This podcast episode delves into the recent developments in athletics, particularly the notable performance of Dutch athlete Foppe during the 10,000 meters at the European Championships. We examine the circumstances surrounding Foppe's decision to withdraw from the race, despite being positioned among the leaders, and the implications of such a choice on both his career and the broader context of Dutch athletics. Furthermore, we draw parallels to historical instances, including the experience of Anilis Joseph at the 1972 Olympics, to elucidate the psychological and competitive pressures faced by athletes at this elite level. The discussion also extends to the impressive achievements of contemporary athletes, including Femke Bol, who has made remarkable strides in her transition from the 400 meters to the 800 meters. This episode encapsulates the intricate dynamics of competitive athletics, highlighting both individual struggles and collective triumphs within the sport.

The podcast delves into a detailed analysis of recent athletic events, particularly focusing on the European Championships in athletics. The speakers critically examine the performance of Dutch athletes, highlighting the intense competition and the implications of their results. A significant portion of the discussion centers around the 10,000-meter race, where a Dutch athlete named Foppe made the controversial decision to withdraw from the race despite being in a competitive position. This decision raises questions about mental fortitude and the pressures athletes face during high-stakes competitions. The speakers reflect on the psychological aspects of competing at such a level, noting how the mind can influence performance outcomes just as significantly as physical abilities. Additionally, they draw parallels between Foppe's experience and historical instances of athletes withdrawing from events, providing a broader context to the pressures of elite competition. In a juxtaposition of past and present, the podcast offers insights into the legacy of Dutch athletics, particularly through the lens of Ellen van Langen, a celebrated athlete who won gold in the 800 meters at the 1992 Olympics. The speakers recount her remarkable journey, emphasizing her strategic approach to racing and the mental resilience that characterized her performance. They draw connections between her era and the current crop of athletes, including Femke Bol, who is making waves in the 800 meters after transitioning from hurdles. The discussion underscores the evolution of athletics, showcasing how contemporary athletes are building on the foundations laid by their predecessors. The speakers appreciate the enduring nature of records and achievements in athletics, noting how they serve as benchmarks for future generations while simultaneously fostering a sense of pride and continuity in Dutch sports culture. The podcast delves into a detailed analysis of recent athletic events, particularly focusing on the European Championships in athletics. The speakers critically examine the performance of Dutch athletes, highlighting the intense competition and the implications of their results. A significant portion of the discussion centers around the 10,000-meter race, where a Dutch athlete named Foppe made the controversial decision to withdraw from the race despite being in a competitive position. This decision raises questions about mental fortitude and the pressures athletes face during high-stakes competitions. The speakers reflect on the psychological aspects of competing at such a level, noting how the mind can influence performance outcomes just as significantly as physical abilities. Additionally, they draw parallels between Foppe's experience and historical instances of athletes withdrawing from events, providing a broader context to the pressures of elite competition. In a juxtaposition of past and present, the podcast offers insights into the legacy of Dutch athletics, particularly through the lens of Ellen van Langen, a celebrated athlete who won gold in the 800 meters at the 1992 Olympics. The speakers recount her remarkable journey, emphasizing her strategic approach to racing and the mental resilience that characterized her performance. They draw connections between her era and the current crop of athletes, including Femke Bol, who is making waves in the 800 meters after transitioning from hurdles. The discussion underscores the evolution of athletics, showcasing how contemporary athletes are building on the foundations laid by their predecessors. The speakers appreciate the enduring nature of records and achievements in athletics, noting how they serve as benchmarks for future generations while simultaneously fostering a sense of pride and continuity in Dutch sports culture.

Takeaways:

• In the current episode, we discussed recent developments in athletics, particularly focusing on the European Championships.
• We examined the perplexing decision of a Dutch athlete to withdraw from the 10,000-meter race, which raised many questions.
• The historical context of athletes withdrawing from races at significant events, such as the Olympics, was also explored in detail.
• We highlighted the impressive achievements of current athletes, including Femke Bol and her remarkable transition from hurdles to middle-distance running.
• The discussion included a retrospective analysis of Ellen van Lange's 1992 Olympic victory, drawing parallels with contemporary athletes.
• Finally, we emphasized the importance of mental resilience in sports, as evidenced by the performances of both historical and current competitors.

