Aflevering 23 met de eerste vier Olympische Winterspelen!

The primary focus of this podcast episode is the inaugural Olympic Winter Games held in 1924 in Chamonix, France, which emerged as a significant milestone in the history of winter sports. Initially conceived as a subsidiary program to the Summer Olympics in Paris, the games garnered such acclaim that they were retroactively labeled as the first Olympic Winter Games after the Norwegian objection was withdrawn. The episode delves into the notable achievements of athletes, particularly highlighting Norway's dominance in skiing and skating, while also recognizing the participation of other nations and the unique circumstances surrounding the event. We examine the statistics of participation, including the stark gender disparity among athletes, and reflect upon the evolving nature of the Winter Olympics as subsequent events unfolded. Furthermore, we discuss the broader implications of these games in the context of international sports and their legacy, setting the stage for future competitions. The exploration of the inaugural Olympic Winter Games, which took place in Chamonix in 1924, unveils a historical tapestry woven with both triumph and contention. Initially conceived as a supplementary event to the Summer Games in Paris, the Winter Games garnered such remarkable success that they were retroactively declared an official Olympic event, contingent upon the withdrawal of objections from Norway, which had its own winter sports competition. This episode meticulously details the geopolitical landscape of the time, highlighting how the absence of notable nations such as Russia, Germany, and the Netherlands shaped the competitive field. The narrative further delves into the performances, with Norway emerging as the dominant force, claiming the majority of the medals, while the dynamics of participation and competition are examined through the lens of the limited number of athletes and nations present. This foundational moment sets a precedent for future Winter Games, illustrating the evolution of winter sports on a global stage. In a reflective analysis of the first Olympic Winter Games, the conversation meanders through the complexities of sportsmanship and national pride, emphasizing the significance of Chamonix as a pivotal location in Olympic history. The episode elucidates the cultural ambiance of Chamonix, described as a fashionable winter resort, juxtaposed against the backdrop of sporting excellence and national representation. The dialogue also touches upon the peculiarities of the early Winter Games, such as the introduction of sports like figure skating and ice hockey, which had previously been included in the Summer Games. The intriguing case of Kylis Krevstem, who uniquely defended his title from the Summer Olympics, serves as a focal point of discussion, highlighting the interconnectedness of winter and summer sports in this nascent period of Olympic competition. Through a serious and analytical lens, this summary encapsulates the essence of the episode, articulating the multifaceted themes of competition, culture, and the socio-political undercurrents of the time. The examination of the evolution of the Olympic Winter Games from their inception in 1924 to subsequent iterations reveals a narrative rich in historical significance and transformation. The podcast delves into the intricacies of the Chamonix Games, the subsequent Winter Games in St. Moritz, and the implications of the Lake Placid Games, all while emphasizing the growth of participation and the increasing prominence of female athletes. Notably, the transition from a predominantly male-dominated field to the inclusion of women in competitive events is articulated with a focus on the societal shifts that accompanied these changes. The episode critically evaluates the implications of the American dominance in Lake Placid, where the competitive format sparked controversies regarding fairness and adherence to Olympic principles. The episode culminates in a discussion of the political ramifications of the Games, particularly during the Nazi regime, thus providing a comprehensive understanding of the evolution of winter sports within the broader context of Olympic history.

Takeaways:

1. The inaugural Olympic Winter Games transpired in Chamonix in the year 1924, marking a significant historical milestone.
2. Initially conceived as a secondary event to the Summer Olympics in Paris, the Winter Games gained independent acclaim.
3. Norway, a dominant force in skiing, emerged as the preeminent nation at the Chamonix Winter Games, claiming numerous medals.
4. The participation of women in winter sports was notably limited in the early years, with only thirteen female athletes competing in 1924.
5. Eddie Egan made history by winning gold in both boxing and the four-man bobsleigh, showcasing remarkable athletic versatility.
6. The Lake Placid Games prompted controversy due to the American organizers' unconventional competition rules that led to disputes among competitors.

Ja, dan zijn we alweer bij aflevering 23.

We gaan het nu hebben over de eerste Olympische Winterspelen.

Eigenlijk was dit een bijprogramma van de zomerspelen in Parijs.

Deze wintersportweek vond plaats om de auspicious van het IOC, maar werd georganiseerd door het Franse Olympische Comité.

Ze waren zo succesvol dat de organisatie het met terugwerkende kracht tot de Olympische Spelen wilde uitroepen.

Maar hiervoor moesten de Nooren hun bezwaar intrekken.

Want zij organiseerden hun eigen winterspelen en dulden geen concurrentie van het IOC.

Charmeny is een mondain Frans wintersportwoord aan de voet van de Mont Blanc.

Nou ja, dat zegt al wat natuurlijk.

En de volksnaam voor de Spelen was in die dagen de Witte Spelen.

Kunstschaatsen en ijshockey hadden overigens al eerder op het zomerprogramma gestaan.

