Gościem piątego odcinka nowego sezonu podcastu jest psycholog i wybitny mówca motywacyjny Jacek Walkiewicz. Mowa Walkiewicza „Pełna Moc Możliwości” ma 10 milionów wyświetleń. Dorosłych Polaków jest około trzykrotnie więcej. W audycji autor opowiada, jak powstał wykład. Omawiamy profesjonalizm, który nie jest dziełem przypadku oraz analizujemy szkodliwe przekonania. Zastanawiamy się także nad momentami, które nas zmieniają. Walkiewicz apeluje o wykorzystywanie szans. 

W audycji udział biorą politycy, artyści, działacze, psychiatrzy. Osoby mające wpływ. Moje zaproszenie przyjęli Pierwsza Dama Jolanta Kwaśniewska, Agnieszka Holland, profesor Bogdan De Barbaro.

Masz pytania lub chcesz podzielić się przemyśleniami na temat odcinka? Instagram: @justyna.kopinska.

Podcastu „O milimetr do przodu” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.

Witam w audycji, która ma na celu przesuwanie życia do przodu na

wszystkich jego wymiarach. Moją ideą jest podarowanie wam bezkosztowej wiedzy

o dobrostanie. Dowiemy się, co dodaje nam energii, a co nas drenuje, w jaki

sposób wzmacniać ciało i umysł. Będziemy pracować nad skupieniem i mocą

możliwości. Jeśli słuchasz, mam ogromną prośbę o ocenienie i udostępnienie

audycji. Prośba wynika z tego, że tylko dzięki temu audycja dociera do

szerokiego grona odbiorców. Na wszystkie wasze pytania o polecenia książek i

technologii dobrostanu odpowiadam w relacjach na moim Instagramie Justyna

Kopińska. Serdecznie was tam zapraszam. A przed nami kolejna rozmowa i wiedza o

milimetr do przodu. W dzisiejszym odcinku psycholog i wybitny mówca

motywacyjny Jacek Walkiewicz. Bardzo dziękuję, że przyjąłeś moje zaproszenie.

Ja dziękuję za zaproszenie. Mowa pełna moc możliwości ma 10 milionów

wyświetleń. Dorosłych Polaków jest trzy razy więcej. Pierwszy komentarz: Jak

fajnie wrócić do tego kilkanaście lat później. To wykład nieśmiertelny. Jak

powstaje wykład nieśmiertelny? Płynie z pasji,

z serca. Nie jest wykładem komercyjnym.

Nic po tym wykładzie mówca nie oczekuje. Mówi to, co jest dla niego bliskie, co

czuje właśnie w sercu, co mu w duszy gra.

dzieli się swoim doświadczeniem, tym co jest prawdziwe

i i to chyba tyle, bo ten wykład taki był, był wykładem 20

minutowym, a trzeba pamiętać, że w tamtych czasach

mój wykład taki sztandarowy trwał około dwóch cerech godzin, więc musiałem to

wszystko skrócić do bardzo krótkiej formy. To jest dosyć trudne mówienie

skracając swoje treści. Więc pomyślałem sobie, że wezmę to co najbardziej czuję,

co jest według mnie najistotniejsze, czyli taka esencja. I ten kamper jest

tam esencją tego, co chciałem powiedzieć, że pełne y pełnej mocy życie

wymaga niezwykłych marzeń, które czasami czekają w kolejce i czasami realizujemy

je dlatego, że ktoś nam powie po prostu zrób. W związku z tym to jest taki

wykład, no pewnie rzeczywiście uniwersalny, czyli niezależny od czasów,

który mówi o chyba najważniejszych wartościach w życiu, o wartości pasji,

ale też o wartości odwagi, życia z pełną mocą, czyli tak jak ten

startujący samolot, czyli oderwani trochę od tej prozy,

a pełni odwagi, lecący w stronę swoich wizji, marzeń, idei. Fajnie, że mówisz,

że trudno mówić tak skrótowo. Yyy, bo właśnie tam są rewelacyjne sentencje,

takie jak w pozostałych twoich wykładach, a ja bym chciała je

przytaczać i prosić, żebyś je rozwijał. Pierwsza sentencja. Profesjonalizm nie

jest dziełem przypadku. Profesjonalizm daje jakość. Jakość to jest luksus.

To jest cytat kogoś, kogo nie znam, a nawet nie

wiem, kto to był. Gdzieś to przeczytałem.

Zostało mi to w pamięci i tam właśnie chciałem o tym powiedzieć, ponieważ w

dobie, kiedy wszystko staje się prostsze, szybsze, tańsze,

brakuje czegoś, co według mnie, dzisiaj to już nazywam, jest ekskluzywne, czyli

takie wysmakowane, takie

wysokiej jakości. I takie rzeczy powstają z wielkiej pasji, bo to ona

właśnie rodzi profesjonalizm, czyli z takiego zaangażowania w to, co się robi,

zaangażowania y w detale, takie drobiazgi w życiu, które są na co dzień

mało istotne. Na przykład to, w czym pijemy kawę, jak rozmawiamy z ludźmi,

jak się zachowujemy na drodze, jak parkujemy samochód. I to słowo

profesjonalizm oznacza tak naprawdę takie maksymalne zaangażowanie i

poczucie sensu z tego, co robimy. Poczucia sensu w tym co robimy.

I to jest zgodne ze mną. Ja jestem dosyć taki perfekcjonistyczny i

lubię taką jakość. Lubię sztukę. Lubię takie rzeczy, które i zjawiska,

doświadczenia, które są wysokiej jakości, czyli powiedziałbym właśnie

ekskluzywne, a to płynie z pasji, czyli z serca,

czyli z czegoś co jest nasze takie w zgodnie zgodzie z nami. Dlatego też

lubię mówić, że najważniejsze, żeby być najprawdziwszą wersją siebie, bo to nam

daje wtedy możliwość rozwijania swoich autentycznych pasji. A jakość jest

luksusem w świecie, w którym wszystko jest szybko zużywalne, tak naprawdę

jednorazowe. Nawet nie mamy świadomości jak krótko

żyją dzisiaj te rzeczy, które kiedyś żyły lata całe. Zresztą korzystamy z

mebli na przykład przed 100 lat czy tam 200. Nie wiem czy z tych kanap dzisiaj

budowanych, robionych zostanie coś za 100 lat.

A ponieważ bliska mi jest taka trochę sentymentalna wizja życia, czyli

otaczanie się czymś nowym, ale również odnoszenie się do przeszłości, to lubię

łączyć to, co minęło, co było z tym, co jest dzisiaj. Czyli lubię właśnie w tym

świecie nowoczesnym filiżankę Rozentala na przykład trzymać w ręku i pić w niej

kawę. A to sentencja, która mówi o tym, że tylko wielkie zamiłowanie do tego, co

robimy, wielka pasja rodzi wielkie rzeczy.

Skuteczność jest miarą prawdy. Jeśli ktoś nie jest skuteczny, to znaczy, że

prawda, którą się posługuje, przestała być aktualna. To jest akurat wzięte z

Huny, z takiego systemu filozoficznego hawajskiego.

Jedna z zasad Huny właśnie skuteczność jest miarą prawdy. No czy dokładnie to

się samo broni tym co powiedziałaś, że jeśli jesteśmy

nieskuteczni to znaczy, że prawdy, którymi się posługujemy, być może

przekonania, paradygmaty,

one już się zmieniły. I podobno Einstein kiedyś dostał takie pytanie od

studentów, czy oni dobrze widzieli, że na egzaminie były te same pytania w tym

roku co w zeszłym i powiedział, że tak. W tym roku były te same pytania, ale

były inne odpowiedzi. Więc pytania są ciągle te same. Jak się

odnaleźć w świecie, w którym żyjemy? No ale odpowiedzi się zmieniają. W

naszym świecie już jest z nami AI. W związku z tym mamy towarzysza.

Być może będziemy drugą inteligencją za chwilę, nie pierwszą.

W związku z tym pewne rzeczy, które wynikają z doświadczeń będą nieaktualne.

Dlatego też lubię mówić, że doświadczenie może być hamulcem rozwoju,

no bo ona jest wczorajsze, a świat, w którym żyjemy, wymaga takiego updateu

dzisiaj. No i dlatego jeśli robimy coś, jesteśmy

nieskuteczni, czyli nie mamy efektów, to znaczy, że być może posługujemy się

przekonaniami i wartościami, które już są mniej aktualne. No to to jest właśnie

tak jak wspomaganie się nawigacją. No trudno dzisiaj powiedzieć, że nawigacja

jest dla nas zagrożeniem albo jest zbędna, bez niej da się żyć.

