In deze aflevering vertelt Lea Goodett over haar deelname aan een actie van Meat the Victims in een varkensstal in Boxtel. De website van Animal Save Movement, waar Lea werkt: https://savemovement.nl/

Leestips: Het boek 'Onder de Beesten' is gebaseerd op de ervaringen van dierenactivist Roel Binnendijk toen hij undercover ging in diverse bedrijven die onderdeel zijn van de bio-industrie. Liever een roman? Lees dan 'De Instructies' van Carolina Trujillo over een groep dierenactivisten die zorgvuldig een aanval op een slachthuis heeft voorbereid. Of toch niet zorgvuldig genoeg? Luister ook het leuke interview met Carolina bij podcast Studio Plantaardig: Afl #104.

Illustraties door Lakku Platz. Muziek en geluidseffecten via Pixabay.

Er was niemand. De deur stond open. Er was geen bordje of iets van: niet binnentreden.

Er was niemand die tegen ons zei, je mag hier niet naar binnen. Dus ja, dat was gewoon een hele open deur.

En we konden daar gewoon heel rustig naar binnen wandelen. Dat hebben we ook gewoon allemaal gefilmd.

Dus je ziet dat je daar gewoon heel chill naar binnen wandelt. Ik moet wel zeggen, op dat moment zat ik er wel zo diep in dat ik alles zou willen geven.

Ik had echt zoiets van: als ze me tien jaar moeten opsluiten en ik kan daar iets mee bereiken, dan doe ik dat.

Dus we waren super gedreven om de waarheid te laten zien.

Dit is Wie dan wel? De podcast over mensen die met hun concrete acties de status quo uitdagen.

Vandaag: Ik zie, ik zie: de bio-industrie.

Het was 13 mei 2019, toen Lea Goodett, de hoofdpersoon van deze aflevering, met een groep dierenactivisten een varkensstal in Boxtel binnenliep.

Op het moment dat ze me haar verhaal vertelt, heeft Lea haar leven grotendeels gewijd aan dierenactivisme.

Ze is werkzaam voor dierenrechtenbeweging Animal Save Movement en op haar rechterarm is in grote sierlijke letters Animal Liberation getatoeëerd.

Waar dit allemaal begon? Bij een filmpje op Instagram.

Ik ben eigenlijk begonnen toen ik vegan werd. Dat ging eigenlijk

vrij plotseling. Van de een op andere dag eigenlijk. En dat kwam eigenlijk door een filmpje op Instagram.

Ik was aan het scrollen op mijn telefoon, gewoon random. Ik volgde geen dierenrechtenactivisten.

Ik was wel vegetariër, maar eigenlijk had ik daar verder nooit over nagedacht.

Tot ik een filmpje zag van kuikentjes die door versnipperaar gingen.

En ik dacht eigenlijk van, wat is dit? Ik dacht dat het voor kipnuggets was eigenlijk.

En normaal gesproken scroll ik daar altijd heel snel overheen. Want ik ben super gevoelig. Als ik zo'n filmpje op tv zie van zeehondjes, dan kan ik bijna huilen al.

Dus ik kijk daar eigenlijk nooit naar. Maar op de een of andere manier kon ik niet stoppen met kijken.

Ik bleef dat filmpje soort van in een loop, een filmpje van tien seconden, bleef ik kijken.

En ik was eigenlijk helemaal van slag af.

Geïntrigeerd klikte Lea door naar het profiel van degene die dit filmpje geplaatst had.

En toen zag ik een filmpje van een kalfje wat werd weggetild van de moeder.

In een bakje opgesloten en weggereden. En de moederkoe die daar dan achteraan rent.

En het was eigenlijk heel stom, maar op dat moment viel er een soort van kwartje bij mij. En het

gekke was, ik had op dat moment mijn schoenen aan, leren schoenen, en ik keek naar mijn voeten en ik zag ineens een dode koe

aan mijn voeten. Dus ik ineens kreeg ik het besef van: oh mijn god,

dit is hetzelfde leed als waar ik eigenlijk als vegetariër dan dacht dat ik daar niet mee bezig

was. Want ik kocht biologische melk en biologische eieren en ik ja ik vond mezelf eigenlijk helemaal goed, haha! En dat kwartje viel. En ik weet nog wel dat mijn man

kwam thuis en ik zeg: ik ben vegan, ik kan niet meer. Ik kan niet meer die dingen eten of dragen.

