te bereiken.

In eerste instantie kregen we door: 40 schepen gaan erheen. Er waren daarvoor al twee keer een enkel schip, was erheen gevaren. Ik heb dat nooit in het nieuws gezien. Er zijn zoveel grote nieuwsitems momenteel.

Poetin schreeuwt wat, Trump schreeuwt wat. En het kan zomaar zo'n actie, varen naar Gaza, overschaduwen.

Waardoor het geen nieuws krijgt. En dat was wel heel belangrijk om

het groots aan de aandacht te brengen, zeg maar. Dus hoeveel

effect heeft het? En wat is het risico? Dus die afwegingen, die hebben we thuis wel gemaakt.

Voor Jasper wonnen de doelen die hij voor ogen had met de missie, het uiteindelijk van de risico's.

Ja, ik hoopte een schip vol mensen die zich verzetten tegen de genocide

veilig naar Gaza te varen. Ik hoopte ook hier wereldwijde aandacht mee te krijgen.

En ik hoopte hulpgoederen naar Gaza te brengen. Het zou natuurlijk maar een druppel op een gloeiende plaat zijn geweest.

Maar als dat was gelukt, dan was ook de blokkade doorbroken. Ik hoopte ook dat die blokkade zou worden doorbroken.

Want dan zouden er vervolgens veel grotere schepen heen varen.

En ik hoopte ook de Palestijnen een gevoel te geven van steun met onze actie.

In september 2025 vertrokken de schepen vanaf verschillende startpunten.

Jasper zou vertrekken vanuit Griekenland. Samen met andere crewleden bracht hij al een aantal weken voor vertrek door in Athene,

waar ze verdere voorbereidingen troffen voor de tocht. En Jaspers zeilervaring was daarbij broodnodig.

Het is een organisatie met activisten, maar dat zijn niet per se nautische mensen.

Dus je moet veertig schepen gaan kopen. En die moeten aangekocht worden met toch wel wat nautische expertise.

Want je gaat over zee varen. Je gaat niet een rondje op het IJsselmeer varen,

maar je gaat echt de Middellandse zee over. Die boten moeten aangekocht worden. Dat zijn boten die vaak door cruisers werden gebruikt.

Dat zijn toch een beetje dagtochtjes wat je gaat maken en je gaat nu echt voor langere tijd op zee.

Die verouderde boten die je dan klaar gaat maken voor zo'n zeetocht, dat is toch een hele andere game.

Ik ben best wel bezig geweest om die boot voor te bereiden. Er moest een AES geïnstalleerd worden.

Een soort radarsysteem waarmee je andere schepen goed kan zien en waarbij ze jou ook goed kunnen zien.

Dat is een soort veilig stukje... equipment, zeg maar.

De juiste papieren moeten geregeld worden voor die boten. Het kan maar zo zijn dat je vanuit Griekenland bijvoorbeeld vertrekt...

en Griekenland heeft best wel een goede band soms met Israël... dat de Grieken zeggen van nee, je mag helemaal niet weg, want je hebt je papieren

niet in orde.

Onze boot was ingeschreven bij het kadaster, maar om die over te schrijven op een andere naam,

dat moet via een notaris. Als je een huis gaat overschrijven, dan ben je zo acht weken verder voordat die tijd heeft.

Bij ons moest het allemaal een hele korte tijd gebeuren. Niet alleen het kadaster moet geregeld worden, maar hij moet ook verzekerd worden.

Bemanning moet getraind worden in het zeilen.

En dit werd natuurlijk niet zomaar een zeiltocht, maar eentje met grote politieke implicaties.

Ook daar moesten de deelnemers op worden voorbereid.

Je krijgt mediatraining, maar je moet ook je bemanning trainen voor een eventuele onderschepping van het Israëlische leger.

Er is een boekwerk aan documenten wat we van de organisatie door moesten spitten.

We moesten filmpjes opnemen voor als we gekidnapt zouden worden. Je gaat je tas inpakken met

spullen die je waarschijnlijk niet meer mee terugkrijgt. Je krijgt trainingen overdag van

mensen die al eerder die tocht hadden gedaan. Dat is best heftig wat je dan te horen krijgt.