Ona już weszła do naszego życia. W związku z tym ile razy mi się zdarzyło,

żeby nie korzystać z nawigacji, zawsze trafiałem na korki, których kiedyś nie

było w miejscach, gdzie dzisiaj one są. Tak, czyli już nikt nie neguje tego, że

trzeba się nawigować systemem, który widzi całość miasta czy

tam kraju. No i tak jest pewnie ze wszystkim, że

powoli te wspomagające systemy odbierają nam

taką sprawczość własną, a my się zdajemy na outsourcingowanie

takiego wsparcia i pomocy. No jeżeli ktoś uważa, że może żyć dzisiaj bez

suszarki do do prania, to myślę, że ma rację, skoro tak uważa. Ja na przykład

uważam, że to jest drugi produkt rewelacyjny, który powstał w XX wieku

obok nawigacji, czyli urządzenie do tego, żeby szybko wysuszyć pranie. Ale

jeżeli mówię o tym gdzieś, to słyszę, że no że to jest przesada. Tak naprawdę

można powiesić na na kaloryferze. No można, ale ja mogę zrobić cztery prania

trzy godziny, a z kaloryferem się już tak nie da.

Stabilizacja to droga donikąd. To konsekwencja myśli, że stabilizacją

motylka jest szpilka, czyli myśli Staudengera.

No tak, droga do nikdą, bo świat jest w pełnym chaosie tak naprawdę i on się

rozwija. Trudno przewidywalny jest każdy dzień,

więc jeśli chcemy ustabilizować swoje życie, to możemy je tylko ustabilizować

w głowie, w naszych myślach, w przekonaniach.

Y, no i jakby mieć spokój, mimo tego, że dookoła wszędzie są

burzliwe zdarzenia, jest ich coraz więcej, pewnie będzie jeszcze więcej.

Mam takie poczucie, że naciągają życiowe, globalne sztormy i burze, więc

ktoś, kto się skupi na tym, żeby się ustabilizować

w takim poczuciu bezpieczeństwa płynącego z zewnątrz, myślę, że go nie

osiągnie, także będzie rozczarowany. Ale ten spokój można osiągnąć w środku i

to jest jakby moc i siła mądrych starych ludzi, którzy wiedzą, że jutro będzie

następny dzień i następny i następny i że ludzie sobie zawsze radzą,

zwłaszcza jeżeli są gdzieś tam blisko siebie i się wspomagają. W związku z tym

trzeba dążyć do takiej stabilizacji emocjonalnej, czyli do tego, co stało

się modne wiele lat temu, czyli inteligencji emocjonalnej,

ale świat będzie się bardziej rozwijał w stronę chaosu niż w stronę stabilności.

W związku z tym, żeby nie być rozczarowanym,

to trzeba dać sobie prawo do tego, żeby tego chaosu doświadczać. I to jest chyba

jedna z tych rzeczy, która mnie przyświeca każdego dnia, czyli takie

zaciekawienie, co się wydarzyło, a nie przestraszenie.

Podobno gdzieś ktoś mówił, że są badania, nie pamiętam jakie, ale o tym,

że Polacy szczególnie się boją przyszłości. Mamy taki niepokój przed

tym, co będzie. Jesteśmy taką nacją, która być może doświadczona przez

historię chciałaby w końcu chwili spokoju, ale

też my wiemy z naszych doświadczeń, że dawaliśmy sobie radę. W związku z tym

myślę, że powinniśmy być bardziej ciekawi tego co jutro niż przestraszeni.

To nieprawda, że co nas nie zabije, to nas wzmocni.

No tak, tu się podpisuje pod myślą, że nie tylko nie wzmocni, ale sponiewiera i

zostawi z pewną traumą

i z pewnym przeżyciem, które będzie nam ciążyło.

No żeby nas coś wzmocniło, musimy być przygotowani do tego, żeby przełożyć to,

co jest złe, na coś, co jest dobre. Czyli nauczyć się myśleć kategoriami.

Wszystko ma jakiś sens. Ze wszystkiego późnie jakaś nauka. życie to lekcje

i z każdej lekcji płynie coś, co możemy wykorzystać. Jak to niektórzy mówią, jak

się przewrócisz i będziesz wstawał, to przynajmniej weź coś z ziemi, żeby nie

stawać z pustymi rękami. Czyli jak się w życiu gdzieś nam coś dzieje

niezbyt miłego, to naucz się z tego czegoś, co będzie cię budowało, a nie

sprawi, że będziesz słabszy. Oczywiście trzeba pamiętać, że to co ja mówiłem to

są skróty myślowe, takie metafory. To trzeba przełożyć na swoje życie i to

nie jest tak, że każdy przykłada tak samo. Można się z tym nie zgodzić

oczywiście, bo można powiedzieć, że wcale tak nie jest. Ktoś ma inne

doświadczenia i inne przekonania, ale moje są takie, że

to powiedzenie, które słyszałem wielokrotnie w trudnych sytuacjach, nie

zawsze, nie we wszystkich warunkach jest prawdziwe. W związku z tym czasami

trzeba po prostu się udać do psychologa, do kogoś nam pomoże sobie poradzić z

traumą, a nie się posiłkować takim prostym

zwrotem, który ma nam dać y siłę i trochę nas yyy znieczulić na na ten ból,

który towarzyszy doświadczeniu. Bo mówi się ładnie, że

czas leczy rany i to jest prawda. Tu się z tym bym

zgodził. Tylko, że czasami zostawia spore blizny po tych ranach. W związku z

tym nie zawsze jest tak, że ta przeszłość znika z naszej pamięci.

Wierzy pan w teorię Kazimierza Dąbrowskiego o dezintegracji pozytywnej?

Ja nawet nie wiem, czy ją znam. o tym, że podczas terapii, jeżeli przechodzimy

jakieś najcięższe rzeczy w naszym życiu, rozpadamy się, to gdy jesteśmy bardzo

świadomymi ludźmi, to przenosimy się na wyższy poziom człowieczeństwa.

A no na pewno rozwój wiąże się ze świadomością, z byciem świadomym i

uważnym na to, co nam się dzieje. To to tak.

Podpisałbym się też pod tym, że teraz są takie czasy, że dużo ludzi

rozwija się, to znaczy, że stara się ten aspekt duchowy w sobie też poruszyć, nie

tylko materialny i nie tylko taki status społeczny, ale również to, co gdzieś tam

nazywa się rozwojem duchowym, ale to też przychodzi z wiekiem.

Ja powiedziałem, że mądry stary człowiek, taka starszyzna może być

nieoceniana w naszym życiu, ponieważ jego doświadczenie pokazuje, że życie

jest tajemnicze i zawsze będzie. Także cokolwiek byśmy nie wymyślili,

jutrzejszy dzień będzie czymś, czego jeszcze dzisiaj nie ma, więc mogę o nim

myśleć pozytywnie. W ogóle myślenie takie pozytywne,

bycie radosnym jest dobrym rozwiązaniem w czasach,

kiedy trzeba się zmierzyć z wieloma trudnościami. My jesteśmy według mnie

trochę zbyt smutni i to nam odbiera radość i frajdę z

doświadczenia różnych rzeczy. Mało cierpliwi też pewnie w trudnych

sytuacjach. Chcielibyśmy szybko stawić czoła

temu, co nam się dzieje, a czasami po prostu to wszystko wymaga czasu.

Optymizm to po prostu jedna z umiejętności.

No pewnie niektórzy się rodzą z taką predyspozycją, że wszystko widzą

pozytywnie, ale obawiam się, że my jesteśmy kształtowani przez sporą część

naszego młodego życia na lękliwych ludzi, którzy muszą ciągle

uważać i ciągle być czujnymi, żeby nas ktoś nie skrzywdził, nie oszukał.

Jesteśmy uczeni, czy przychodzimy taki trening pesymizmu,

bo dziecko generalnie jest radosne i się dopiero uczy. Więc jeżeli przychodzimy

taki trening pesymizmu, to być może możemy przechodzić też trening

optymizmu. I to jest coś, co ja robiłem w momencie, w którym jakby zdałem sobie

sprawę, że moje podejście do życia jest zbyt troszczeniowe,

że starałem się wykorzystując swój umysł inaczej interpretować rzeczywistość.

I zaczynają od pogody oczywiście, że nie jest ani brzydka, ani obrzydliwa, ani

wstrętna, ani zła. Jest zjawiskiem atmosferycznym. W związku z tym tak jak

dzisiaj pada deszcz na przykład, czasami pada śnieg, czasami jest ciepło

subiektywnie oczywiście, bo to jest subiektywne, czasami jest zimno, ale

pogoda sama w sobie nie jest ani dobra, ani zła. I wiem, że mi zajęło to dosyć

sporo czasu, żeby się uwolnić od takiego myślenia, że jest okropnie na przykład.