Ik heb die schoenen ook meteen weg gedaan. Ik kon er niet meer naar kijken. Dus zo is het eigenlijk begonnen.

Lea besloot die dag niet alleen om de melk en eieren voortaan te laten staan. Ze wilde ook in actie komen.

Ik had die filmpjes gezien en ik heb eerst drie dagen soort van huilend op mijn bed gelegen.

En toen ben ik echt letterlijk gaan googlen op dierenrechtenactivisme.

Ze vond nog niet direct een actievorm die haar aansprak. Maar toen de straatactivisten van Anonymous for the Voiceless

naar Nederland kwamen, meldde ze zich aan.

En daar sta je op straat met een laptop en dan laat je dus die beelden van het dierenleed, dus de vleesindustrie, maar ook wol, leer, de visserij, laat je op straat aan mensen zien en dan ga je met elkaar in gesprek.

Ja, dan merk je ook dat op straat dat het heel wisselend is. Dat je eigenlijk, je hebt goede gesprekken, maar echt het kwartje zoals het bij mij viel, dat gebeurt niet zo vaak.

Uiteindelijk ben ik bij de Save Movement terechtgekomen, waar ik ook nu werk.

En daar deden ze vigils. En dat zijn acties waarbij je naar het slachthuis gaat.

En daar zie je dan de dieren voordat ze echt het slachthuis ingaan, dus in de vrachtwagens.

Dit soort vigils, oftewel wakes, worden gehouden in overleg met het slachthuis.

Deelnemers mogen er foto's en video's maken van de dieren en ze water geven.

De gevoelige Lea moest eerst een tijd moed verzamelen voor ze mee durfde te gaan. Maar toen ze eenmaal zover was, maakte het veel indruk op haar.

Het in het echt zien, die dieren, dat doet echt iets met je. Dat zorgt ervoor dat je echt beseft om hoeveel dieren het gaat.

Want als ik zeg dat ergens in een slachthuis 16.000 varkens sterven, dan kunnen mensen zich daar gewoon geen voorstelling bij maken.

Maar als je dan zo'n dier in de ogen kijkt en je ziet dus truck na truck na truck na truck komen

en het stopt niet, rijden achter elkaar, drie rijen dik vrachtwagens,

dan besef je pas hoe erg het is. En voor heel veel mensen is dat ook een soort eerste aanjaging

om ook echt dierenrechten als een prioriteit te zien.

Ook voor Lea werd dit een kantelpunt.

Ik stond oog in oog met een varken en ik had daar echt een klik mee.

Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar soms heb je echt een moment dat je elkaar ziet.

En ik heb toen beloofd aan dat varken dat ik er echt alles aan zou doen om te zorgen dat dit stopt.

Dus toen Lea hoorde dat de internationale dierenrechtenbeweging Meat the Victims,

Meat met EA, een actie voorbereidde in Nederland, sloot ze zich aan.

Het doel? De leefomstandigheden van dieren in de bio-industrie uitgebreid vastleggen

en daar ook aandacht voor vragen bij de media.

Tot die tijd was het altijd, als er beelden kwamen van Animal Rights, dan was het: het is niet hier, dit is niet in Nederland, het is niet deze stal.

In Nederland hebben de dieren het heel goed en wij hebben de beste standaarden van de wereld.

Iedereen die hier induikt weet dat dat niet zo is. Elke stal, grote stal, kleine stal, daar is gewoon heel veel leed.

Als je willekeurig een stal binnen gaat, dan zie je gewoon verschrikkelijke dingen.

En dat was eigenlijk voor mij de reden dat ik dacht: Nederland moet dit zien. We moeten

dat idee onderuit halen dat die dieren een goed leven hebben. Want dat zegt iedereen: ja, ik vind

het niet erg om vlees te eten, maar ze moeten wel goed leven hebben gehad. Nou ja, wij wilden laten zien wat dan de standaard was. Het plan was om te filmen, live te gaan, te vragen om de media naar binnen te laten en dan weer weg te gaan.

En gemiddeld duurt zo'n actie meestal een uur, want dat is wanneer de politie komt en je er gewoon uitborstelt.

