The primary focus of this podcast episode is an analysis of the remarkable performances of Valery Borzov during the 1972 Munich Olympics, particularly emphasizing the circumstances surrounding the absence of key American sprinters in the 100-meter event. We delve into the intricacies of that fateful race, where Borzov's exceptional speed and technique led him to victory, but also where a significant miscommunication regarding the race schedule resulted in the missed opportunity for the American athletes. The episode further explores Borzov's athletic prowess, including his technical mastery and background in physical education, which contributed to his superior performance. Additionally, we examine the broader implications of that Olympic event on the rivalry between American and Russian athletes, and the subsequent careers of the American sprinters affected by the incident. Through this discussion, we aim to provide a comprehensive understanding of both the historical context and individual narratives that shaped this pivotal moment in Olympic history.

The podcast delves into the captivating narrative of the 1972 Munich Olympics, particularly focusing on the remarkable achievements of the Russian sprinter Valery Borzov. This episode unravels the complexities surrounding Borzov's triumphs in the 100 meters and 200 meters, highlighting not only his extraordinary speed but also the circumstances that led to these victories. The discussion intricately examines the absence of his primary American competitors due to a catastrophic scheduling error, which left the race to be dominated by Borzov. The hosts articulate the tension between Russian and American athletes during a politically charged era, offering insights into the broader implications of Borzov's success against the backdrop of the Cold War. Borzov’s background, training methods, and the technical prowess that characterized his running style are explored thoroughly, revealing how he meticulously analyzed race footage to enhance his performance. Furthermore, the episode reflects on the legacy of his achievements and the subsequent impact on international athletics, setting a tone of reverence for his contributions to the sport and acknowledging the tumultuous historical context in which they occurred. In this episode, the hosts embark on a riveting exploration of Valery Borzov’s remarkable sprinting prowess during the 1972 Munich Olympics. The narrative is steeped in the tension of the Cold War, outlining how Borzov not only triumphed over his competitors but also became emblematic of a national narrative that extended beyond mere athletics. The discussion intricately dissects the events leading to Borzov’s victories, particularly the misfortunes that befell the American sprinters due to a critical misreading of the competition schedule. This unfortunate turn of events is portrayed as a pivotal moment, changing the trajectory of several athletes' careers, while simultaneously underscoring Borzov's dominance on the track. The hosts provide detailed insights into Borzov's training regimen, his technical acumen, and the psychological aspects of competing at such a high level, allowing listeners to appreciate the depth of talent and preparation that contributed to his Olympic success. By intertwining personal stories and historical reflection, the episode encapsulates the essence of athletic achievement, national pride, and the often-unforeseen consequences of competitive sports, leaving a lasting impression on its audience.

Takeaways:

• In this episode, we revisit the events of the 1972 Munich Olympics, focusing on the remarkable performances of Valery Borzov, a Russian sprinter.
• The episode discusses the unexpected circumstances that led to the absence of key American sprinters during the 100-meter race at the Munich Olympics.
• We explore the technical prowess of Valery Borzov, who was known for his almost mechanical running style that contributed to his Olympic success.
• The podcast elaborates on the aftermath of the 1972 Olympics for both Borzov and the American sprinters, highlighting their contrasting paths following the event.
• We analyze how various factors, including coaching errors and timing miscommunications, impacted the American sprint team's performance in Munich.
• The episode also touches on the legacy of Valery Borzov, who later became involved in politics and sports administration after his athletic career.

Companies mentioned in this episode:

• ABC
• Usain Bolt

Dit is aflevering 34.

We zitten weer in de even getallen, Rick.

Van onze mooie podcast over de Olympische Spelen.

Dat hebben we al in een heel ander daglicht behandeld.

Maar we gaan nu toch even naar de prestaties kijken.

En we gaan het hebben over een Rus.

Een enorm goede sprinter.

Het was een naam die bij mij niet zo heel bekend was.

Maar het is wel een naam die we echt moeten behandelen.

Ja, Valery Borjov.

Dat is echt een geweldenaar.

En we gaan dadelijk merken wat er gebeurt tussen de Russen en de Amerikanen.