Ja Rick, goedemiddag.

We gaan weer verder met onze mooie podcast derde ronde LA.

Ik zag dat de laatste aflevering, 42, die hebben we gepost op 12 juli.

Dus we zitten iets meer dan een maand verder.

We hebben natuurlijk even een summer break gehad.

En ja, we hebben natuurlijk een hoop sport gezien.

We hebben weer kampioenschap voetbal gehad.

Er hoeven denk ik niet al te veel woorden aan veld te maken als het om Nederland gaat.

En sowieso was het natuurlijk erg veel wedstrijden.

Weinig interessante wedstrijden.

Wat mij betreft wel een aantal keer aan het einde een leuke climax van een wedstrijd.

Maar dat was het dan wel een beetje.

En wat natuurlijk veel leuker is, dat zijn de sporten die nu gaande zijn.

Het zwemmen is nog bezig en het EK atletiek is natuurlijk heel spectaculair.

Dat zal je ook wel bekeken hebben.

Dus het leek mij leuk om in onze aflevering 43 toch even in de actualiteit te gaan.

En dat is dat we gisteren de 10.000 meter hadden met drie Nederlanders daarin.

En wij zagen een Nederlandse atleet, Foppe genaamd, heel lang, vijf of zes kilometer achter de laatste winnaar lopen, de Zweet Almgren.

En je zag wel dat hij moeilijk had en hij zakt een beetje naar achteren.

Maar er was nog steeds een kopgroep van vijf man.

En ik denk maar dat jij dat ook hebt gezien wat er toen gebeurde.

Ja, het was natuurlijk heel bizar eigenlijk wat er gebeurde, want die kopgroep van vijf, die waren echt weggelopen van de rest en al vrij snel eigenlijk, want ze waren pas op zes kilometer.

En daar gebeurde iets heel bijzonders mee, zo rond de zesde kilometer.

Ja, want hij ging ineens, hij liep dus als nummer vijf.

Je zag wel dat hij het moeilijk had.

Maar het gat met alle lopers daarachter was ontzettend groot.

Dus als hij had moeten afhaken bij die top vijf, dan had hij nog steeds comfortabel naar vijfde plaats kunnen lopen.

En misschien nog wel meer, want dat zag je uiteindelijk later in de wedstrijd, dat ook van die top vijf een aantal er helemaal doorheen zakte.

Maar op een gegeven moment kwamen ze dus bij wat later dan de finishes en stapte hij de baan een beetje naar rechts.

En het leek eerst dat hij iemand anders voor hem wilde geven ofzo, maar dat was hem niet aan de orde.

En hij stapt eruit.

En hij loopt schuin weg en hij doet niet meer mee.

En wat mij nog het meest verbaasde is dat hij, ik denk 45 seconden of misschien een minuut later, stond hij bij de NOS zijn verhaal te doen met een microfoon.

Dat vond ik helemaal bizar.

Terwijl die race nog minstens 10 minuten duurde.

Ja, en wat hij toen allemaal nog vertelde ook.

Ja.

Want we hebben natuurlijk gevraagd, waarom ben je er uitgestapt?

Ja, ik voelde dat ik niet meer kon winnen en ik zat toch mentaal niet helemaal lekker.

En toen heeft hij vervolgens vijf of zes keer gezegd, maar ja, ik vind het wel last van mezelf en dat mag je me ook verwijten.

En dat zei hij daarna nog een keer.

Ik vond het last dat ik dat heb gedaan.

Maar vervolgens was het interview voorbij en zag hij nog wat shots vanaf die commentaarpositie.

En hij bleef maar daar staan en kijken.

En hij zag op een gegeven moment natuurlijk ook dat ook van die vijf er een aantal helemaal wegzakte.

En als hij gewoon in die race was gebleven, ik zeg niet dat hij nog een bronzen medaille had kunnen halen, maar hij had wel een mooie erenplaats kunnen halen.

Dus ja, echt een onbegrijpelijke beslissing.