Wat ze ervaren. Dat de commando's aan boord komen en die zijn natuurlijk heel zwaar

bewapend en je moet geen gekke dingen doen. En dat je de gevangenis ingaat en bedbugs zijn en dat je met schurft

eruit komt. Oeh, shit. Daar ga je naartoe. Dat krijg je dan te horen. Dat doet dan nog niet zoveel misschien,

maar je gaat er daarna over nadenken en dan krijgt het een beetje vorm en dan

ga je het ook een beetje.. vrezen, misschien wel. Ja, vooral dat wachten op een gegeven moment is wel frustrerend.

Alhoewel, ik ben nog steeds heel druk geweest om die boot beter te voorbereiden.

En ook andere boten die in onze omgeving lagen, daar was ik druk mee om die beter voor te bereiden.

Of ook je bemanning te trainen, te leren zeilen, te leren navigeren.

Dus je bent wel druk, maar we gaan naar dat oorlogsgebied toe.

En op een gegeven moment wil je ook van nou, kom op, let's do it, let's get it over with.

In Athene werd ook duidelijk wie met welk schip zou meevaren. Jasper en zijn mede-bemanningsleden ontmoetten elkaar daar dus voor het eerst.

Ja, ik was de enige die zeilervaring had van onze zes. Ja, je gaat je bemanning trainen, zeg maar. En je laat

ze beseffen dat je ook op zee zit. Ja, een man-overboord-situatie is ondenkbaar met zo'n relatief onervaren bemanning.

Dus ik denk dat we het daar ook veel over gehad hebben. Om het besef bij iedereen tussen de oren te krijgen:

Ja, dit moet niet gebeuren. Dus we moeten wel voorzichtig zijn op dek. En tegelijkertijd, wat doe je dan?

Stel dat het gebeurt. Nou ja, dan ziet iedereen wel in. Jeetje mina, dat is wel lastig om diegene dan weer op te pikken.

En ja, dus je bent ook bezig om het zeilen aan te leren en ook bezig om een beetje

een organisatie aan boord te krijgen. Met zo'n zeiltocht dan zeil je dag en nacht. Dus

je hebt 's nachts draai je shiften en dan wil je dat het 's nachts ook een beetje georganiseerd

is. En als het donker is dan wil je eigenlijk geen licht aan hebben want dan zie je om je

heen buiten heel weinig meer. Dan word je verblind door het licht. We varen heel dicht

bij elkaar met andere boten. Dus het is wel cruciaal dat je gewoon goed zicht hebt, zeg maar.

Dus zodra het donker wordt, wil je geen licht meer aan hebben. Dus in het begin gingen wij lekker gezellig met zonsondergang eten.

En dan moesten we daarna de afwas nog doen. En dan lieten we dat liggen, soms. En dan was het 's nachts een puinhoop.

En als je 's nachts een kopje koffie of een kop thee wilde zetten, dan moest je eerst gaan ruimen, zeg maar.

Plus dat wanneer het een puinhoop is en die boot gaat heen en weer, dan vliegt alles door de keuken heen.

Dus ja, je moet een beetje tussen je oren brengen dat je, nou ja, voor zonsongang moeten we dus én gegeten hebben, én afgewassen hebben.

De afwas die deden ze met zeewater, omdat ze zo zuinig mogelijk moesten omgaan met de voorraden aan boord.

We hadden iets van 300 liter zoetwater bij ons, daar hebben we énorm zuinig mee gedaan.

We wisten natuurlijk ook niet wat er ging gebeuren. Zouden wij daadwerkelijk onderschept worden?

Of was het een ander scenario, dat we wel naar Gaza hadden kunnen varen?

We hadden hulpgoederen gekocht in Griekenland. Veel linzen, rijst, melkpoeder voor baby's, maar ook maandverband voor vrouwen.

Alles in grote verpakkingen, goed waterdicht verpakt. Om dat daar af te leveren, dat had ons zeker twee, drie dagen gekost bij wijze van spreken. Om dat goed af te leveren.

En dan hadden we weer terug gemoeten. Dus daar hadden we ook voorraad voor bij ons. Maar daar hadden we ook water voor nodig. Terug waarheen dan? Wat zou het zijn geweest?