Dat is ook wat wij eigenlijk verwacht hadden. Wij wilden daar niet zo lang mogelijk blijven. Wij wilden gewoon die beelden maken en eigenlijk zo snel mogelijk weer weg.

Op instructie van de organisatie verzamelden de activisten zich 's ochtends bij het treinstation van Boxtel.

Daar aangekomen werden ze in groepjes naar een varkensstal in de buurt gebracht. Lea koos ervoor om mee te gaan met het Binnenteam, de mensen die daadwerkelijk de stal in zouden gaan.

Dit team bestond uit mensen met allerlei beroepen, waaronder ook een dierenarts.

Daarnaast was er het Buitenteam van mensen die hun steun wilden geven aan de actie,

maar met een lager risico om gearresteerd te worden. De activisten van het Binnenteam kregen elk een wit steriel pak en liepen met hun schoenen

door een badje met ontsmettingsmiddel.

Die stallen zijn zo afgesloten dat die dieren natuurlijk heel erg vatbaar zijn voor ziekte.

En we wilden natuurlijk niet het risico lopen dat we daar iets zouden binnenbrengen.

We zijn de stal eigenlijk zo binnen gelopen. Ja, ik kom zelf uit de Randstad,

dus ik had verwacht dat je op een boerderij allemaal mensen aan het werk zou hebben.

Nou ja, dat was ook weer zo'n.. mythe.

Op het moment dat ze aankwamen, was er niemand op het terrein die Lea en haar mede-activisten tegenhield.

Ja, dan kom je in zo'n stal en dan zakt eigenlijk wel echt de moed in je schoenen.

Want je hóópt stiekem nog dat het wel meevalt. Je hoopt dat al die andere dingen die je dan al eerder hebt gezien op filmpjes,

dat dat toevallig is of dat het misschien excessen zijn - want dat hoor je dan: ja, het is een exces.

Maar de toestand waarin we die dieren troffen, was echt ongelooflijk droevig.

Het begint al met de lucht. Het is een enorme ammoniaklucht. Dus het slaat meteen op je ogen, op je longen.

En daar zitten die dieren dus de hele dag in.

De stal waar de activisten terechtkwamen was met zo'n 4.500 varkens

een kleine tot gemiddelde stal in Nederland. Ze zagen er, verdeeld in verschillende hokken, varkens in verschillende levensfases.

Van zeugen die tussen stalen buizen de geboorte van hun biggetjes afwachten, tot de kleine

biggetjes die in krappe hokken bij hun moeder lagen, tot de varkens die vet gemest werden

in afwachting van de slacht. Let op: de volgende scène bevat grafische beschrijvingen van

dierenleed. Dit duurt ongeveer 2,5 minuut, dus zover kun je vooruit spoelen als je hier

liever niet naar luistert.

Dus je ziet ook heel goed het verloop van de verschillende fases van hun leven.

En dit was een stal met een automatisch voedersysteem. Dus af en toe komt er dan zo'n enorm geluid.

En dan komt er gewoon voer naar beneden gekletterd. En ja, die dieren gaan dan over elkaar heen klimmen.

Over mama. En om dat voer natuurlijk op te eten. En dat is dan echt complete chaos.

Dan krabben ze elkaar. Dan is dat echt een chaos.

Die moeder kan niks, die ligt daar alleen maar. Ja, je ziet ook dat doordat er eigenlijk niet zoveel te doen is, dat die dieren elkaar ook gewoon gaan opeten.

Dus je ziet heel veel wonden, wonden aan de oren, afgescheurde oren, pootjes, gebroken pootjes,

waar er enorm veel die niet behandeld werden. Toen wij daar binnenkwamen, zag je dat de gewonde varkens zijn dan, worden in het midden van zo'n stal gelegd. Dus die krijgen niet gewoon een spuitje van de dierenarts.

Maar die worden eigenlijk gewoon aan hun lot overgelaten. Sommigen hadden gaten zo groot als twee vuisten.

Tumoren hebben we veel gezien. Ja, heel veel verwondingen, krassen.. Veel varkens die op hun kleintje gaan liggen.