Ja en dan is het ook nog zo dat hij eerder al op de vijf kilometer meegedaan had en daar gaf hij aan dat dat eigenlijk bij hem iets gedaan heeft.

Want bij die vijf kilometer is hij twee keer gevallen ook.

Ja, hij kon het niet kwijtraken bij de tien kilometer.

Maar ja, dat je dan nog steeds op een vijfde plaats bent met z'n vijven om dan bij zes kilometer gewoon te stoppen.

Ja, dat was echt heel bizar.

Bizar.

En je hoopt dat Stekelenburg van de NOS dat eigenlijk ook geraad neemt.

Want die stelde een paar vragen en ik dacht ook, ja, wat is dit joh?

Ik had dat nog nooit eerder gezien.

En natuurlijk kan je je voorstellen dat hij tijdens die race zwaar heeft, want hij loopt natuurlijk op zijn tenen.

Hij zit een beetje op het elastiek, zoals je in het wielrennen zou zeggen.

Maar wat je ook in het wielrennen hebt, is dat je weliswaar op het elastiek kan zitten, maar als je dan even een tempootje lager loopt, dan kan je toch een soort tweede leven krijgen.

En in die 10.000 meter zal dat ook gelden.

Dus ik denk dat zijn coach toch nog eens even een hartig woordje met hem zal gaan praten.

Dat je nou zo van voorbereiding zo zelfstandig deze beslissing neemt, dat kan natuurlijk in de atletiek, maar ik vond het toch wel heel apart.

Zeker in de omgeving van het enorme succes van die Nederlandse EK-ploeg.

Want ze zeggen vaak dat in een ploeg het ene succes het andere succes aanbakkert.

Maar dan zie je toch dat er één iemand gewoon helemaal aan de verkeerde kant en aan de negatieve kant staat.

Dat vond ik toch wel heel opmerkelijk eigenlijk.

Ja, en dan moeten we het toch ook gaan hebben over iets anders wat ook heel speciaal geworden is.

Dat was Ellen van Langen.

Ken jij nog?

Ja, die ken ik zeker.

Maar voordat je daar aan toe komt, Rick, Ik heb toch nog eens even, naar aanleiding van wat er gisteren gebeurde, even zitten kijken in onze archieven.

En ik zag, wel tot mijn verbazing, maar misschien is het ook geen toeval, dat als je naar de geschiedenis kijkt van de 10.000 meter, met name ook olympisch, dat er toch behoorlijk veel lopers, uit de wedstrijd zijn gestapt.

En dat had ik natuurlijk niet zo op mijn netvlies.

Je kan je daar natuurlijk wel even voorstellen dat die 10.000 meter op een Olympische Spelen, dit is dan een EK natuurlijk geweest, dat het er keihard aan toe gaat en dat mensen na series of andere wedstrijden die ze hebben gelopen natuurlijk helemaal kapot zitten.

En dat gaat over een loper, een 27-jarige loper uit Haiti.

En met de naam Anilis Joseph.

Voor hem is dat een hele bijzondere dag.

Niet alleen omdat hij voor het eerst een Olympische Spelen deelnemt, maar ook omdat hij nog nooit eerder een 10.000 meter had gelopen.

Ja, dat is natuurlijk heel apart.

Hij staat dan tussen allerlei atleten die tot de wereldtop behoren, maar hij mag meedoen.

Nou, dan komt het startschot en Joseph schiet weg.

En niet een beetje snel, maar ontzettend snel.

Hij loopt zijn eerste ronde in 59,6 seconden.

Ik kan me herinneren dat er gisteren werd gezegd, met die zweet, dat hij constant...

Als ik het fout zeg, Rick, moet je hem even corrigeren, maar rondjes 64 liep.

Ja, 62-64.

Ja, 62-64, wat een enorm hoog tempo was.

Maar deze jongen uit Haiti loopt zijn eerste ronde in 59,6 seconden.

Dat is een tempo dat meer bij een 800 meter past, waar jij nog straks op terugkomt, dan bij een 10.000 meter.

En na twee ronden, want die twee ronden trekt hij door, loopt hij ongeveer 50 meter voor de rest van het veld.

Je kan de reactie van het publiek natuurlijk voorstellen.

