The discourse centers on the remarkable and tumultuous history of the 1904 Olympic Marathon held in St. Louis. We delve into the intense negotiations preceding the selection of St. Louis as the host city, influenced significantly by President Theodore Roosevelt, who sought to elevate American prominence in the global arena of athletics. The episode meticulously recounts the arduous conditions faced by marathon participants, including oppressive heat, unpaved routes, and the scarcity of hydration, which collectively contributed to a harrowing experience for the athletes. Noteworthy narratives emerge from the race, including the controversial strategies employed by Thomas Hicks, the eventual winner, who resorted to stimulant use, a practice that predated modern doping regulations. Through these accounts, we illuminate the complexities and challenges of early Olympic competitions, reflecting on how they have shaped contemporary perspectives on athletic integrity and endurance.

The 1904 Olympic Games, which took place in St. Louis, are marked by a complex backdrop of political negotiation and the quest for national representation on the global stage. The initial proposal for the Games to be hosted in England faced opposition, as the influential Pierre de Coubertin advocated for an American venue to enhance the international stature of the Olympics. Despite Chicago being selected as the initial choice, President Theodore Roosevelt's intervention redirected the event to St. Louis, where it coincided with a World’s Fair celebrating the Louisiana Purchase. This strategic shift not only highlights the political dimensions of the Games but also reflects the interplay between national identity and international sporting events. The controversy surrounding the race is epitomized by the figure of Thomas Hicks, whose victory was shrouded in allegations of doping. The administration of strychnine and other stimulants, which were not yet recognized as performance-enhancing drugs, raises critical questions about the ethics of sportsmanship during this period. Hicks's experience illustrates the blurred lines between enhancement and exploitation in competitive sports, setting a precedent for future discussions about athlete welfare and the integrity of athletic competition. The 1904 marathon thus serves as a microcosm of the broader evolution of the Olympic movement, encompassing themes of resilience, ethical dilemmas, and the relentless pursuit of excellence.

Takeaways:

• The selection of St. Louis as the host city for the 1904 Olympic Games was a result of extensive negotiations and political influences.
• President Theodore Roosevelt played a crucial role in designating St. Louis as the city to host the Olympic Games of 1904.
• The marathon event of 1904 was marked by extreme conditions, including high temperatures and a challenging course that tested the endurance of the athletes.
• Felix Carvajal, a Cuban runner, showcased remarkable determination by arriving just in time for the race despite numerous hardships during his journey to St. Louis.
• The 1904 marathon witnessed dramatic incidents, including competitors collapsing and the use of dubious substances by some participants to enhance performance.
• Thomas Hicks's victory in the marathon was controversial, involving the administration of stimulants and resulting in significant discussions regarding doping in athletics.

De Olympische Spelen van St.

Engeland namelijk had plannen de derde in de reeks van deze Spelen te organiseren.

De Coupertin was een groot voorstander voor Amerika.

Zijn visie, dat de Spelen mondiaal gebeuren moest worden, werd met de keuze van New York onderstreept.

Maar president Theodore Roosevelt van Amerika had echter andere plannen.

Roosevelt, staatshoofd en erevoorzitter van het Amerikaanse Olympisch Comité, oefende al zijn invloed uit om St.

Louis als organiserende stad aan te wijzen.

In die stad werd dat jaar een wereldtentoonstelling gehouden ter gelegenheid van het feit dat honderd jaar eerder Louisiana werd aangekocht van Napoleon, de keizer der Fransen.

Want romantiek, tragiek en triomf maakte de derde lange loopafstand tot ware geschiedenis.

Er deden zich zulke toestanden voor die nu, ruim 120 jaar later, de fijnproevers als muziek in de oren klinken.

Het uitgezette parcours was ontzettend zwaar.

Vijf ronden moesten de lopers in het stadion afleggen en daarna stonden de deelnemers een traject van vijf ronden in de stad te wachten.

Zeven heuvels waren daarin opgenomen en de wegen waren verre van ideaal.

Er lag veel zand op straat, wat het 32 gestarte sportmannen echt niet makkelijker maakte.

Voeg hier als extra extreme hindernis nog aan toe het zomerse weer.

Bij de start om 15.08 uur stond het kwik op 30 graden Celsius.

De lopers zelf die door de 12 automobielen bemand met juryleden, artsen en sportjournalisten werden gevolgd, zorgde ook nog eens letterlijk voor veel stof.

Lange tijd voerde Sam Mellor het veld aan, maar hij moest na 16 mijl opgeven.

Drinken was bijna niet voor handen, zodat alleen de sterksten in de hel van St.

Louis de eindstreep tenslotte bereikten.

In het veld liepen nogal wat prominente marathonlopers.

Drie winnaars van de befaamde Boston Marathon.

John Lorden begon na 10 mijl ontzettend te braken en hield het toen voor gezien.

Nog slechter ging het met William Garcia uit San Francisco.