Want het wordt altijd gezegd dat die kraamkooien ter bescherming van die kleintjes zijn. Maar ja, als jij zestien biggen hebt, dan gaat er gewoon om de zoveel tijd een biggetje daaronder liggen.

En dan gaat zo'n moeder daarop liggen. Heel veel al ontbindende lijkjes.

Dus dan zo'n moeder ligt in die kooi te kijken naar haar al ontbindende kindje.

Ja, die kan daar niet bij. Kleintjes die het niet redden, die worden omvergelopen.

Die worden aan hun lot overgelaten. En je ziet ook dat het niet is van een dag. Dus je ziet heel duidelijk: het is niet omdat wij daar waren en er toevallig geen hulp was.

Je kan heel goed zien of zo'n dier daar al dagen, dan niet weken, met zo'n wond rondloopt.

Dus dat zag je eigenlijk wel heel goed.

De activisten legden alle misstanden nauwkeurig vast. En tegen hun verwachtingen in duurde het veel langer dan een uur voordat de politie op de deur klopte.

Wij waren ongeveer vier uur, denk ik, in de stal...

voordat er echt politie binnenkwam en voordat het echt duidelijk was. Want wij kregen natuurlijk niet zoveel mee van buiten.

Maar dat we merkten van: hé, dit is veel heftiger dan wij verwacht hadden.

Wij hadden echt gehoopt, nou, misschien komt er lokale media. We gaan wel echt heel erg boffen als misschien een Hart van Nederland komt.

Maar wij hoorden toen eigenlijk pas dat eigenlijk elke nieuwszender daar stond.

En dat er ook een oproep gedaan werd richting de boeren van: kom hierheen en support deze arme boer.

Ja, dat is het moment dat we hoorden dat het eigenlijk heel erg uit de hand ook liep. Op een gegeven moment was het wel duidelijk dat wij daar natuurlijk met zo'n 300 man alles bij elkaar waren.

En boeren zitten blijkbaar ook in allerlei appgroepen samen. En dat werd natuurlijk wel echt verspreid.

Ja, ik zit natuurlijk zelf niet in de appgroepen, dus dat weet ik niet. Maar ik kan me zo voorstellen dat er op een gegeven moment wel allerlei oproepen gedaan werden:

Kom naar deze stal om te supporten. En zo kwamen er steeds meer mensen naar die stal toe.

En op een gegeven moment was het natuurlijk ook op de televisie. En daarna kwamen er nog meer mensen. Dus er waren uiteindelijk echt honderden boeren.

Waar de activisten alleen gewapend waren met camera's, kwamen de boeren gewelddadig in opstand tegen het buitenteam.

Sommige mensen zijn echt bekogeld met stenen, er zijn auto's in de sloten geduwd.

En we hoorden ook steeds van buiten, kwam die informatie naar binnen. Van: oh, ze zijn nu aan het gooien met stenen, ze zijn nu auto's aan het omduwen.

Ja, dus dat werd wel steeds spannender eigenlijk. Tot het moment dat gewoon de deuren op slot gedaan werden en wij eigenlijk ook niet meer eruit konden.

Ja, toen de politie eenmaal gearriveerd was, geboden ze de activisten niet om de stal te verlaten, maar juist om daar binnen te blijven.

De deuren gingen op slot.

Het idee daarvan was de veiligheid. Dus zij waren natuurlijk bang dat de boeren op een gegeven moment die stal zouden bestormen om ons eruit te halen.

Want de kritiek op de politie is: waarom duurt het zo lang? Waarom zitten die mensen daar

nog? En ja, heel eerlijk, dat vroegen wij onszelf ook af. Waarom

worden we er nu niet uitgehaald? Maar blijkbaar was het zo grillig en waren die boeren

zo boos, dat ze dachten van, ja, als we nu niet de boel helemaal afsluiten, dan worden we

straks met hooivorken eruit geprikt.

Deze mobilisatie van boeren kreeg nog een staartje. De actie in Boxtel was de directe aanleiding voor de oprichting van de Farmers Defence Force.

Ja, het is ergens denk ik wel heel erg treurig dat je probeert iets goeds te doen en dat je uiteindelijk verantwoordelijk bent voor de oprichting van het Farmers Defence Force.

Dus sorry daarvoor, haha!