że poczułem się niezależny pogodowo, tak?

Czyli od pogody przestałem być zależny, a potem można to przenieść na inne

obszary naszego życia. Na przykład być niezależnym od humoru najbliższych

albo od tego, co się mówi i słyszy w mediach. No to wymaga trochę treningu.

Także tak podpisuje się po tym, że jest to pewna predyspozycja, której można się

nauczyć do widzenia świata w bardziej kolorach jasnych, a nie ciemnych. To

jest bardzo ciekawe, bo teraz pojawiają się głosy też terapeutów,

że oni unikają mediów. Coraz więcej osób unika mediów mówiąc jaki to ma wpływ yyy

na nasze zdrowie psychiczne, jaki wpływ mają nawet wiadomości z Ukrainy. I m

ja czasami myślę, że to jest nieetyczne. To znaczy, że skoro to już się dzieje za

naszymi drzwiami, jest ta wojna w Ukrainie, a to co ty mówisz uważam, że

jest świetne. Czyli nie praca nad tym, żeby zamykać oczy, tylko praca nad sobą,

żeby to na nas tak diametralnie nie wpływało.

I czy udało ci się to osiągnąć? Tak jak mówisz, za ścianą niedaleko

dzieją się rzeczy straszne, tak jakby u sąsiada wręcz przez ścianę i nie można

zamykać oczu, ale też nie można ciągle patrzeć i mieć te oczy przestraszone i

myśleć, kiedy kiedy nas to spotka, prawda? Albo albo żyć w takim lęku. y

jeszcze nieukierunkowanym, tyko po prostu się bać. My od zawsze jesteśmy

straszeni, bo pamiętam czasy, kiedy byłem mały i

była tak zwana czarna Wołga, która jeździła po mieście, taki symbol czegoś

strasznego i wszyscy się tego bali. Myślę, że

ona się pojawia co jakiś czas w historii pod pod postacią innych zjawisk. Tak,

ale my

albo, nie wiem, potrzebujemy, albo tak po prostu jest, że żyjemy w świecie,

w którym te informacje smutne, przykre są jakoś nam potrzebne.

Być może dają nam takie poczucie komfortu, że nas to nie dotyczy, że inni

mają gorzej. Trudno mi powiedzieć. Nie, nie mam takiej wiedzy na temat, co mówią

badania na właśnie temat, że ludzie wolą trudne informacje, przykre i smutne, bo

media, które miały taki pomysł, że będą same dobre przekazywały wieści, nie

utrzymały się i to nigdy się nie wydarzyło, żeby one przetrwały.

Na pewno według badań ze smutku, z trudnych informacji może

wypłynąć odwaga, może wypłynąć męstwo. I ja na przykład to czułam w pierwszych w

pierwszym miesiącu, jak byłam w Ukrainie po wybuchu wojny i byłam wówczas w

Kijowie i przeprowadzałam wywiady z politykami.

Miałam takie poczucie ogromnego męstwa, solidarności.

Jak jechałam tą drogą w pierwszy dzień po wyzwoleniu,

wracając z Kijowa, jeszcze te wszystkie minyły, ale w ludziach była taka ogromna

wiara w zmianę. A potem jak wróciłam,

bo naprawdę ja w tym pierwszym roku ja nigdy nie widziałam ludzi w życiu swoim

tak zdeterminowanych, a wróciłam rok później i już to były

tereny koło Bachmutu wyzwolone z okupacji rosyjskiej i już była zupełnie

inna atmosfera. Jaka?

Strach, łapanki na ulicach. Łapanki nie przez Rosjan, łapanki po prostu na samym

początku poszli ludzie do armii, yyy, którzy byli odważni, którzy czuli to

bohaterstwo w sobie. Niektórzy urzędnicy nigdy nie mieli doświadczenia z bronią.

Y zostawili wszystko. Zostawili telefony, zostawili swoje rzeczy rodziny

i ruszyli na front. Ale po roku zostały osoby, mężczyźni, którzy czuli, że oni

po prostu nie chcą walczyć. Oni nie chcą yyy ginąć za ojczyznę. ale też nie czują

się dobrze w zabijaniu kogokolwiek. Oni mówili, że po prostu wiedzą, że nie

potrafią zabić człowieka, że oni nie chcą być wysyłani na front. A wiedzieli,

że jak zostaną złapani przez policję, jadąc samochodem, przekrocząc prędkość,

to trafią na ten front. I stąd oni używali słowa łapanka, chociaż tak

naprawdę to przecież było ich państwo, prawda? I ja już nie czułam tej

determinacji i czułam taki ścisk. I to było niesamowite, że po tej pierwszej

podróży z Ukrainy ja wróciłam taka jakby po prostu natchniona, że życie jest

takie niesamowite, że życie jest takie bohaterskie, że ludzie są tacy odważni.

A po tej wyprawie rok później pamiętam, że ja byłam tak przybita, że przez dwa

miesiące mi trudno było rozmawiać z bliskimi i przecież to jest ta sama

wojna. Z każdą wojną gdzieś przychodzi polityka mniejsza czy większa. I obawiam

się, że w którymś momencie ten zryw się kończy, ponieważ ludzie widzą, że dla

nich być może to będzie utrata życia, a dla innych będzie to interes życia.

A wojny, nie ma co ukrywać, są miejscem, gdzie zarabia się duże pieniądze i

zawsze tak było i tak będzie. W związku z tym ten patriotyzm nagle

może oznaczać, że po prostu się odda życie

za idee, które już nie są warte tego życia. Tak? Czyli ten pierwszy zryw to

jest zryw spontaniczny, z którego nie ma jakiejś analizy

głębokiej. Po prostu ludzie mobilizują się, a potem widzą, że jedni się

mobilizują, a inni korzystają i niektórzy wyjechali, poza normalne życie

w innych krajach. Więc im dłużej to trwa, tym chyba więcej

pytań. W imię czego mam to robić, prawda? To pojęcie patriotyzmu dla

ojczyzny, nie wiem, czy jest na tyle pojęciem

przekonywującym, że można na nim bazować miesiące czy lata.

Myślę, że ten patriotyzm dzisiaj ma inny wymiar niż miał nie w latach II wojny

światowej na przykład albo wtedy kiedy te wojny miały trochę też inny

charakter. One dzisiaj się zmieniły i ja nie wiem czy też taki przeciętny

człowiek w którymś momencie wie o co tak naprawdę chodzi, prawda?

Czy jest coś za co ty byś oddał życie?

Kiedyś mówiłem, że za wolność.

I myślę, że w pewnych okolicznościach byłbym gotów,

ale pewnie najprościej było mi podjąć decyzję, gdyby to

dotyczyło moich dzieci, czyli takich wartości naprawdę mi

bliskich. Natomiast za polityków, którzy tak

naprawdę stoją za wojnami, no chyba nie byłbym gotowy oddawać

życia. Ale to jest wiesz, to jest tak, że to

się wszystko weryfikuje w działaniu. To jest pewien rodzaj inicjacji czy

doświadczenia skrajnie trudnego, które pokazuje nam co jest w nas. To tak jak z

wyciśnięciem cytryny czy tam pomarańczy, no wypłynie ten sok, który jest w

środku. Czyli jak nas życie przyciśnie, to wtedy wypływa to, co tam jest. No i

być może w niektórych jest wielki heroizm i gotowość do poświęcenia życia.

W niektórych jest trochę mniejszy, a w niektórych osobach po prostu go w

ogóle nie ma. Nie wiem, czy można mieć pretensje do kogoś, że nie jest gotować

życia. No właśnie to powiedzenie, że za

ojczyznę jest bardzo enigmatyczne. Czy ta ojczyzna potem będzie pamiętała o

jego rodzinie, bliskich, których zostawił. Tutaj mam wątpliwości, bo

jak słuchałem i czytałem czasami opowieści żołnierzy, którzy brali udział

w różnych misjach polskich i mieli problemy ze zdrowiem z

powodu ran odniesionych, to się okazywało, że to ich bohaterstwo wcal

nie jest potem dożywotnio nagradzane, prawda? Mogła mieć poczucie

bycia zostawionym sobie samym i myślę, że to jest coś, co jest bardzo

indywidualne, ale nikogo bym nie ocenił. Nie powiedziałbym, że ktoś jest zdrajcą

czy że ktoś jest zły, dlatego że nie chce zginąć za jakąś no właśnie

ideę, która chyba bliżej nie jest już jasna

takiemu przeciętnemu człowiekowi. O co chodzi w tym wszystkim?