Een krant meldde dat Kashia na de loop in een ziekenhuis overleed.

Zekerheid hieromtrend was niet te verkrijgen.

Laten we voor tal van detailpunten over het verloop van deze marathon het verslag in de St.

Louis Post van donderdag 30 augustus maar eens als leidraad nemen.

Devlin, van New York, kreeg op de Ballasweg kramp in zijn linkerbeen en was genoodzaakt tijdelijk te stoppen.

Enkel ogenblikken later hing Edward Kerr, hevig overgevend, zijn lier in de wilgen.

De gehele Griekse afvaardiging op één na staakte de wedstrijd.

Een apart verhaal betrof de Amerikaan Fred Lourdes.

Hij staakte na 17 kilometer de strijd en stapte in de auto.

Maar deze auto kreeg pannen en wilde niet meer voor- of achteruit op 9 kilometer voor de finish.

Lourdes besloot het resterende deel van het traject lopend af te leggen.

Hij passeerde de op kop lopende hiks.

Na drie uur en dertien minuten arriveerde Lourdes in het stadion.

Hij werd luid bejubeld.

Direct na zijn aankomst werden de voorbereidingen voor zijn huldiging in gang gezet.

Fotografen verdrongen zich midden in het stadion, waar Lourdes zich gretig met Alice, de aantrekkelijke dochter van president Roosevelt, liet vreeuwigen.

Vlak voor de uitreiking van de medaille werd de onregelmatere handeling van Lourdes ontdekt en bekendgemaakt.

Een oorverdovend fluitconcert en boegroep viel de valsspeler ten deel.

Lourdes, die het hele voorval als een practical joke had beschouwd, werd na dit feit voor het leven geschorst door de Amerikaanse atletiekbond.

Er waren nog een aantal opmerkelijke deelnemers aan deze lange afstand.

Zuid-Afrika had twee afgevaardigden.

Lentouw en Jamassini namen aan deze marathondeel.

De voornamen zijn van beiden niet bekend.

De tijden van de Boerenoorlog in hun vaderland oefenden ze het beroep van postbode uit.

Lentouw heeft ook nog angstzweet geplankt tijdens de wedstrijd.

Hij werd achtervolgd door twee grote honden en rende ten einde raad een korenveld in om de honden kwijt te raken.

En ondanks dit nare incident eindigde hij als negende.

Zijn landgenoot voltooide de marathon als twaalfde.

Met z'n team van New York A.C.

Won hij de 4e mijl voor teams.

En op de steeplechase werd hij derde.

En op deze marathon werd hij dus ook derde.

En dan is er nog een postbode uit Havana.

Als één loper het verdiende om in de schijnwerpen te staan, was het zeker Félix Carvejal van Cuba.

De manier waarop hij in St.

Louis aankwam was alleruniek.

Caravajal, een eenvoudige arbeidsjongen, oefende in Havana het eerzame beroep van postbesteller uit.

Hij las over de komende Olympische Marathon een verhaal in een Cubaanse krant.

Caravajal had in Cuba tal van lange afstandsvestrijden gelopen.

Na veel denkwerk meende Caravajal een manier gevonden te hebben om aan het benodigde geld voor deze reis te komen.

Op een avond begon hij op een van de drukke pleinen als een gek rondjes te lopen.

Hoe langer hoe meer mensen bleven stilstaan om te zien wat deze maloot van plan was.

Daarna ging Caravagal met de pet rond om geld op te halen.

Hij herhaalde deze stunt regelmatig en na enkele weken was het al dus verworven kapitaal voldoende om af te reizen naar Amerika.

In die jaren heerste er in Cuba een enorme structurele werkloosheid en daarmee veel armoede.

Per stoomboot ging hij van Havana naar Nieuw-Orleans.

Een behoorlijke afstand dus.

Caravajal, die in Cuba de bijnaam van El Andarín, oftewel de hartloper verwierf, behoort tot de Olympische figuren die verbazing, bewondering, medelijden of soms de lachlust wekten.

Alles wat Carvajal bij zich had in St.

Louis waren zijn kleren en schoenen.

De andere bagage was hem tijdens een overval ontstolen, zelfs zijn laatste geld.

Carvajal ging daarna liften naar St.

Louis.

Hij arriveerde er vlak voor de start.

Zijn kleding was volgens velen niet geschikt om een marathon in te lopen.

Martin Sheridan, een Amerikaanse discuswerper, knipte zelfs een stuk van zijn broekspijpen boven de knieën af.

Op 30 augustus begon Carvial aan de eerste marathon van zijn leven.

Er zijn tal van overleveringen bewaard gebleven over zijn debuut.

Af en toe stopte Carvial om een gesprek te voeren met toeschouwers, waarin hij de Engelse taal gebruikte in plaats van het Spaans.

Felix Carvial voerde ondanks deze intermetsie nog geruime tijd de meut aan, totdat hij bijna van de dorst bezweek.