Zou het Egypte zijn, of zou het Cyprus zijn, of zouden we terug moeten naar Griekenland?

We hadden continu de wind mee vanuit Griekenland naar Gaza. Maar terug zou het tegen de wind in zijn geweest.

Dus dat zou een veel langere en veel oncomfortabeler tocht zijn geweest. Maar daar moet je wel rekening mee houden.

Vanaf hun schip bleef de crew in verbinding met de thuisfront. En ook met de Palestijnen waar ze naar onderweg waren.

We hadden gewoon internet aan boord. Dus we hadden heel veel contact met vrienden en familie.

We hadden heel veel contact met de organisatie zelf. En je had ook een captains & crew meeting.

En wij kwamen vanuit Griekenland. En er waren twee Grieken die hadden een documentaire gemaakt in de Westbank.

En die hadden heel veel contact met Palestijnen. En via hun kregen we ook filmpjes van Palestijnen doorgestuurd die op het strand stonden te zingen om ons te verwelkomen, zeg maar.

En we kregen ook vragen van kinderen met foto's.. van kinderen uit Palestina die ons vragen gingen stellen.

Van: nou, hoe gaat het aan boord? En hoe slaap je aan boord? En waar eet je?

Hoe douche je je aan boord?

Zulke vragen kregen we van kinderen. Hartstikke leuk natuurlijk. Dat gaf ook aan dat we hoop waren voor hun.

Om de sfeer aan boord goed te houden was het belangrijk om duidelijke afspraken te maken.

Je zit natuurlijk met z'n zessen op een schip van 12 meter en dan leer je elkaar wel snel kennen.

Daar hebben we denk ik met z'n allen drie of vier weken op gezeten. Dus dan is de boot wel eens heel klein.

De crew had dagelijks een overleg en taken waren onderling verdeeld. Of het nu ging over het verdelen van de voorraad aan boord, koken of optreden als contactpersoon naar de media.

Jasper, die dus als enige van de bemanning zeilervaring had, werd natuurlijk de schipper.

Maar hij had daarbij nog een andere, heel praktische klus.

We gingen weg. Ik kan me de eerste tocht herinneren. Vier mensen van de zes waren zeeziek.

Ik dacht nog, voordat we weggingen: laten we nog een extra emmer kopen. Want volgens mij zijn er misschien wel... We wisten niet of iemand zeeziek zou worden. Misschien worden er wel heel veel mensen zeeziek.

Dus we hebben twee emmers.. Maar twee emmers bleek maar nét genoeg. Dus ik was continu bezig om die emmers schoon te maken, hahaha.

Ja, dus dat was mijn taak. Emmers schoonmaken, want die mensen zeeziek zouden worden.

Niet iedereen bleek te kunnen wennen aan de wilde bewegingen van de open zee.

De dag voor de interceptie, of de avond, was het een gekkenhuis met media.

Dus Mohammed werd geïnterviewd, Roos werd geïnterviewd en ik werd ook live op Radio 1 geïnterviewd.

Bijna vlak voordat we onze telefoon in het water gooiden. En ik kan me herinneren dat Roos echt zo ziek was als een hond.

Dus die moest overgeven. En die stortte zich helemaal leeg in de spoelbak.

En vervolgens, vijf minuten later, stond ze weer een interview af te geven. Gekkenhuis.

Jasper noemde het al. Dit gebeurde net voor de interceptie. In de avond van woensdag 1 oktober 2025 enterde de Israëlische marine één voor één de schepen die onderdeel uitmaakten van de Global Sumud-vloot.

De schepen voeren toen nog op internationale wateren, wat het ingrijpen

door Israël onrechtmatig maakte.

Je ziet vlakbij, pak 'm beet 500 meter of een mijl, dat er schepen worden aangevallen

met waterkanonnen. De marifoonkanaal valt weg, dus je weet het is aan het gebeuren.

Er voeren in eerste instantie nog wat marineschepen om ons heen, ik denk acht uur, half negen

's avonds, met grote schijnwerpers op ons. En die voeren daarna weer door naar andere boten.

We werden gewoon nog niet aangepakt. Dus dan keerde bij ons wel weer een beetje de rust terug.