Iedereen denkt, ja, wie is deze man en wat doet hij?

Maar de werkelijkheid haalt hem uiteindelijk heel snel in, want na ongeveer een kilometer is hij al teruggevallen naar de laatste plaats.

Hij heeft natuurlijk al zijn kruid verschoten, al zijn energie verspeeld.

En de concurrenten lopen hem vervolgens voorbij.

Die lappen hem dus nog een keer en nog een keer.

Nou, dan bij de achtste ronde aangekomen is hij door iedere andere deelnemer uiteindelijk op één ronde gezet.

En rond de twaalfde ronde gebeurt het nog een keer.

En dan komt er een vrij onvergetelijk moment.

Een stuk later natuurlijk.

Want de bel klinkt.

En niet de bel voor deze Joseph, maar natuurlijk voor de koplopers.

En dat betekent nog één ronde.

Nou, ik zei al aan het begin, die Joseph liep zijn eerste 10.000 meter.

Die hoort de bel.

En hij denkt dat die bel ook voor hem betekent dat hij aan zijn laatste ronde begint.

Dus wat doet hij?

Hij gaat weer springen.

Nou, dan is er een official die met een vlagje staat te zwaaien en die maakt hem duidelijk dat er natuurlijk iets niet komt.

Namelijk, dat het niet voor hem de laatste ronde is, maar dat hij nog veel verder moet.

En niet één ronde, hij heeft nog meer dan een kilometer op dat moment te gaan.

Nou, dat begrijpt hij, maar hij is natuurlijk gedesillusioneerd.

De anderen zijn inmiddels nu binnen.

En wat besluit deze Jozef?

Net zoals Foppe gisteren.

Ik houd hem heel op, hij stapt uit de wedstrijd.

En officieel staat dan achter zijn naam, je kent de afkorting DNF, dit not finish.

Dus in dat wijtje van verhalen komt Foppen nu te staan.

En dat Foppen denk ik niet gewild te hebben.

Nee, dat moet hij maar even zien terug te vinden.

Ja, dat moet hij een plekje gaan geven.

Dan achteraf worden daar natuurlijk wel vragen over gesteld.

En waarom is deze man door Haiti uiteindelijk afgevaardigd?

Dan komen we weer in de politiek terecht.

Want op dat moment had je een soort dictator aan de macht in Haiti.

Jean-Claude Baby Doc Duvalier.

En hij bepaalde gewoon wie hij Iti uiteindelijk op die spelen vertegenwoordigde.

Dat waren in totaal zeven atleten.

En daar was voor hem de loyaliteit aan het regime en aan de veiligheidstroep enorm van belang.

En dat was de reden dat deze Joseph is afgevaardigd.

Maar goed.

Hij is nog niet klaar, dus ik denk ook dat hij niet met open armen terug op vallen zal zijn in Aichi.

Nou zal dat voor Foppe in Nederland natuurlijk wel anders zijn, maar ik denk dat dit nog wel een enorme start gaat worden.

En nogmaals, met name in de hele omgeving van die succesvolle EK-ploeg.

Ik blijf dat toch heel aanzonnig vinden.

Zeker.

Het was inderdaad een zeer interessante week.

Met hele mooie resultaten daarnaast ook.

Het was weer genieten van atletiek.

Dat zeker.

Absoluut.

Ik zat te kijken.

Ik had wel direct het gevoel dat deze jongen er goed in zit.

Ik vond het mooi dat hij veel langer is dan al die andere atleten.

En als hij dan die turbo aanzet.

Die laatste 200 meter, hij zat helemaal klem, hij verstapte zich.

Volgens mij kreeg hij daar nog meer adrenaline door, stapte eruit en had hij natuurlijk een machtige sprint.

Ja, een fantastisch moment.

Ja, want hij leek klem te zitten.

Dat werd wel een beetje gezegd in dat live commentaar, maar dat vond ik helemaal niet.

Je zag dat hij gewoon helemaal goed zat.

Ja, maar hij hield ook gewoon die binnenkant dus geweldig gedaan en hij was gewoon los van de rest.

Ja, het was geweldig.