Ja, en ook nog iets over hun coach.

Dat is wel een heel spectaculair verhaal.

En we gaan het hebben en we hebben het toch wel vaak over die sprintnummers.

Dat vind ik op zich hartstikke leuk.

Over de 100 en 200 meter.

En ook nog over de Estafette vier keer 100 meter.

Wie op de Olympische Spelen de 100 meter wint, wordt de snelste ter wereld genoemd.

Maar is dat altijd terecht?

Want...

In München bleef de twijfel klagen na de duidelijke triomf van de Rus Valery Borzov.

Hij ging superieur over de baan en maakte een zuivere elektronische tijd van 10.1 om van te likken baarde.

Ja, 10.14 om precies te zijn.

Ja, dat is helemaal netjes afgemaakt.

Zijn voornaamste concurrenten waren echter afwezig.

Er gebeurde namelijk iets ongelofelijks in het Amerikaanse kamp.

Sprinttrainer Stan Wright keek in een heel oud programma boekje en maakte daaruit op dat zijn pupillen Hart, Robinson en Taylor pas s'avonds om 7 uur aan de start van de kwartfinale moesten verschijnen.

In het nieuwe, lang tevoren bekende programma stond echter een geheel andere tijd vermeld, namelijk kwart over vier smiddags.

De drie Amerikanen keken in het dorp naar de televisie toen het startschot voor de eerste race werd gegeven.

Ja, prachtig verhaal, ja.

Daarin had Robinson van de partij moeten zijn.

Hals over kop gingen zij naar het stadion waar inmiddels de tweede reeks, en dat in ieder geval zonder hart, was begonnen.

Alleen Taylor kwam nog net op tijd.

Hij plaatste zich voor de volgende ronde en reikte in de finale naar het zilver.

Ja, ja, stiekem een ongelofelijk verhaal.

Ik zou je dat niet meer kunnen voorstellen tegenwoordig.

En ik ben, Rick, nog een beetje in de details gedoken.

Hoe dat nou toch kon.

En die Stan Wright waar jij het over had, die heeft daarna overigens ontzettend onder vuur gelegen in de Amerikaanse media.

Hij heeft huilend voor de camera gestaan, is met de grond gelijkgemaakt.

Maar goed, hij zei ik heb van de Duitse organisatie anderhalf jaar voor de Spelen een officieel tijdschema gekregen.

Met natuurlijk de Europese tijden erop.

Maar dat schema dat was inmiddels, jij zei het al een beetje, had een update gekregen en was gewijzigd.

Maar dat had hij niet ontvangen.

Je kan het je nu niet meer voorstellen, maar in die tijd, ja, je moet dat gewoon in hard copy dan natuurlijk krijgen.

Nou, dan was er ook nog wel wat verwarring over dat er stond 16 uur 15.

Dan heb je natuurlijk die a.m.

En p.m.

Zoals de Amerikanen dat bekijken.

Maar wat echt heel mooi is, is dat die andere sprinters, het waren drie Amerikanen, Eddie Hart, Ray Robertson en Robert Taylor, die zaten nota bene samen met die coach in de studio van de Amerikaanse tv-zender ABC naar een monitor te kijken.

Ze dachten te kijken naar herhalingen van de ochtendseries, maar tot hun grootste schrik hoorden ze de commentator live zeggen dat de startblokken van de Amerikaanse topfavorieten in de kwartfinale leeg waren.

Je ziet die scène helemaal voor je, dat ze daar bij ABC zitten.

Dan die boordstof, die komt dus uit op 10.1.

En die drie Amerikanen blijken dus alle drie zo rond de 9-9, 10-0, 10-1.

Dus dat was een waanzinnige race geweest als het de finale was geworden met z'n vieren.

En Amerika, Rusland en dan de 72 in München.

Nou, een mooie kan ik niet hebben.

Nou, wat is er toen gebeurd?

Zij renden toen naar buiten.

Een medewerker van die tv-zender propte de atleten in een busje en reed als een gek door het verkeer van München.

Zelfs spookrijden tegen het verkeer in.