Marzenia są tam, gdzie jest wolność. No tak, bo tylko wolni ludzie mogą

realizować marzenia. wolni ludzie, czyli ci, którzy mają

możliwość przemieszczania się, którzy zarabiają pieniądze, którzy mogą je

wydawać, którzy mogą mieszkać tam, gdzie chcą i

wyrażać swoje zdanie wtedy, kiedy chcą. To wbrew pozorom jest, tak jak

powiedziałem, wartość za którą no wiele pokoleń Polaków ginęło i

ja też pamiętam czasy, kiedy żeśmy na święto składali sobie życzenia, żebyśmy

się spotkali w wolnej Polsce. Dzisiaj to może się wydać absurdalne, bo ta Polska

niby była wolna, ale pokolenie lat 80, Solidarności,

tych, którzy brali udział w różnych takich akcjach opozycyjnych,

wie, że nie mieliśmy poczucia wolności wtedy. Na przykład nie można było

wyjechać sobie za granicę na zachód, nie było paszportów w domu, tylko były na

komendzie milicji odłożone. Trzeba było poskładać podanie, czyli człowiek nie

mógł się przemieszczać po świecie jak chce. A dzisiaj jest to możliwe. W

związku z tym dzisiaj ktoś kto ma nagle taką fantazję i

i wpadnie mu na chwilę taki pomysł, że może by skoczył na bungi w Queenstown,

to jest w Nowej Zelandii, tam gdzie ona ta dziedzina sportu czy atrakcji

powstała, to może na swojej komórce kupić bilet na

taki skok, kupić bilet na samolot, zapłacić blikiem

czy jakąś inną formą płatności i w ciągu 5 minut tak naprawdę mieć zorganizowany

czas. z wylotem, z pobytem na miejscu, z

hotelami. No to nie jest możliwe w świecie, w

którym nie ma wolności. W związku z tym marzenia to też taka wolność w głowie,

taki stan umysłu, takie poczucie, że mogę, mogę. Pytanie tylko czy chcę,

ale mogę, bo jestem wolnym człowiekiem i mogę, mogę też w każdym momencie

powiedzieć, że już teraz mam inne plany, bo zmieniłem je, tak? Czyli nie muszę

udowadniać, że m że jestem niewolnikiem swoich różnych

przekonań czy pomysłów też. Nie można być niewolnikiem marzeń, bo one mogą być

wtedy mocno obciążające. Czyli takie taka powiedziałbym

życiowa lekkość decyzji wynikająca z wolności

osobistej, politycznej, no każdej praktycznie.

Tak ważne jest to, kto nas otacza. Bo kto z kim przestaje, takim się staje.

Czyli będ grupie osób przyjmujemy, modelujemy się ich zachowaniem. Czyli

jeżeli ci ludzie narzekają, będziemy narzekać. Jeżeli oni biegają maratony,

zaczniemy biegać maratony. A jeżeli będą chcieliś walczyć, to może

rzeczywiście nas pociągną i pójdziemy walczyć. Ale jeżeli oni uważają, że

trzeba być z dala od takich rzeczy, to też będziemy unikali pewnie takich

sytuacji. Bardzo jesteśmy zależni społecznie od ludzi, którzy nas

otaczają. Najlepszy dowód, że rodzice mają tak

duży wpływ na to, co jako dorośli robimy. Myślimy, że

bardzo jesteśmy podobni do swoich rodziców.

W związku z tym dobieranie sobie osób, które będą nas wspierały, a nie ciągnęły

w dół, czyli demotywowały, no jest jednym z elementów

automotywacyjnego podejścia do do życia, czyli szukania tej siły w sobie, ale

przez też ludzi, którzy nas otaczają, bo można naprawdę pojechać na koniec

świata i zobaczyć bardzo dużo i wrócić z pasjami, marzeniami do realizacji,

ale wystarczą dwie, trzy osoby wokół nas każdego dnia. dnia, które nas mogą

ściągnąć w dół, czyli zabrać nam tą wizję, że to co chcemy ma sens. Takie

pytanie ciągle po co? albo pokazywanie jak to inni robili, coś im nie wyszło.

Szybko potrafi pozbawić motywacji. A czasami wystarczy pójść do swoich

rodziców, żeby poczuć y jak oni potrafią nas nastraszyć i i

przychodzimy z jakąś fajną wizją, że nie wiem, kupimy mieszkanie na kredyt, a oni

potrafią w trzy minuty nam uzmysłowić, że to jest duże ryzyko i że tylko możemy

skończyć z długami i nie ma sensu. Tak. I potem zastanawiamy się, dlaczego żeśmy

się na to dali złapać. No właśnie dlatego, że siła ludzi obok jest bardzo

duża. Jeżeli ich jest więcej, to trudno jest unieść się na swoich

skrzydełkach takich motywacyjnych, które są słabiutkie, jeszcze ich zabrać ze

sobą do góry. Oni mają większą możliwość ściągnięcia nas w dół.

Była tu doktor Ewa Wojdyło i mówiła, że ona rozumie mężczyznę, który nie miał w

domu symbolu ojca, zdrowego ojca, który miał odpowiednie

nawyki. I dlatego teraz ten mężczyzna pije non stop piwo, ogląda telewizor,

nie chce mu się bawić z dzieciakami, leży cały czas na kanapie, że ona to

rozumie, ale nie chciałaby mieć z tym człowiekiem nic wspólnego. Czy pan się z

nią zgadza? Absolutnie się zgadzam. też bardzo wiele

osób rozumiem, ale dobrze się czuję jak one są ode mnie w odpowiedniej

bezpiecznej odległości, bo każdego można zrozumieć, bo każdy ma

swoją historię, swój życiorys, swoje traumy, swoje

osoby, które go wymodelowały na takiego, a nie innego.

Ale to nie znacza, nie znaczy, że mamy się takimi osobami otaczać, prawda?

Mm. Pani Ewa Wojdło jeszcze mówi, że wszystkiego można się nauczyć. W związku

z tym można się nauczyć bycia innym człowiekiem. Odkleić się od tego picia

piwa, od tego oglądania telewizji, od tego malkontwa. Także myślę, że

czasami takie osoby też mogą się nagle zmienić, ale potrzebują inspiracji.

I w zasadzie to jest dokładnie to, co robię. Znaczy mówię coś na temat swojego

życia i tam się pojawiają różne sentencje, tak

jak wymieniasz. I się okazuje, że one potrafią pomóc

ludziom nagle podjąć decyzję, tak że będą się inaczej zachowywali, że się

czegoś nauczą. No na przykład bardziej pozytywnego patrzenia na dzieci i

szkołę, bo rodzice w Polsce mają dużego takiego, powiedziałbym w cudzysłowie

hopla na punkcie stopni i szkoły. Tak jakby ta szkoła była

najistotniejsza, a nie to, że najistotniejsze jest przeżycie przez te

młode osoby swojego dzieciństwa radośnie i nauczenia się wszystkiego, co im

pozwoli być skutecznym w dorosłym życiu. Jakimi ludźmi ty się odtaczasz i którzy

ludzie ci imponują? Ponieważ ja nie uprawiam sportu,

jestem taki asportowy. Powiedziałbym też żartem, że chyba

jestem z tego dumny, że nie uprawiam, bo wszyscy coś robią, uprawiają. Ja się

uchowałem, to oczywiście żart. Może dumny nie jestem, ale zaakceptowałem to,

że nie mam duszy sportowca. Ja to podziwiam oczywiście wszystkich tych,

którzy wysiłkiem, trudem, samodyscypliną,

samokontrolą potrafią dochodzić do nieprawdopodobnych wyników w tym co

robią. ponieważ nigdy nie byłem, to nie czuję

tego do końca, jak to jest zdobyć medal olimpijski, ale rozumiem, że są to

momenty bardzo emocjonujące i że wtedy ludzie płaczą,

bo jakby wychodzi z nich całe to napięcie i ten czas przygotowań i no i

to jest piękne, to jest takie kształtowanie charakteru,

siły ducha tak naprawdę. To lubię sobie posłuchać tych ludzi i

lubię poczytać życiorysy i lubię to przesłanie, które w nich

jest, że dyscyplina i samokontrola właśnie to są te dwie umiejętności,

które dają efekty finalne. Ale lubię też historie osób, które no

właśnie nagle się podniosły z tych kolan i

zaczęły coś robić i to było pójście w stronę swoich

marzeń, niekoniecznie sportowych, ale takich, które wydawały im się trudne do

realizacji. Ponieważ ja mam bardzo duży kontakt z ludźmi na wykładach,

to na każdym są ludzie, którzy napiszą do mnie maila i podzielą się swoją

historią. Te historie są budujące.

są motywujące dla mnie, ale też lubię historię o takich znanych osobach typu

pan Sobuso Zasada i jego na przykład rajdach samochodowych,

które odbywa mając dzisiaj bodajże 95 lat. W związku z tym mając 30, ponad 30

lat więcej niż ja. No kiedyś taką postacią był profesor Bartoszewski.