Nee, wat dat betreft vind ik toch ook, als je dan die interviews de afloop hoort van al die atleten, is het allemaal veel authentieker, veel interessanter.

Geen mediatraining.

En wat dat betreft veel en veel leuker om naar te kijken dan als voetballers na een wedstrijd worden geïnterviewd.

Maar dat hebben we al vaker gezegd.

Ellen van Lange.

Ellen van Lange als 20-jarige was aangesloten bij Atletiek.

Daarvoor had ze gevoetbald.

Maar op een gegeven moment had ze toch wel zin ook om atletiek te spelen.

En dat deed ze vanaf haar twintigste jaar.

Ze was op die dag heel erg gespannen, maar ook rustig.

Zij had geen idee hoe de race zou verlopen.

Hard, dat was het enige woord dat in de voorbeschouwing paste.

Dat gaf de broodnodige rust.

Dit was de dag waarop het moest gebeuren, was ook zo'n eenvoudige opvatting die de zenuwen geen ruimte bood.

Nu de Dinova, de Russin, opende in 55.73 de eerste ronde.

Knalhard inderdaad.

Zonder bespiegeling over tactiek.

Zij wilden een hoog tempo van start tot finish om onderweg de concurrentie te verliezen.

Van Lange was zesde bij het ingaan van de tweede ronde en die dacht slechts één ding.

Wat gaat dit hard?

Ze volgde wel, passeerde Curina op 300 meter voor de finish.

Aan de binnenkant, zoals ook Kovacs, de Roemeense, 150 meter verderop.

Op het laatste rechterstuk wist ze, ik kan winnen.

Bij Cuero, de Cubaanse, vloeiden krachten om te winnen weg.

Van Lange was overtuigd van het feit dat zij meer macht had dan de rest.

Toen er nog één over was om te passeren, Nuri Dinova boemte door haar heen.

Ik ga deze olympische finale winnen.

Het was tien meter voor het einde, nadat ze weer aan de binnenkant was gepasseerd, dat de onvoorstelbare wil werd uitgekeerd in een zegepraal.

Pas na de finish was er die verbazen blik met rollende ogen, het happen naar adem, het feitelijke overbodige wachten op de bevestiging, dat het goud werkelijk voor haar was.

De finale was beslist in 1 minuut 55 en 54.

Ja.

En dat moet je even onthouden.

1 Minuut 55, 54.

Ja, ik weet waarom.

Dat gaan we straks horen.

De veronderstelling vooraf, die uitging van keihard volgen en aan de binnenkant, komt zeker op het rechterstuk altijd een gaatje, was die juiste.

Want toen was er een nieuwe dame van Nederland die heel bijzondere dingen deed.

En wie was dat?

Ja, ik denk toch dat je op Femke Bol komt.

Femke Bol, dat klopt.

2024.

Wie heette toen nog Femke Bol en niet Femke Broedersbol?

Precies.

En ja, zij was toen 400 meter hordeloopster.

Maar wat gebeurde er?

Zij ging overstap naar de Europese kampioenschappen van afgelopen week, maar dan als 800 meter loopster.

Waar je niet zomaar bij de top natuurlijk kan komen.

Dat is een hele andere discipline.

De 800 meter krijg je natuurlijk met concurrentie te maken en met ellebogen en met echt racen en tactiek.

Ja, en dan los van het feit dat het een dubbele afstand is op zich van die 400, is dat natuurlijk compleet anders, die 800 van haar.

Ja, en zij maakt pas haar zesde rit in feite van de 800 meter en werd dus afgelopen week al derde van de Europese kampioenschappen.

Ja, bizar natuurlijk om in een tijdbestek van nog geen jaar al derde te worden in de Europese kampioenschap.

En ze is pas bezig op die 800 meter.

Precies, ze is pas net bezig.

Nou ja, dan komen we natuurlijk even op die tijd terug.

Ongelooflijk dat ze op een tiende, gewoon op de tiende, precies dezelfde tijd loopt als Anne van Lange.

En nu dat dat ze een raar record met haar deelt.

En dat is natuurlijk geweldig, zowel voor Ellen van Langezelf als voor deze opvolging.

Heel bijzonder.

Ja, ongelooflijk, hè.