En ik ben toen gewoon gaan slapen. En om half vijf kwamen ze daadwerkelijk bij ons.

Een van de dingen die de bemanning had geleerd tijdens hun training in Griekenland was dat ze op het moment van de onderschepping

allemaal hun telefoons weg zouden moeten gooien.Zó de zee in.

Ja, je hebt natuurlijk de Mossad en het Israëlische leger. Die probeert zoveel mogelijk informatie van je te bemachtigen.

Ja, die telefoon zit helemaal vol met natuurlijk persoonlijke informatie.

Dat wil je gewoon niet weggeven. Dus dat was het idee erachter. Dus de RIB met die commando's kwam aan de linkerzijde.

En ik zat toevallig aan de rechterkant. Dus ik kreeg zeven van die prachtige telefoons in mijn hand gedrukt en die gooide ik zo het water in, haha. [plonsgeluid]

Precies op tijd voordat de RIB, de Rigid Inflatable Boat, met Israëlische commando's, hun boot bereikte.

Er komt gewoon een RIB langszij varen. Ja, dan komen vier van die commando's,

zwaar getrainde commando's, komen aan boord, tot aan de draad gewapend, bij wijze van spreken.

Ze hebben allemaal een camera op hun vest zitten. Ze communiceren enorm. Ze zeggen vanuit de RIB al met een megafoon:

We are not here to harm you. Put your hands on your head and cooperate. Dus dat hebben wij gewoon gedaan. Dat waren we getraind om te doen.

Maar goed, ze zijn wel heel scherp hoor, die gasten. Je moet ook voorzichtig zijn met de handelingen die je doet.

Als je je telefoons met een wijd gebaar weggooit, dan kan dat geïnterpreteerd worden als zijnde dat je een wapen pakt bijvoorbeeld.

Maar in ieder geval, die komen aan boord en die hebben ons gefouilleerd.

Die nemen het schip over. Ja, voor mij een heel bizar en gek moment, dat je schip gewoon wordt overgenomen.

De buitenwereld werd snel geïnformeerd over de onderschepping. En er verschenen filmpjes met de opvarenden online die voor dit scenario waren opgenomen.

Ik ben Jasper Nieuwkoop. Ik kom uit Zuiderwoude, Nederland. Als je deze video ziet, ben ik ontvoerd door de Israëlische Defensie tegen mijn wil en naar Israël gebracht.

Zeg tegen mijn regering dat ze de medeplichtigheid aan Israël moeten beëindigen en mij naar huis moeten brengen.

Stop de genocide.

En ze gaan in de kuip zitten waar het stuur zit.

En wij moesten op het voordek gaan zitten. Ons bijbootje hadden ze, dat

ligt op zijn kop

op het voordek normaliter, dat

hebben zij omgedraaid.

We moesten met z'n zevenen in het bijbootje gaan zitten. Dat was dus om half vijf.

Vijf uur 's ochtens. En toen hebben we nog, tot, ik denk eind van de middag,

hebben we gevaren naar Israël. We zijn naar Ashdod gevaren.

Dus dat was een lange dag. Je zit midden in de zon, redelijk oncomfortabel, maar goed, dat

was prima te doen. Je kon ook wel naar de wc, dat werd wel toegelaten. En dan kom je in Ashdod aan

en dan zie je dat daar al schepen aangelegd zijn en mensen van boord gehaald worden. En dan zie je

ook wel dat het er meteen wat grimmiger aan toe gaat. Mensen hun hoofd wordt omlaag gedrukt en armen worden op hun rug gehouden.

En die worden gewoon, ja, je werd op een betonnen kade gezet. Toen scheen de zon nog, het was hartstikke warm.

Je moet gewoon met je hoofd naar beneden, moest je in de kleermakerszit gaan zitten. En ik denk dat ik daar tot elf of twaalf uur 's avonds nog heb gezeten.

En iedere keer word je verplaatst en daarna word je ingecheckt, zeg maar.

Het was een soort terminalhal voor cruiseschepen. Die hadden ze afgehuurd.

En dan word je ingecheckt. Je had een klein rugzakje, dat mocht je meenemen met wat spullen. En dat wordt allemaal drie keer onderzocht.