Lubiłem jego przesłania i i energię, ale też lubię czasami kontakt z młodymi

ludźmi, którzy nie są jeszcze znani w świecie,

a mają taką energię młodzieńczą połączoną pewnie z adrenaliną, z chęcią

szybkiego działania, że mnie to osobiście

daje no właśnie takie zarażenie się czymś

pozytywnym, czyli połączenie

z młodymi ludźmi i z tymi starszymi jest czymś, co w moim przypadku jest

inspirujące, motywujące. Niedawno pod wykładem profesora

Habermana o jego pasjach, sporcie, muzyce, nauce zauważyłam bardzo dużo

komentarzy. On nie ma dzieci oraz nie można poświęcać czasu na takie

rzeczy jak sport, medytacja, gdy ma się dwoje dzieci na utrzymaniu.

Ty masz czworo i wiele razy w życiu ryzykowałeś.

Skąd tak wiele komentarzy, że gdy ma się dzieci, to wykłady i rady motywacyjne

nie są dla nas? Może to jest trochę na wyrost takie krytykowanie,

bo trochę być może wynika z takiej potrzeby komentarzy dla komentarzy. Mam

wrażenie, że dobry komentarz to jest taki, który jest bardziej negatywny niż

pozytywny. Czyli zawsze takie znalezienie czegoś,

do czego można się odnieść i mówiąc kolokwialnie przyczepić, chyba sprawia

większą frajdę niż zgodzenie się, ale myślę, że na pewno by

się znalazły też osoby, które by powiedziały, że to jest tak, że zawsze

się znajdzie odpowiednia filozofia do braku odwagi. Jak mówi Albert Kami,

że ja znam takie osoby, że są ludzie, którzy mają pięcioro dzieci, sześcioro i

mają pasję i mają tak zorganizowane życie, że te

starsze pomagają tym młodszym i że mają dużą tolerancję na bałagan na

przykład w domu i mają priorytety i są rzeczy dla nich ważniejsze

niż na przykład porządek, czyli zanim a i lekcje do odrobienia,

Bo no sztuk wychowania dzieci jest czymś według mnie trudnym. Nikt nas tego nie

uczy. My się uczyliśmy na podstawie pewnie doświadczeń naszych rodziców,

podglądając albo będąc przedmiotem wychowania przez nich. Ale

ja myślę, że trochę to wynika z takiego usprawiedliwienia się.

Nie robię tak, bo nie mogę, a on może robić, bo ma czas, bo nie ma dzieci.

Tak, czyli trzeba jakoś wziąć i uzasadnić swoją

bierność w tym temacie, ale tak jak mówię,

ilość dzieci w którymś momencie być może nawet sprzyja rozwojowi, ponieważ już

nie nie da się tego kontrolować, co one robią

i zostaje się trochę na żywią. Ja jestem z pokolenia, gdzie rodzice raczej mało

widzieli, co dzieci robią. Nie było telefonów komórkowych. Jechało się na

kolonię na trzy tygodnie. Dzisiaj wszystko jest na podglądzie,

obarczone kontrolą i i myślę, że rzeczywiście jeżeli chce

się być takim idealnym, perfekcyjnym, korzystać ze wszystkiego, co świat

oferuje, mając te dzieci, to trzeba sobie umieć to poukładać, czyli trzeba

mieć trochę wiedzy na temat tego, jak to zrobić skutecznie. I znowu mamy tutaj

skuteczność z miarą prawdy. Czyli jeżeli sobie nie radzimy,

no to raczej być może dlatego, że niektóre nasze przyzwyczajenia, nawyki

nam przeszkadzają. Na przykład to dążenie do perfekcyjnego

czystego domu. No tutaj bym się zgodził. Rzeczywiście

jak chce się mieć dwoje, troje dzieci, czyściutki dom i wszystko pod kontrolą,

to może nie być czasu na resztę aktywności, czyli na przykład własnych

pasji. Ale też jest trochę tak, że rzeczywiście jest taki moment i to

pewnie bardziej w życiu kobiety niż mężczyzny, przez który trzeba przejść.

No nie wiem czy to jest pierwsze dwa lata czy trzy czy pięć,

ale ponieważ to moim dzieciom tłumaczyłem, a oni mają swoje dzieci,

czyli chodzi o moje wnuki, że w pewnym wieku dzieci chorują na przykład. No tak

jest. I że nie od razu trzeba lecieć na SOR,

jeżeli on ma temperaturę, bo my żeśmy tego nie robili.

Ale oni korzystają z narzędzi internetowych, sprawdzają, czasami

wpadają w panikę. Bo być może nie mają wokół siebie takich

mądrych osób, jak my mieliśmy na przykład babcie nasze, które musiały

sobie radzić prostymi metodami. że wychowanie dziecka, w ogóle posiadanie

dzieci na pewno podnosi poziom stresu, niezależnie od tego, jak do tego

podejdziemy i na pewno jest wymagające

i pewnie łatwiej wejść na Kilimandżaro, nie mając dzieci, ale o ile pamiętam

Martyna Wojciechowska zdobywała szczyty mając chyba trzymiesięczną córkę w

związku z tym, którą zostawiła w domu i też pamiętam było dużo oburzenia jak ona

może tak robić. Była tutaj Martyna. Ona teraz prowadzi fundację zajmującą się

zdrowiem psychicznym dzieci. Dzieliła wywiadu. Jeden z pierwszych komentarzy

to było, że a kiedyś zostawiła córka i na Mont Everest pojechała. Co ona wie w

ogóle o zdrowiu psychicznym? I Martena do mnie mówi tak: "Wiesz, ju kilkanaście

lat, kilkanaście lat i ludzie dalej mi to wypominają".

A wczoraj był tutaj u mnie w studio Andrzej Bargiel. M on

zjechał teraz z Mont Everestu na nartach, a yyy chwilę wcześniej, czyli w

tym roku, urodziło mu się drugie dziecko. To powinno nas nie

powstrzymywać przed swoim życiem. Yyy,

ja też mam jakieś tam pewnie negatywne wpisy pod moimi wypowiedziami, ale ja

nigdy tego nie sprawdzam. Jakoś nie nie jestem tego nawet ciekaw, bo to jest bez

znaczenia dla mnie, bo ja się dzielę swoim doświadczeniem i i zawsze i to być

może jest siła tych moich wypowiedzi. Tą prawdę, która w moim życiu aktualnie

jest obecna, staram się po prostu przekazać innym. Tak to, że potem ktoś

pisze na przykład o mnie, y, co rozwodnik może wiedzieć o nie, jak to

było, że co ja mogę będąc samą osobą rozwiedzioną

y wypowiadać się na temat szczęśliwych związków, na przykład co jest potrzebne.

Nie wiem, nie wypowiadam się, żeby dając mądre rady, tylko żeby się podzielić

swoją wizją, doświadczeniem, punktem, którym jestem aktualnie, z którego mogę

wyjść i pójść w każdą stronę, bo to jest moja decyzja, a potem

powiedzieć, co się wydarzyło dalej. Natomiast zawsze mówię, że jestem w

wieku, w którym posiadanie racji nie jest potrzebne do życia. Także

absolutnie zgadzam się, jeśli mi ktoś zarzuci, że nie mam racji, że nie mam

racji, bo to mnie akurat nic nie kosztuje, żeby się zgodzić.

Ale obawiam się, że czasami to jednak mechanizm jest prosty. Trzeba obronić

swoje przekonania, bo gdybyśmy założyli, że być może my

błędnie pewne rzeczy przyjmujemy, to trzeba by się z tym zmierzyć.

Trzeba znaleźć kogoś, kto jest winny. To jest taka maniera w Polsce dosyć według

mnie obecna. Czyli znaleźć winnego. Najczęściej ten winny to jest ktoś. Ktoś

to jest ten on. To są ci oni, a a nie ja.

Mo życie to wybór. Posiadanie dzieci no też jest jakimś wyborem. Budowanie

związków też jest wyborem. Związku z tym jeżeli decydujemy się na

jakąś wizję życia no to bierzemy za nie odpowiedzialność.