Dat is 34 jaar later loopt dus iemand dezelfde tijd als Annaphalaar, iemand die uit Nederland komt.

Ja.

En dat is toch het mooie van de Atlantiek.

We hebben vaak al die cijfers en die PR's en die nationale records en olympische records, wereldrecords genoemd.

Ja, dat is het mooie van atletiek.

Ze kunnen gewoon jarenlang staan.

Ik zag ook dat op de 200 meter finale voor vrouwen komt dan, ik dacht het Olympisch record wordt dan even genoemd.

En dat staat nog steeds op de naam van Daphne Schippers.

Dat was 21.6 als ik het goed heb gezien.

En in de finale zaten ze toch dik over de 22 heen.

En dat is natuurlijk ook al een tijd geleden.

Het was weer in ieder geval geweldig om te kunnen zien wat er allemaal speelt met het atletiek gebeuren.

Dat dit twee hele mooie verhalen waren.

Gewoon Femke, want iedereen weet nu wel wie dat is.

Absoluut.

Femke heeft nu samen met Ellen Verlang en Ja,.

Ik denk dat hij hier wel doorgaat.

Niet, nog niet, laten we zeggen, die enorme eindspurt die ze altijd heeft.

Alhoewel ze behoorlijk ontspannen bleef lopen natuurlijk, wat ook bij de commentaar vaak wordt gezegd.

Maar dat gaat ze natuurlijk door ontwikkelen.

En dan gaat ze, ja, ik denk heel goed meelopen als nummer twee of drie in zo'n groep.

En dan de laatste honderd of zevenhonderd meter, dan gaat ze natuurlijk die eindspunten krijgen.

Ja, en je ziet toch bij al die Atlantique-nummers, Dat degene die het beste eindschot heeft, dat die uiteindelijk wint.

Ik ben het helemaal met je eens.

Ik ga ook helemaal voor me zien dat dat bij haar gaat gebeuren.

En even tot slot nog eens.

Natuurlijk Lieke Klaver, een knappe bronzen medaille.

Maar ik had toch iets meer verwacht eigenlijk.

Ja, dat gaf ze zelf eigenlijk ook wel aan.

Ze had toch graag nog wel tweede willen worden.

Ja, volgens mij had ze ervoor willen blijven.

Ja, daar bleef ze net achter.

Nummer één was wel een seconde sneller.

Dus dat had heel lastig geweest.

Maar goed, ze kon toch niet net onder de vijftig duiken.

Terwijl ze dat de laatste paar maanden wel een paar keer al geweest is.

Maar goed, ook als fantastische sportvrouw.

Ik vond ook die meerkampers die twee en drie werden natuurlijk ook fantastisch.

Dus ja, we hebben gewoon een geweldige ploeg op het ogenblik.

Dus dat is hartstikke leuk.

En dan krijg je vanavond nog Het is een vette ploeg.

400 Meter, de mannen en de vrouwen, als ik het goed heb.

Ja, die zijn vanavond nog aan de beurt.

En al deze atleten, die gaan we natuurlijk straks in LA terug zien komen.

En het wordt natuurlijk razendspannend hoe die daar weer gaan presteren.

En ik zie sowieso in de media allerlei verhalen.

We hebben natuurlijk ook het WK roeien, wat gaat beginnen.

We hebben de zeilers die natuurlijk bezig zijn.

En iedereen gaat nu zo'n beetje dat traject in na die Olympische Spelen.

Dus wij gaan zeker nog genoeg gasten ook in onze uitzending krijgen die gaan vertellen hoe zij dat gaan aanpakken allemaal.

Dus ik denk, Rick, weer een mooie 43e aflevering die we hebben gemaakt.

Ja, die is daar genoteerd.

En dat is er weer eentje waar aan verteld kan worden van dit zijn de mooie verhalen van de Olympische Spelen en alles eromheen.

Absoluut.

En volgende week dan komt nummer 44 er weer aan.

Dus we gaan gestaged door.

Nou Rick, dankjewel.

En ik hoop dat we nog wat medailles erbij zien komen vanavond.

Oké Boudewijn, groeten en we horen elkaar.

Goedzo, doei doei.