Je moet jezelf uitkleden, je wordt zelf helemaal onderzocht. Er worden foto's van je gemaakt, er worden vingerafdrukken gemaakt.

Je moet verschillende documenten, vragen ze je om te ondertekenen. En een van de documenten was een soort deportatiedocument...

wat zegt dat je eigenlijk illegaal naar Israël bent gereisd. En dat ze je dus binnen 72 uur op het vliegtuig zetten, zeg maar.

Feitelijk klopt die bekentenis niet, omdat de schepen dus nog op internationale wateren voeren.

En heel veel mensen zouden dat niet ondertekenen. Maar ik had al van tevoren gezegd: nou dat ga ik wel ondertekenen. Want mijn ding zit erop en ik wil dan wel ook zo snel mogelijk weer naar huis.

Dus ik had een beetje het vermoeden dat ik vrij snel op het vliegtuig werd gezet. Maar toen aan het einde van de rit van dat incheck gebeuren, heb ik mijn tas nog een keer onderzocht, kreeg ik weer handboeien om,

tie wraps krijg je dan om en toen werden mijn veters doorgeknipt. Ik dacht: hmm, dit is toch niet goed.

En toen werd ik een cel ingezet in een bus. In die bus had je een paar kleine cellen,

zat je met z'n drieën erin en ik denk: getverderrie, ga ik toch naar die gevangenis. En toen heb ik alsnog naar de gevangenis gestuurd en daar hebben we nog drie nachten

in die gevangenis gezeten. Toen kregen we allemaal een gevangenispakkie aangemeten.

En gingen we in een cel in met tien tot veertien man, zeg maar.

Met tien bedden erin en soms werden er wat matrassen op de grond gelegd waar je ook kon slapen.

Met een klein wc'tje, of een klein badkamertje met een wc en een spoelbakje. Voor de rest niks.

En ja, dat was het. En dat was natuurlijk saai om in zo'n gevangenis te zitten.

Ook wel heftig. Je wordt wel echt als vuil behandeld door die bewakers en door het leger daar.

Vanaf het moment dat je daar op de kade staat, zeg maar. Maar het was ook gezellig.

Ik heb mensen leren kennen in die cel die vanuit Barcelona helemaal waren gevaren.

En ja, ik zat met een dokter in de cel, met een journalist, een Franse journalist, een Australische avonturier.

Ja, het was ook leuk in die cel, gek genoeg.

Het eten was verschrikkelijk. Een aantal van ons gingen in hongerstaking. Het was verschrikkelijk warm.

We hadden iemand uit Tunesië, een moslim, die er echt op gebrand was om die cel schoon te houden.

Dus die hele vloer werd gedweild met een klein handdoekje wat we meekregen. En onze slippers stonden bij de wc, zeg maar, om wel de wc in te gaan met je slippers.

Maar zodra je die wc uit moest, uitging, dan liep je op je blote voeten.

Het was wel een hele goede, schone cel. Er waren helemaal geen bedbugs, geen schurft. Ja, het was natuurlijk hartstikke primitief, maar je hebt niks te lezen.

Je hebt alleen maar je comrades, zeg maar. Maar ja, dat was.. prima, ook.

Jasper maakte zich zorgen over zijn gezin, waar hij op dat moment dus geen contact meer mee kon hebben.

Toen had ik het idee van, nou: jeetje mina, nu gaan ze zich pas echt zorgen maken.

Maar gek genoeg ging zij toen pas goed slapen, haha.

Hoe kan dat dan?

Ja, geen idee, geen idee. Het was ook, we werden onderschept en we werden ingecheckt.

En toen kreeg ik meteen een goede advocaat die vanuit de organisatie was aangesteld.

En dat kon ik ook checken. Ik had namen van advocaten en telefoonnummers uit mijn hoofd geleerd.

En die advocaten konden ook iets laten zien waardoor ik zeker wist dat zij van de organisatie waren.

Dus ik zeg, wat is mijn nummer? We hadden allemaal een identiek nummer. En toen liet ze een formulier zien met mijn handtekening.

Wat ik ooit had ondertekend, dat voelde meteen goed. En toen heb ik aan haar gevraagd, toen zei zij, kan ik nog iets voor je doen?