I teraz jeżeli ktoś nam pokazuje, że może żyć inaczej,

a my nie mamy ochoty nic zmieniać, no to musimy sprawić, że znajdziemy argumenty

do tego, że to czyś wybór jest zły albo dla nas nierealny, prawda? To jest tak

jak powiedzieć, co mnie sportowiec może nauczyć, nigdy nie będę brał udziału w

olimpiadzie. Może nas zainspirować, czyli tak

naprawdę zwrócić uwagę na pewne aspekty życia. na przykład na samodyscyplinę,

czyli na robienie rzeczy, na które nie mamy ochoty. Tak, bo to jest uniwersalna

umiejętność. Można ją wykorzystać w każdym momencie życia i się przyda.

Ale można powiedzieć, że a co on wie o normalnym życiu? To o każdym można

powiedzieć. To dlatego jak ktoś jest bogatą osobą, się wypowie na temat

biedy, to na ogół od razu jest hejt, bo co on może wiedzieć?

No okazuje się, że jest dużo osób, które są zamożne, a potem się zwierzają ze

swoich depresji, czyli z sytuacji, w których nie radzili

sobie, mimo tego, że byli bogaci. Czyli wbrew temu, co się wielu ludziom wydaje,

pieniądze nie chronią przed przed depresją. Wręcz przeciwnie, myślę, że

mogą być źródłem ogromnego stresu, ale też to nie znaczy, że prównujemy

komuś, żeby żył bez pieniędzy, bo jak będzie biedny, to będzie mniej

zestresowany. To też nieprawda. Myślę, że sztuką jest umiejętność słuchania bez

oceniania. Po prostu przyjmowania, że ktoś ma takie zdanie. I ciekawe czy to

się sprawdzi w moim przypadku, a nie odnoszenie od razu, że to prawda

lub nieprawda, zgadzamy się lub nie. Po prostu rozumiemy, że ktoś ma takie

podejście, opinę, stanowisko, a my możemy mieć inne, a możemy nie mieć

żadnego. To też jest mało popularne, żeby powiedzieć: "Nie mam zdania,

nie wiem jak jest, y, nie sprawdziłem, nie doświadczyłem.

Większość jednak się wypowie. Pamiętam jak kiedyś powiedziałem jednej

"Ty chyba się na wszystkim znasz i ona mówi: "No wiesz, że ja tak mam. W

związku z tym, jeżeli ktoś ma tak, że ma zawsze swoją mądrość i ona jest dla

niego ostateczna, no to możemy rzeczywiście dać mu prawo,

żeby miał się nie musimy z tym zmierzać w żaden sposób".

Także jak ktoś chce wejść na Kilimandaro mając czy tam Monteeveres mają dzieci,

to niech po prostu wejdzie. Wszystko ma swoje konsekwencje i cenę, którą trzeba

zapłacić. Także być może jedyne co zostaje to zaakceptować,

że nigdy do końca nie wiemy jaka ona jest.

Ale to tak można by też powiedzieć o alpinistach, że się wspinają, zostawiają

rodziny, o korespondentach wojskowych, wojennych, że jadą na frontykują,

zostawiają rodziny. No ale strażak też ryzykuje i żołnierz

też ryzykuje. No wszyscy podejmujemy decyzję.

I to co jest według mnie najważniejsze, czy bierzemy za nią odpowiedzialność.

Tak. I jest ona świadomą decyzją, a nie taką formą ucieczki od życia. Ale to też

nie mam prawo oceniać tego. Nikt się nie wstrzeliwuje w temat.

No czyli szczęście sprzyja ludziom, którzy podjęli decyzję, którzy robili,

którzy działali, ryzykowali. Za każdym produktem, który nas otacza jest jakieś

ryzyko człowieka, który podjął decyzję, żeby to robić. No innych ludzi, którzy

to tworzyli, więc nie znoszę tego słowa

udało się, bo ono sugeruje przypadkowość, a tak nie jest.

Komputery, rakiety, meble, inne rzeczy, wszystkie rzeczy nie

powstają dzięki przypadkowi, że ktoś wystrugał sobie telewizor. Tak, to są

wszystko rzeczy, które są wynikiem pracy, wysiłku, trudu, czasu spędzonego

w firmie. być może człowiek, który stworzył ten mikrofon, który mam teraz

przed sobą, nie miał czasu przez parę lat dla dzieci, bo był pasjonatem

tworzenia mikrofonów. Czyli można by powiedzieć, że duch tego

człowieka jakoś w tym pomieszczeniu tutaj istnieje, w tej materii, która

przybiera kształt mikrofonu. No to wszystko, co nas otacza jednak

jest świadomym wyborem ludzi, którzy coś robią.

I tak samo jest z ludźmi, którzy odnieśli sukces w biznesie.

Oni musieli ponieść jakieś ryzyko, żeby podjąć jakąś decyzję, która ich

doprowadziła do do na przykład do firmy, którą mają dzisiaj. Znam trochę osób

bogatych. Mają te same problemy, które mamy

wszyscy. Tak samo chorują, tak samo kochają

albo pragną miłości. Tak samo

denerwują się biorąc kredyty, ale podejmują decyzję. To ich różni

pewnie od innych, że inni nie podejmują. Czyli jak im przychodzi do głowy jakiś

pomysł, to od razu mają też argumenty, że to nie da rady się tego zrobić,

a inni mają poczucie, że że się da. To tak jak skoczek narciarski. On najeżdża

na próg z prędkością 100 na godzinę, odbija się automatycznie i leci. I w tym

powietrzu no albo jest skoncentrowany, żeby

wykonać jak najlepszy skok, albo martwi się, czy mu się to uda, albo

pragnie tylko jak najszybciej wylądować. I to różni tych mistrzów od tych, którzy

tracą tą mistrzowską formę. Tak, że ci jedni po prostu kochają ten moment lotu,

bo to jest to, co decyduje o wyniku, a inni mają z

tyłu głowy ciągle myśl, że jednak do ziemi. To to jest powód, dla którego

przestałem jeździć konno. No bo spadłem i się potem bałem. I jedni

siadają i jadą dalej, a ja y nie wsiadłem, bo myślałem tylko o tym, jak

to będzie, jak drugi raz wpadnę i zrobię sobie większą krzywdę. Tak, czyli to na

co patrzymy, na co się koncentrujemy, co jest naszym punktem odniesienia,

celem decyduje o tym co zrobimy. I jedni się koncentrują na tym, żeby

mieć dalej frajdę z jeżdżenia konno czy robienia innych rzeczy, a inni się

koncentrują na zagrożenia, które są możliwe i już nie mają tej siły. I wtedy

znowu kłania się to, kto nas otacza. Czy ci, którzy mówią: "Zrób", czy ci, którzy

mówią: "Ale po co ci to? dostałeś znak, w związku z tym

zrezygnuj. A inni widzą zupełnie inne znaki, także

każdy widzi te znaki, które są w zgodzie jakoś z nim.

Jak pięknie się tutaj układają i wiążą te wypowiedzi terapeutów i psychologów

jak pan z wypowiedziami innych gości, na przykład sportowców, bo właśnie Andrzej

Bargiel wczoraj mówił, że teraz dużo osób mówi, ile on ma kasy, a nie wiedzą

jak chciał zjechać na nartach z K2 i musiał od kumpli pożyczyć 300 000 wtedy,

co było dla niego dużą sumą, bo dorastał w rodzinie, w której było, on był był

dziewiąty z 11ściorga rodzeństwa i oni mu przynieśli to po prostu w

reklamówkach koledzy i miał te 300 000, ale wiedział, że jak tylko zjedzie to od

razu będzie musiał zacząć spłacać i to było ogromne ryzyko. Ludzie w ogóle nie

myślą o tym za każdym sukcesem. jest to ryzyko

też nie nie myślę, że to ryzyko dotyczy różnych aspektów

również tutaj życia i zdrowia prawda finansowe też jest no ale to tylko

pieniądze.

Tego typu osoby są nie do powstrzymania tak naprawdę i one zawsze mają taką moc

przyciągania rozwiązań, że dopinają tego co chcą zrobić. Marek Kamiński, który

szedł na biegunż miał, pamiętam problem, bo Jaśmela, którego chciał

zabrać, ten młody chyba 14letni człowiek wtedy, z tą swoją protezą był

wystawiony na ogromne ryzyko. Żadna firma produkująca protezy nie

chciała się zgodzić na firmowanie, bo się bali, że one przy -60 stopniach

przestaną pełnić swoją funkcję i to będzie kiepska reklama.

