Nigdy nie czuła, że musi wyjechać z Polski. Kiedy przypadkiem znalazła się na emigracji w Sztokholmie, była przekonana, że to tylko na chwilę. Tymczasem od ponad 20 lat Katarzyna Tubylewicz buduje mosty między Szwecją a Polską. Tłumaczy szwedzką literaturę, pisze dla szwedzkiego pisma „Kvartal”, a w latach 2006-2012 pełniła funkcję dyrektorki Instytutu Polskiego w Sztokholmie. Jest także autorką kultowych reportaży: „Samotny jak Szwed? O ludziach Północy, którzy lubią bywać sami”, „Wolności moja. Książka o poszukiwaniu”, „Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie” czy „Sztokholm. Miasto, które tętni ciszą”.

Przyznaje, że Szwecja jest jej muzą i inspiracją, ale to Polakom wciąż ma najwięcej do opowiedzenia. Swoimi refleksjami na różne tematy dzieli się w podcaście „Morze możliwości”. My spotkałyśmy się przy okazji premiery jej najnowszej książki „Nie czekam na szklankę wody. O świadomej niedzietności”.

Dlaczego Szwecja tak niechętnie przygląda się innym państwom? Jak bardzo jest dziś laicka? Czy samotność w tym kraju jest wciąż wartością czy może już skrajnością? Jak wychowuje się jedynaka w Sztokholmie? Na czym polega egalitaryzm szwedzkiej edukacji? Czy źródeł sukcesu takich gigantów jak Spotify, IKEA albo Volvo można doszukiwać się już w dzieciństwie małych Szwedów? I jakie to uczucie przeprowadzić wywiad z noblistą ustami jego żony?

Podcastu „Emigranci” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.