Ik zei, nou kan jij een berichtje sturen naar mijn vrouw met dit en dit,

ik ben goed en maak je geen zorgen. En dat heeft zij toen gedaan.

Maar zij heeft ook daarna al die tijd contact gehouden met haar. Dus zij was meer van op de hoogte van wat er ging gebeuren dan ik. Zij wist al eerder dat ik naar huis ging dan dat ik het zelf wist. Gek genoeg.

Na de drie nachten in de cel kon Jasper samen met een aantal andere Nederlanders Israël verlaten. Ze vlogen

eerst naar Madrid en van daar door naar Schiphol. De onderschepping van de gehele global Sumud-vloot en de massale arrestaties van de opvarenden maakten wereldwijd veel los.

In verschillende steden ontstonden spontaan protesten om regeringen op te roepen

zich in te zetten voor de vrijlating van de activisten. In Den Haag werd bijvoorbeeld voor korte tijd het spoor geblokkeerd om de druk op de regering op te voeren.

En in Italië werd onder de oproep Blocchiamo Tutto, Blokkeer Alles,

een algemene staking uitgeroepen, waar mensen in tientallen steden aan deelnamen.

Vier dagen na de interceptie liep een recordaantal mensen in Nederland mee in de Rode Lijn-demonstratie.

Ruim een kwart miljoen mensen eiste dat de regering in actie zou komen tegen de genocide van Israël.

Ik denk dat het meer effect heeft gehad dan ik van tevoren had gehoopt dat het zou hebben.

Wat ik al zei, dat die Palestijnen ons aan het verwachten waren, dat was natuurlijk prachtig.

Dat vond ik al voldoende effect. Maar dat het zo wereldwijd zoveel aandacht heeft gekregen, vind ik hartstikke mooi.

Ik denk dat misschien wel hierdoor ook veel meer mensen naar de Rode Lijn-demonstratie zijn gegaan.

Als je ziet hoeveel mensen er in Italië en Spanje de straat op zijn gegaan, dat is natuurlijk prachtig.

Ja, dus ik kijk er met een voldaan gevoel op terug.

De papieren werkelijkheid veranderde al kort na de derde Rode Lijn-demonstratie,

toen op 10 oktober 2025 officieel een staakt-het-vuren inging.

Onderdeel van de afspraken was onder andere dat Israël meer vrachtwagens met hulpgoederen zou toestaan.

Maar half december signaleerde de Verenigde Naties dat Israël nog altijd beperkingen oplegt

aan de hoeveelheid hulp die Gaza binnen kan komen. En om er nog een schepje bovenop te doen, heeft Israël de vergunningen van 37 internationale

hulporganisaties per begin 2026 ingetrokken. Wat betekent dat het organisaties als Artsen zonder Grenzen, Oxfam en Save the Children

verboden zou worden om nog in Gaza en de Westbank te opereren. De organisatie van de Global Sumud Flotilla heeft op haar website al een nieuwe missie

aangekondigd in het voorjaar van 2026, waarin ze 100 schepen bijeen hopen te brengen.

Ze proberen ook nog om de 42 schepen terug te krijgen die in oktober in beslag zijn genomen

door Israël. Een petitie daarover vind je in de shownotes.

Jasper blijft betrokken bij de beweging.

Ik heb al wel aangegeven dat wanneer er weer zoiets op stapel staat dat ik in ieder geval wil assisteren met het aankopen van schepen bijvoorbeeld of het trainen

van mensen. Ja, zoiets.

En mocht je overwegen om de volgende keer ook mee te doen dan heeft hij het volgende advies.

Volg je hart. Als je denkt dat het goed is om te doen, doe het. En realiseer

je ook dat jij dan in actie bent en dat er ook, nou dat je, dat je, dat de thuisfront, al de mensen die veel om je geven, ook heel erg met je meeleeft.

Je doet het dus niet alleen.

Dit was het voor vandaag. Met toekomstige afleveringen ben ik nog bezig,

dus ik kan nog niet precies beloven wanneer die verschijnen.

Maar abonneer je vooral en dan duik ik vanzelf alweer op. Dit was Wie dan wel? Een onafhankelijke productie van mij, Emma Vogt.

Illustraties door Lakku Platz.