No ale dwóch panów, jeden młody, drugi doświadczony, ruszyło w tą podróż i ją

osiągnęli. Więc łatwiej jest później znaleźć jakieś

argumenty przeciwko, żeby się samemu usprawiedliwić, dlaczego nie robimy

pewnych rzeczy i żeby się zainspirować do działania, prawda?

Czyli to jest taki efekt kwaśnych winogron. Jak one wysoko wiszą i nie

można ich sięgnąć, to sobie wymawiamy, pewnie są kwaśne, czy obniżamy wartość

naszych marzeń. zanim zaczniemy w ogóle je realizować. A

są ludzie, którzy są niepowstrzymani, no taki tacy właśnie, którzy zrobią to, co

zaplanowali. El on Maskieś powiedział, że nawet miał spać u teścia w piwnicy,

to wszystkie pieniądze wykorzysta, żeby zrealizować swoje wizje wysłania ludzi

na Marsa. Może pocieszać to, że to są jednostkowe

osoby tak naprawdę, że w skali nawet świata nie ma zbyt wielu takich ludzi.

i że większość z nas jest

daleka od takich wielkich heroicznych czynów, że dla nas heroiczne jest

czasami coś dosyć banalnego, porozmawiać z bliską osobą o o problemach, o

trudnościach i że to są trochę takie przykłady

skrajne po to, żeby nas poruszyć, żeby nas oderwać od takiego marazmu.

czy pokazać nam jak wielka jest tutaj możliwość człowieka, prawda? Czyli nikt

z nas nie będzie szedł na biegun tak jak Marek Kamiński,

ale to, że on poszedł pokazuje nam, że wielkie rzeczy są możliwe. I teraz

pytanie, co dla nas jest wielką rzeczą? Co dla nas jest taką skalą

jak ten biegun dla Marka? Co jest naszym biegunem? Bo biegun to symbol,

bo tego bieguna de facto nie ma. On jest na mapie, on jest w kompasie, ale jego

przecież nie widać. No może chorągiewka stoi, ale to nie jest tak, że wchodzi

się na szczyt i widać to jest biegun, prawda? To jest jakiś kawałek śniegu i i

nasz wysiłek, który żeśmy ponieśli, żeby tam dotrzeć.

Także yyy jedni szukają inspiracji, inni nie

szukają. Inspiracja to jest coś, co nas wzmacnia, dodaje nam siły, no tchnie w

nas trochę takiego ducha do działania i i te osoby widzą no właśnie tą

pozytywną stronę. doświadczeń innych ludzi,

a inni nie widzą, więc starają się obniżyć wartość albo znaleźć

uzasadnienie, dlaczego oni tego nie robią, ale nie

muszą przecież. To nie jest, nie jest takie obowiązkowe. To jest tak jak ja

mówię, że nie uprawiam sportu, nie biegam Iron Manów, nie, nie biegam w

maratonach. M a znam ludzi, którzy to robią

i też znam tych, którzy robią to, bo to jest dla nich takie zdrowotnie,

sympatyczne, satysfakcjonujące przeżycie. Oni lubią sobie tak przebiec

20 km rano przed śniadaniem, a są ludzie, którzy robią to, bo

potrzebują pewnej rywalizacji, pewnego zmierzenia się z innymi,

czyli trochę z poziomu ego, ale to też nie nam oceniać. Natomiast

intencja jest istotna, w imię czego robimy pewne rzeczy, ale jeśli nawet

robimy z różnymi intencjami, to na końcu i tak widać tylko ten efekt

i efekt czasami jest taki sam. Tak. Czy czyli ktoś zdobył

y Monte Everest, czy to było ego, czy to była siła ducha, czy intencja, że chciał

w imię czegoś wielkiego doświadczyć trudu, to według mnie jest bez

znaczenia. To dla niego jest istotne i niech on sobie to rozliczy. Natomiast my

powinniśmy być osobami wspierającymi i podziwiającymi ludzi, którzy robią coś

więcej niż my robimy. Błysk to moment, kiedy człowiekowi

wszystko się zmienia.

No tak. takie olśnienie, takie poskładanie puzzli, czyli one się

składają, składają, składają, obrazu nie widać i nagle jeden puzel życiowy się

pojawia, jedna osoba i wszystko staje się jasne. Tak,

zapadają decyzje i zmienia nam się życie.

Ale to też jest kwestia otwartości, kwestia takiego

bycia gotowym na błysk,

bo wbrew pozorom nagły błysk może bardzo zmienić życie,

czyli jazda pociągiem z kimś, kto nas uświadomi. Na przykład, że nasze życie

jest mało atrakcyjne, mało ciekawe i chcemy coś zmienić.

No to jest zmiana czasami wszystkiego. Ludzie wracają do domu, zostawiają

swoich partnerów, dzieci czasami i podążają za swoimi

marzeniami. Można by powiedzieć, że

to jest chyba kwintesencja takich nagłych zmian, że to

się dzieje właśnie pod wpływem impulsu. Nie parę razy tego w życiu doświadczyłem

i wiem, że

no nic nie jest neutralne. Każda rozmowa, każde spotkanie,

włączenie telewizora, to wszystko może przynieść nam informacje, które nam

zmienią życie, ale musimy być do tego gotowi. W związku

z tym to nie jest tak, że w każdym momencie życia tak samo zareagujemy.

Dlatego niektórzy, którzy oglądają mój wykład na Tedzie, mówią, że 8 lat temu

inaczej go w ogóle widzieli, a dzisiaj zupełnie co innego odbierają. Tak. Czy,

czyli te treści uniwersalne, takie bardzo uniwersalne, one różnie są

odbierane w zależności od tego, gdzie w którym momencie życia jesteśmy.

I najczęściej niektórzy mówią, że to jest tak, że one przychodzą do nas we

właściwym czasie, czyli nagle potrzebujemy

i nagle nam się wyświetla na monitorze jakiś tam wywiad ze mną i ktoś powie, że

dostał go tą informację wtedy, kiedy tego potrzebował.

Ja nie wiem, czy to wyszukiwarka tak jest intuicyjna i ona nam podsuwa, czy

to są jakieś inne mechanizmy, ale zgadzam się, że inspiracje płyną

cały czas. Na kogoś kto korzysta z komórki, z

komputera, myślę, że płyną cały czas pomocne

informacje do wykorzystania, ale jedni nie są gotowi i no i to

dobrze, że nie są gotowi, bo gdyby byli gotowi, to może by coś stracili, a

ten moment musi jeszcze przyjść za chwilę.

To jest trochę jak z komputerem. włączamy i on działa. Nie

wiem dlaczego tak jest z nami, ale jak włączamy umysł, otwartość i gotowość do

doświadczenia życia, to przychodzą rozwiązania same. Ja to sprawdziłem

wielokrotnie, tylko trzeba się uwolnić od takiej presji, że to ja muszę znaleźć

rozwiązanie i to ja muszę za tym stać. Czasami wystarczy

poprosić, żeby rozwiązanie przyszło po prostu do nas.

Ludzie, którzy czują tego typu rzeczy, dadzą swoje przykłady, że tak jest. Ci,

którzy nie czują, nie czują, powiedzą, że to nie jest żadna metoda, bo to nie

jest weryfikowalne. No i być może też tak jest w ich przypadku. Czyli

niezależnie od tego jakie mamy przekonania, zawsze można powiedzieć, że

nasze przekonania są prawdziwe, bo są nasze. Pytanie, czy są wspierające? Więc

moje wspierające przekonanie brzmi: "Wsześciot sprzyja ludziom, którzy

idą, którzy ruszyli w drogę i którzy podjęli decyzję." Czyli wszystko nam

sprzyja wtedy, kiedy podejmujemy decyzję, żeby coś robić.

Ale czyli jak się ruszamy, jak jedziemy, to po drodze mogą dziać się różne

wspierające sytuacje. Ale jeśli ktoś siedzi w domu, patrzy przez okno i

narzeka, że nie wie co ma w życiu robić, to na ogół nie znajduje rozwiązania przy

tym oknie. Nieprawda, że pokorne ciele dwie matki się,

bo to jest taka sztuka lawirowania w życiu między wartościami, czyli

niby się zgadzam, ale się nie zgadzam. To jedni chcą, żebyśmy byli na tak, inni

na nie. A my lawirujemy między nimi, czyli

no właśnie dwie matki zaspokajamy swoim

zachowaniem, czasami skrajnie sprzecznym ze sobą.