Toen de politie vond dat het wel tijd werd voor de activisten om de stal te verlaten, probeerden ze te onderhandelen. Zij wilden een aantal zieke varkens die aan hun lot waren overgelaten, mee de stal uitnemen om voor ze te zorgen. Hier werd lang over gediscussieerd,

terwijl agenten aan de andere kant van de stal de activisten al officieel vorderden om naar buiten te komen.

Uiteindelijk moesten ze alle dieren achterlaten en kwamen de activisten de stal uit na een verblijf van in totaal tien uur.

Tien uur is echt een hele lange tijd.

Dus op een gegeven moment heb je alles gefilmd, je bent in elke stal geweest, je hebt elk hoekje op

camera, en dan ga je maar zitten, want je wil ook gewoon de rust daar in de stal bewaren. Er zijn ook heel

veel beelden waar je ons gewoon ziet zitten en maar wachten, omdat we die dieren niet teveel

van slag wilden maken. En dan besef je eigenlijk pas, oh wauw, dit is het

leven van deze dieren, want je verveelt je echt na een paar uur echt helemaal, die lucht wordt

steeds heftiger, iedereen was aan het hoesten ja, en dan komt het besef dat deze dieren daar nooit meer weggaan

en dat is misschien nog wel een van de dingen die ik het moeilijkst vind.

ik heb ook dagen daarna nog gehad: oh jeetje, zij zitten er nog steeds.

Drie dagen later, een week later: oh mijn god, zij zitten daar nog

steeds. Een maand later: oh mijn god elke dag is het nog steeds hetzelfde geweest voor dit varken. Ja, sorry.

Ja, dat heeft een enorme impact gemaakt. En ook weer het besef dat ik alles moet doen om te zorgen dat dit stopt.

Toen ze eenmaal buiten stonden, konden de activisten nog niet naar huis.

Ja, vervolgens werd je dan je foto gemaakt. Je moest je identiteitsbewijs laten zien.

Die hadden we allemaal braaf meegenomen. Heel dom, haha. En toen zijn we daar nog twee uur ongeveer op dat terrein vastgehouden.

Omdat het nog steeds niet veilig genoeg was om te gaan. Wij waren toen nog steeds in de veronderstelling dat we gewoon naar buiten mochten.

Want ze zeiden ook tegen ons: we gaan jullie naar een veilige plek brengen.

Waar brengt de politie je naartoe als je een veilige plek wordt beloofd?

Dat bleek het politiebureau te zijn.

En uiteindelijk toen we de bus uitgingen, was het: ja, jullie zijn gearresteerd.

En zijn we in een cel gezet. En daar hebben we, ik geloof, veertien uur gezeten.

Ja, inclusief de nacht. En toen was het natuurlijk wel duidelijk dat het ook juridische consequenties zou hebben.

De uitspraak over de juridische consequenties zou een half jaar later komen. Maar in afwachting van het oordeel van de rechter

werd er in de media al flink geoordeeld over de actie. De woordvoerder van Meat the Victims

kreeg onder andere weerwoord van Jeroen Pauw en Tijs van den Brink.

We hebben heel veel media bereikt. En dierenrechten is nu een publiek debat geworden.

Mensen praten erover.

Hadden we het al wel eens eerder over gehad hoor.

Het maakt echt een heel grote indruk. En dat kan gewoon niet.

Hoe deze boeren het hebben ervaren.

Dat snap ik.

En dan vraag ik aan jullie een reactie. Het komt niet bijzonder sympathiek over als je dat weglacht eigenlijk.

Het zijn een soort guerrilla acties van huisvredebreuk die de vraag oproepen: hoe ver mag je gaan met het attenderen op dierenleed?

Ik vind überhaupt dat dierenactivisten ook eens een keer naar zichzelf moeten kijken hoe ver ze gaan met dingen.

In november 2019 werden de activisten veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf van twee weken en een geldboete van 300 euro.

De politierechter vond dat de activisten schuldig waren aan lokaalvredebreuk,

omdat ze niet direct de stal hadden verlaten toen de politie hen daartoe vorderde.

Op het moment dat die uitspraak kwam van de rechter, toen dacht ik wel echt van: deze

dieren hebben echt niemand. Er is geen enkele manier waarop wij ze kunnen helpen. Want zelfs als je helemaal duidelijk maakt hoe slecht deze dieren het hebben..