Toen ze bij de spelerstunnel aankwamen, hoorden Hart en Robinson het startschot van hun eigen serie afvallen.

Dus ja, die konden niet naar de halve finales en dus ook niet naar de finales.

En Taylor had het gelukt dat zijn serie als derde gepland stond.

Nou, hij moest heel snel zijn trainingspak uittrekken, de baan oprennen en die was net op tijd om in die startblokken te kruipen.

Maar goed.

Uiteindelijk mocht dat in de finale niet baten, want Borsov won met overmacht uiteindelijk, waaronder die Robben Taylor.

Ik denk dat die Taylor misschien net de minste was van die drie Amerikanen.

En dan nog even wat over die Borsov.

Hij stond bekend als een technisch zeer begavende loop, met een strakke bijna mechanische loopstel.

En dat kwam, zegt men, dankzij zijn studie aan het instituut voor lichamelijke opvoeding in Kiev.

Want toen hoorde Oekraïne nog gewoon bij Rusland en was Kiev gewoon Russisch grondgebied.

En daar studeerde hij en hij heeft volgens de verhalen heel veel filmbeelden geanalyseerd voor de optimale techniek.

Dus hij was de tijd denk ik behoorlijk ver vooruit.

Want hij is dat ook gaan visualiseren en heel veel gaan oefenen en had dus een prachtige loop.

Ja, en dan is het ook zo dat Bordsov, die kon er natuurlijk niets aan doen, dat de Amerikanen er niet waren.

Maar hij gaf drie andere Amerikanen de kans zich te revancheren.

Want dat diende te gebeuren op de 200 meter.

De Amerikaanse sprinters Black, Burton en Smith waren geladen en vooral Larry Black wekte de indruk het Russische fenomeen te kunnen kloppen.

Daarvan droomde ook de Jamaicaanse medebezitter van het wereldrecord, Don Querrey, maar hij raakte geblesseerd en kwam niet aan de finale toe.

Borzov voelde zich wel en werd nauwelijks bedreigd.

De elektronisch geleide klok gaf voor hem een tijd aan van 20.0 seconden.

Vooral op de laatste 50 meter was hij een klasse apart.

Inderdaad gaf Larry Black nog het beste partij.

Hij was echter met zijn lange stappen in het nadeel, aangezien hij de binnenbaan had gelood.

Op de laatste meters moest de Amerikaan nog hard zijn best doen om het zilver te pakken en de Italiaan Menea, ook een hele bekende natuurlijk in de.

Jaren 70, om die voor te blijven.

Maar goed, de Amerikaan werd dus tweede.

Borsov is zonder enige twijfel een supersprinter met een start zonder weergang.

Men heeft wel eens gezegd dat Armin Harry sneller dan wie ook uit de blokken kwam.

Na München moet men vaststellen dat Valery Borzov Harry ook op dit punt heeft overtroffen.

Wat het wereldrecord betreft, dat blijft ook na München op 9,9 seconden staan.

Borzov zal het niet meer verbeteren, althans niet in de races die van elektronische tijdmeting zijn voorzien.

Ja, je had het net over dat wereldrecord, Rick.

Inmiddels staat dat op 9,58.

En wat ik heel opvallend vond, is dat het wereldrecord 200 meter, dat staat op 19,19.

Die Borzow liep hem in 20 rond.

Dus dat scheelt ook nog minder dan een seconde in zoveel jaren.

Maar dat heeft Bolt ook gelopen op dat WK in Berlijn.

Nou, dus ik ben er toch even ingedoken.

Usain Bolt is natuurlijk een geweldenaar, maar alsnog vraag je je dat af.

Kijk, als hij in Mexico was geweest, dat hebben we met andere dingen gezien.

Nou, dan komen er wel een aantal interessante dingen uit.

Het eerste is wat ze noemen de MondoTrack technologie.

Speciaal voor het WK in Berlijn werd een gloednieuwe felblauwe atletiekbaan aangelegd.

En dat was de eerste atletiekbaan op synthetisch rubber.

Dat geeft maximale energie terug eigenlijk aan de sprinters bij elke stap.

Dus dat is een factor.