De krant, de St.

Louis Post, meldde Caraveal stopte plotseling toen hij in een boomgaard persikken zag hangen.

Hij veropperde een paar van de nog zeer onrijpe vruchten.

Hij betaalde daar later een hoge rekening voor.

Maagkrampen die even daarna optraden, verstoorden zijn tempo en ritme.

Dat Carvajal ondanks deze problemen nog als vierde over de eindstrip kwam, was een prestatie die zeker met gouden letters in de analen vermeld mocht worden.

En dan hebben we Hicks, een omstreden winnaar.

Thomas Hicks, won met bijna zes minuten voorsprong deze Olympische Marathon.

Hij was geboren in Engeland en emigreerde naar de USA.

De tijden van zijn overwinning werkte hij als arbeider in een kolenmijn in de omgeving van Cambridge.

Voor Hicks waren de laatste kilometers een complete martelgang geweest.

Op vijftien kilometer voor de eindstreep was hij de ineenstorting nabij.

Hicks verzorger gaf later een relaas van wat zich allemaal afspeelde op die kilometers.

Hicks vroeg enkele malen om water, maar dat weigerde de verzorger.

Ter lange leste mocht Hicks alleen de mond spoelen.

Maar een paar kilometer verderop herhaalde zich dit weer.

Hij gaf Hicks zelfs een kleine hoeveelheid strechnine, wat hij in de Amerikaanse rapporten omschreef als one-sixty crane.

In het mandje van de verzorger was ook cognac aanwezig.

Hicks kreeg een kleine dosis van deze alcoholische drank.

Vlak daarna gaf Hicks te kennen dat hij even op de grond wilde uitrusten.

Dat verzoek werd resoluut afgewezen.

Hij ging stapvoets verder.

Zeven kilometer voor het einde was Hicks echt aan het einde van zijn krachten.

Hij kreeg op dat kritieke moment opnieuw strechnine, nu met twee geklopte eieren en een kleine hoeveelheid cognac toegediend.

Een paar mensen wasten zijn lichaam met warm water dat uit de radiator van de auto was afgetapt.

Deze handelingen hadden succes.

Hicks liep de laatste kilometers als in een trance.

De stimulerende middelen misten hun uitwerking niet.

Hicks kreeg last van halucinaties en meende dat de finish meer dan 20 kilometer bedroeg.

Voortdurend werd er door zijn verzorgers op hem ingepraat en Hicks slaagde erin lopend de eindstreep te passeren.

Daar ontfermde artsen zich over hem.

Hij werd op een brancard afgevoerd.

Urenlang sliep hij totdat hij de volgende dag ontwaakte en de prijs alsnog in ontvangst nam.

Zijn verzorger trok uit dit voorval de conclusie dat drugs gebruikt door atleten van grote waarde is.

Hicks was wijzer.

Hij liep na zijn triomf in St.

Louis niet meer een marathon.

Doping was toen een vrij onbekende materie en zeker niet verboden.

De toen veelvuldig door marathonlopers gebruikte strechnine is in de loop der jaren in de sportmedische wereld in onbruik geraakt.

Strechnine heeft volgens de laatste onderzoeken dezelfde werking als slangenmelk, dus het gif van slangen.

Tegenwoordig wordt het zelfs gebruikt als bestrijdingsmiddel tegen diverse schadelijke dieren.

Het is ook nog een uiterst bedenkelijk middel omdat het erg vaag is wat nu precies de dodelijke grens van een dosis bepaalt.

Men kan rustig stellen dat het een zeer schadelijke is voor de gezondheid en in feite mag het een wonder eten dat er geen ongelukken met dodelijke afloop zijn gebeurd in die dolle jaren.

Althans, ze zijn niet bekend.

Het eerste geval waarbij men na de dood direct verband legde met dopinggebruik was, al dus Ron Kouwenhove in zijn boek De Wereld van het Eurocoor, waarschijnlijk de 24-jarige oude Welsman Arthur Linton.

Volkomen uitgeput ging Linton over de eindstreep.

Hij werd direct naar een ziekenhuis vervoerd.

Na een wekenlang ziekbed stierf hij op 23 juni van datzelfde jaar.

De gebruikers beweerden dat een stervende veranderde in een vurige renner.

Het ligt voor de hand dat met name marathonlopers deze preparaten overnamen.

Hicks kreeg nog een affaire te verwerken, waar hij in eerste instantie niet van op de hoogte was.

Everett Brown, de voorzitter van Chicago Athletic Association, diende tegen de eerste plaats van Hicks een protest in.

De winnaar zou, door een automobiel waarin officials zaten, zijn gegang maakt.

De voorzitter van de Westradjury, Sullivan, wees het protest af wegens gebrek aan bewijs.

De St.

Louis Post merkte in het verslag op dat wanneer hij een verzorger had gehad, Nilton de St.

Louis zou hebben gewonnen.