Deze dieren waren er zo slecht aan toe. Ik geloof ook dat er boerderijen zijn waar het minder slecht was als daar.

Maar dit zal toch wel iets losmaken. Deze boer zal toch wel op zijn vingers getikt worden.

En uiteindelijk is er helemaal niks gebeurd. Er is geen extra toezicht gekomen bij de boer.

De NVWA heeft niet ingegrepen. en de rechter heeft óns veroordeeld. En dat was voor mij

echt, ik ben daar heel depressief van geweest. Ik vond dat heel moeilijk om te begrijpen dat

blijkbaar dus niks gedaan wordt voor die dieren.

Maar zo eindigt het niet, want de activisten

gingen in hoger beroep. En in december 2024, ruim vijfenhalf jaar na hun actie werden de activisten alsnog volledig vrijgesproken.

In een samenvatting van de uitspraak staat dat het Hof heeft geoordeeld dat het voor het beoogde doel van de dierenactivisten,

namelijk het aan de kaak stellen van misstanden in de varkenshouderij, noodzakelijk was om de situatie met eigen ogen te zien.

En dat de dierenactivisten zich steeds vreedzaam hebben opgesteld.

En dat is wel achteraf nog een soort van klein gevoel van rechtvaardigheid.

Vooral voor de dieren, want voor mij, in alle eerlijkheid, als ik zou moeten zitten, dan is het zo.

Die keuze heb ik nou eenmaal gemaakt. Maar dat er toch nog in ieder geval iemand in het rechtssysteem was

die echt even goed naar de feiten gekeken heeft en ook de beelden nog eens bekeken en gezegd heeft:

Ja, dit kan je alleen maar laten zien door onaangekondigd binnen te komen.

En dat is natuurlijk een hele belangrijke uitspraak geweest. Dat het ook echt zo in die uitspraak benoemd is.

Dat je dit dus niet op een andere manier kan doen. Want de NVWA controleert een bedrijf gemiddeld één keer in de vijf jaar.

Gemiddeld. En dat is altijd aangekondigd. Dus op het moment dat zo'n boer te horen krijgt van:

We komen over maanden - want het is niet: ja we komen volgende week

of we komen morgen, maar: dan en dan komen we. Ja, dan ruim je natuurlijk wel even al je dode biggen op.

Dus de enige manier om dat vast te stellen is... om onaangekondigd naar binnen te komen.

En dat is natuurlijk... dat schept ook wel een precedent voor de toekomst.

Dat het toch wel heel erg hard nodig is dat er bepaalde activisten zijn die bijvoorbeeld undercover gaan.

Of toch dit soort acties uitvoeren. En ja, misschien dat dat in de toekomst nog wel ergens naartoe gaat leiden.

De vrijspraak is nu definitief. Het Openbaar Ministerie gaat niet meer in cassatie tegen de uitspraak van het gerechtshof in Den Bosch. Caroline van der Plas van de BBB vond dit jammer, omdat, zo stelde zij, "stalbezettingen het welzijn van de boer, maar óók dat van de dieren, ernstig in gevaar brengen".

Lea blijft zich inzetten voor een einde aan de bio-industrie.

Ik vecht voor een wereld waarin dieren gewoon echt gezien worden als individuen.

Dus niet meer in dienst van mensen. Niet meer als voedsel, niet als

entertainment. Dieren zijn unieke wezens. En daar zouden we mee samen

moeten leven. Ik wil dat dierenleed stopt. Dieren verdienen gewoon echt hun eigen

plekje op deze aarde. Ik ben gek op mijn honden. Dat zijn de meeste mensen.

Ze zijn dol op hun huisdieren. Daar geven we duizenden euro's aan uit. En ja, ik gun dat koeien,

kippen, vissen, gun ik ook gewoon hun eigen plek.

Dit was het voor deze week. De volgende aflevering gaat over online activisme. Ik hoop dat je dan ook weer luistert.

Dit was Wie dan wel? Een onafhankelijke productie van mij, Emma Vogt. Met deze keer dank

aan de organisatoren van het Podcastfestival, waar deze aflevering live in première ging. Illustratie door Lakku Platz. Tot de volgende!