Dat is leuk, maar daarna hebben ze ook weer op dat rubber gelopen en nog steeds niet harder dan Usain Bolt.

En om dat nog even wat nader uit te leggen, waar oudere banen de impact van een voetlanding deels absorberen, dus je zakt er een beetje in weg, werkte deze toplaag als een soort trampoline.

Omdat Bolt met zijn enorme spiermassen extreem hard op de grond afzette, profiteerde hij maximaal van deze energie teruggave.

Nou, nogmaals, dat kan ik dan verklaren dat het daar dan ineens harder ging.

Hij was 22 jaar oud, men zegt de perfecte leeftijd waarop explosieve kracht en sprint uithoudingsvermogen samenkomen.

In Berlijn liep hij, mede door de zware concurrentie van Tyson Gay voor het eerst in zijn carrière, volledig door tot De finishlijn.

Dan de derde factor, en dat hebben we al vaker behandeld, gunstige weeromstandigheden.

Dat zorgt natuurlijk voor warme spieren, wat de kans op verzuring verkleint en de spierelasticiteit vergroot.

En dan krijg je nog de rugwind.

Je hebt natuurlijk de maximale rugwind.

Nou, daar zaten ze.

De limiet is 2,0 meter per seconde en ze zaten op 0,9 meter per seconde.

Dat is toch wel een voordeel.

En dan heeft hij de aerodynamica natuurlijk mee.

Hij was in de jaren zeventig op een gegeven moment echt wel de te kloppen man in Europa.

Hij won meerdere Europese titels, zowel outdoor als indoor.

En in Montreal, vier jaar later, 76, won hij twee bronzen medailles op de 100 meter en de viermaal 100 meter estafette.

Nou, toch goud in 72 en dan brons op de 100.

Ja, het was echt wel een topsprinter.

Hij is uiteindelijk getrouwd met een hele beroemde Sovjet-turnster, Turi Sheva.

En na zijn atletiekcarrière werd hij actief in de politiek en sportbestuur.

En was hij onder meer voorzitter van het Oekraïnse Olympisch Comité.

Dan is er nog een klein weetje wat ik ook wel leuk vond.

En dat is dat, je had het net over die 200 meter.

Hij komt natuurlijk als winnaar daar over de finish met die Amerikanen achter hem.

Daar is een geweldige foto van gemaakt en die foto die werd geselecteerd voor de Voyager Golden Record.

En die Voyager dat was een van de ruimtevaartuigen die de ruimte is ingestuurd en die foto heeft daar binnen in die ruimte altijd gehangen.

Als een soort eerbetoon en dan ook dat die Russen daar de Amerikanen verslaan.

Dat hebben ze dus meegenomen, de ruimte in die foto's.

Dat vond ik ook wel mooi.

En dan als laatste heb ik even gekeken, hoe zat het nou met het vervolg van de carrière van die ontbrekende Amerikanen?

Hoe is het daarmee gegaan?

Nou, Eddie Hart als eerste.

Hij wist de enorme teleurstelling van die 100 meter om te zetten in succes, gelukkig.

Later, tijdens die Spelen van München, mocht hij starten als slotloper van het Amerikaanse team op de vier keer 100 meter estafette.

Maar daarna heeft hij nooit meer meegedaan aan de Olympische Spelen, gek genoeg.

Dan die Roy Robertson.

Die Robertson mocht dus niet starten.

En was ook geen onderdeel van de Estafetteploeg.

Dus dat was behoorlijk dramatisch.

Ook hij heeft nooit meer daarna aan de Olympische Spelen meegenomen.

Dus het is wel een hele harde fout geweest van die coach.

Echt ongelofelijk.

Nou, dus toch een mooie afsluiting waarbij we deze Rus op het voetstuk hebben gezet.

En ik denk heel terecht.

Maar heel opvallend natuurlijk dat die Amerikanen, die die kwartfinale niet hebben kunnen lopen omdat ze te laat waren, dat er maar eentje nog een medaille daarna heeft gewonnen, maar dat ze daarna geen spelen meer hebben gehad om wat goud binnen te halen.

Toch ook wel weer een mooi olympisch verhaal.