To jest dosyć temat rozległy dotyczący hipokryzji i tego, że co innego mówimy,

co innego robimy i że brak spójności

nie jest dobry, ponieważ wtedy trudno być spokojnym,

bo człowiek gdzieś gra, zakłada maskę, potem nie wie czy ją zdjął, czy nie

zdjął, więc bycie, jak to się ładnie mówi, w prawdzie pozwala

nie być w masce, tak? Czyli być takim transparentnym

i tam gdzie trzeba powiedzieć tak, powiedzieć tak, a tam gdzie nie

powiedzieć nie. No ale to oczywiście jest heroizm, który czasami jest

kosztowny i pewnie by się znalazły osoby, które by powiedziały, że straciły

pracę dzięki temu, że były w zgodzie ze sobą, ale w ogólnym rozrachunku według

mnie lepiej być w zgodzie ze sobą i ponieść nawet jakieś konsekwencje

niż całe życie naciągać rzeczywistość, żeby nam pasowało do naszych zachowań.

Tak? Czyli co innego mówić, co innego robić.

Ten wykład na Tedzie mój jest właśnie dlatego w miarę energetyczny, ponieważ

on jest spójny ze mną i z moimi wartościami.

Ja tam też nic nie sprzedaję. Ci co mnie znają wiedzą, że ja nie jestem

komercyjną osobą i na przykład na moich konferencjach generalnie nie można kupić

moich książek, a jak można kupić to ja o nich na ogół

nie mówię. Ale też rozumiem ludzi, którzy wszędzie

gdzie stoją oferują swoje produkty i odnoszą sukcesy,

ale to jest spójne gdzieś tam z nimi. I być może jest tak, że są ludzie,

którzy tu powiedzą tak, tam powiedzą tak, no myślą nie, sami nie wiedzą już

co myślą i co mówią, ale się tym nie przejmują. Po prostu dla mnie to było

istotne, czy ja jestem wewnętrznie zintegrowany i

i czy ja jestem y prawdziwą osobą sam dla siebie. Czy jak patrzę w lustro, to

wiem kim ja jestem. Bałem się i nie robiłem. Teraz się boję

i robię. Czyli bałem się i kiedyś i teraz.

Różnica polega na tym, że wiem, że ten strach

to nie jest strach o życie. Tak. W czasie wojny ludzie mogą się bać o swoje

życie i to jest inny strach. W czasie pokoju co się może wydarzyć? Ktoś może

mnie nie lubić, ktoś może nie chcieć robić ze mną interesów, ktoś może nie

chcieć ze mną rozmawiać. No gdybym wyszedł na scenę i popełnił

mnóstwo błędów i gw, to też ci ludzie nic mi nie zrobią tak naprawdę. pośmieją

się, popłukają głową głowę, być może powiedzą, że to koszmarne,

co zobaczyli, ale nic więcej. Więc większość naszych

lęków wynika z braku wiary w siebie, pewności siebie, braku

wartości, braku poczucia takiej kompletności, że

my po prostu tacy jesteśmy i to ma sens i nikt nie może nam powiedzieć, jacy

powinniśmy być. Tak? Czyli jeżeli człowiek ma

ugruntowane swoje wartości życiowe i postępuje w zgodzie z nimi,

to już nie jest jakby przestraszone, że ktoś się z tym nie zgadza albo nie

akceptuje,

więc nie boi się czegoś, co się może wydarzyć, bo niewiele się może wydarzyć,

ale ten strach może istnieć i w moim przypadku tak jest, że ja go po prostu

przyjmuję i mam takie pytanie, które sobie zadaję

czasami dla siebie samego, który brzmi: "A jakie to ma znaczenie?" Prawda? Czyli

ktoś nie nie polubi tego, co będę mówił. No ale jakie to ma znaczenie dla mnie,

dla świata? Czyli ktoś właśnie skomentuje

moje życie osobiste, można się tym zdenerwować, a można

pomyśleć: "No i no i jakie to ma znaczenie?"

To jakby to była bliska osoba, to już można się martwić.

Ale obca to już w ogóle. Także lęk przed oceną obcych ludzi jest mi obce

zupełnie. To jest moment, w którym podjąłem decyzję kiedyś, że nie będę się

kierował tym, co ludzie myślą po moich wystąpieniach, tylko tym, co chcę im

powiedzieć. Czyli będę jak listonosz, który przynosi listy, a nie martwi się,

co w nich jest napisane. To nie jego sprawa. Czy jeżeli wychodzę

i mówię: "Kiedś się bałem, nie robiłem, dzisiaj

się boję i robię". To jest jakaś moja filozofia.

I teraz dlaczego mam mnie interesować, czy komuś się to podoba, czy nie? To już

nie jest moja sprawa. No R Crok, twórca sieci McDonald's mówi, że trzeba się

znaleźć w odpowiednim czasie, w odpowiednim miejscu, trzeba wiedzieć, że

się tam znalazło i trzeba działać. Więc działanie jest najważniejsze

i chyba tutaj Disney też może nam pomóc, który mówi, że trzeba być marzycielem,

krytykiem i realistą. Czyli warto mieć dzikie, szalone

marzenia, potem umieć je skrytykować, a potem się urealnić i wybrać to, co

jest do zrobienia. Tak. Czy czyli przejść taki proces od yyy wielkich

wizji po

znalezienie odpowiedzi na pytanie, co będzie najbardziej

optymalne. Zmień swoje słownictwo, a zmienisz swoje

życie. No czyli przestań mówić udało się na

przykład. Tak. Przestań mówić uważaj do najbliższych.

Ja też nie lubię słowa drogo. No mnie zawsze jakoś irytuje, bo mam takie

poczucie, że rzeczy nie są ani drogie, ani tanie,

bo to zależy do czego porównujemy cenę, dla kogo ta cena jest droga, dla kogo

tania, ale słowo drogo sugeruje jakąś

niedostępność, jakąś taką biedę w cudzysłowie, czyli takie

ograniczenie zdolności do na przykład szalonych decyzji, prawda?

takich, które wykraczają poza nasze możliwości.

Oczywiście życie rozsądne, jak powiedziała moja mama, małżeństwo z

rozsądku i w ogóle życie rozsądne może jest spokojniejsze,

może jest bardziej przyjazne w dłuższej perspektywie, ale niespecjalnie mogę

seie wyobrazić przejście do takiego świata, gdzie wszystko jest poukładane i

od linijki do linijki. Więc

dobrze czasami sobie pozwolić na niebycie konsekwentnym,

bo życie konsekwentne jest takie od punktu do punktu

w którymś momencie nudne po prostu. I tak niektórzy ludzie żyją, tylko ich

finanse się zwiększają, czyli robią to samo, tylko gromadzą większą ilość

kapitału. Ale niektórzy oczywiście przełamują to i

mając małe dzieci idą zdobywać szczyty. Z drugiej strony trzeba by im być

wdzięcznym, że dostarczają nam tyle wrażeń na które sami nie mamy odwagi.

Powiedziałeś, że nie chciałbyś tak żyć od linijki. A w jakim życiu siebie

odnajdujesz? Jakie życie ma dla ciebie najwięcej barw? różnorodne,

które daje możliwość poznania tego świata

w różnych jego wymiarach i tego co piękne i tego co mniej piękne

i tego co pachnie i tego co nie pachnie i tego co radosne i tego co smutne.

Takie mam wrażenie, że przychodzimy tutaj na zapoznanie się z tą ziemią

i nauczeniem się od niej wielu rzeczy. między innymi temu tego, że no są

rzeczy, które nas wspierają, są takie, które

nas nie wspierają i są bezpieczne i niebezpieczne momenty w naszym życiu i

są tajemnice, których nie zrozumiemy. Tajemnicą na pewno jest śmierć, chociaż

każdy musi przez to przejść. Ale jak mówi profesor Bartoszewski, życie

trudne, lecz nie nudne, że rozwijanie się wymaga wychodzenia

poza sferę komfortu i że rozwijanie się jest jedno jednym z ważniejszych celów w

życiu, żeby robić pewne rzeczy, żeby się zmieniać, rozwijać, uczyć

i jak to ktoś kiedyś powiedział, nie płakać, nie płakać po raz kolejny z tego

samego powodu. Tak, być może płakać z innego, ale nie z tego samego, bo ten

sam powinniśmy już umieć rozwiązywać przez doświadczenie i przez trenowanie.

Więc no takie życie, w którym dzieją się rzeczy, o których potem można opowiadać.

Każda audycja kończy się apelem gościa. Doktor psychiatrii Magdalena Namysłowska

apelowała o przestrzeń. Prezydentowa Kwaśniewska o równość małżeńską. A o co

apeluje Jacek Walkiewicz? Żeby

skorzystać z piękna życia, nie marnując chwil.

Bardzo ci dziękuję. To naprawdę duży zaszczyt gościć cię w tym studiu.

Ja dziękuję bardzo za zaproszenie.