Noorwegen, de bakenmat van skiën, waar ook het schaatsen een volkssport was, werd uiteraard de grote winnaar in Chamonix.

De Noren lieten de winst alleen liggen bij het ijshockey en het bobsleien.

Ja, en dan het schaatsen.

Het schaatsen in het Mont Blancstadion.

Hoe bijzonder is dat, hè?

Natuurreis en een buitenbaan.

En het openingsnummer was de 500 meter.

En zo won de Amerikaanse sprinter Charles G.

Troll de eerste gouden medaille van de eerste Winterspelen.

G.

Troll was overigens niet de schaatser van de Spelen.

Want dat was de Finsse stratenmaker Klaas Thunberg.

die op alle vier afstanden een medaille won.

Bovendien won hij ook de medaille voor de beste allrounder.

En dat was de enige keer dat deze medaille op de Winterspelen is uitgereikt.

En er waren 13 deelnemende schaatslanden met in totaal slechts 33 schaatsers.

De Russen, de Duitsers en de Nederlanders waren er niet bij.

De Russen, de Duitsers en de Nederlanders waren er niet bij.

Nee, we hadden helemaal geen deelnemers, Lik.

Die deden nog niet.

Nee, we waren niet door die Fransen uitgenodigd.

Nee, ze waren er nog niet bij.

En de Duitsers waren na de Eerste Oorlog niet welkom.

De Russen vonden de Spelen élitaire en bourgeois.

En wie waren er wel bij?

Nou, de Amerikanen, de Nooren, de Finnen, de Zweden, de Fransen, de Britten, de Letten, een Zwitser, een Canadees, een Pool, een Est en een Italiaan.

En de oudste was de 51-jarige Brit Albert Tabit.

En daar deden vier Belgen mee.

Dus de Belgen wisten zich wel te kwalificeren.

Maar ze deden er een minuut langer over op de 500 meter.

Meedoen was in die tijd zeker nog belangrijker dan hard schaatsen.

Voordat je naar St.

Moritz gaat, even een paar getalletjes nog over Chamonix.

Ik zei al, Nederland was er niet bij aanwezig, we hadden daar niemand.

In totaal deden er 16 landen mee.

En om dat even in perspectief te zetten, daarna is dat enorm gegroeid.

Alleen in Lake Placid was het één land meer, 17.

Ja, dat zal zo langzamerhand ook een beetje rond de 80 liggen.

Dus dat is enorm toegenomen.

Maar wat weer zo opvallend is, en dat hebben we al eerder behandeld in onze podcast, is dat hier ook staat hoeveel mannen en vrouwen er meededen in Chamonix.

En dan heb je dus 16 landen.

Er deden in totaal 258 atleten mee.

Waarvan, schrik niet, 245 mannen.

Dus slechts 13 vrouwen.

En die aantallen aan de kant van de vrouwen, die zijn eigenlijk pas omhoog gegaan.

Vanaf de Albert View en de Lillehammer jaren.

Dus daar zie je ook weer terug wat wij al veel eerder hebben geconstateerd.

Dat even vanuit de statistiekhoek.

Ja en dan gaan we even door naar de volgende winterspeler, de tweede dus, in Sankt Moritz.

Het Zwitserse Sankt Moritz is net als Chamonix een mondain toeristendorp waar de happy few van Europa in de winter neerstreek.

Dat is nog steeds zo natuurlijk.

Jazeker.

Het aantal deelnemers aan deze tweede winterspelen steeg met 84% ten opzichte van de eerste.

En niet alleen omdat er voor het eerst ook vrouwen echt meededen.

Nee, dat klopt, zag ik ook.

De man-vrouw-verhouding was nog wel flink scheef.

26 vrouwen op 438 mannen.

Ja en dan de revelatie van de winterspeler was het Noorse meisje Sonja Hennie, die toen haar eerste van drie gouden medailles won bij het kunstrijden.

Haar record als de jongste deelnemer bleef 74 jaar overeind.

Hennie was bovendien de eerste ster bij het kunstrijden.

De Zweed Kielis Krafstum won op de tweede speler zijn derde gouden plak bij het kunstrijden.

En de Amerikanen wonnen goud en zilver bij het bobsleeën.

Schaatsen was ook in het Batruspark en ook weer natuurreis en buitenbaan.

Veertien schaatslanden waren van de partij met veertig deelnemers.

Het schaatsen was dit keer een onrondje tussen Noorwegen en Finland.

Maar voor de Verenigde Staten reed Eddie Murphy mee.

Eddie Murphy, ja.

Een andere Eddie Murphy.

Een andere Eddie Murphy, misschien zijn opa, ja.

Hij won vier jaar later een zilveren plak op de vijf kilometer.

De oudste schaatser was de 44-jarige Brit Frederick Dix.

Dus ja, de Britten hadden regelmatig toch deelnemers die op goede leeftijd waren.

Die zien we nu helemaal niet meer terug.

Kom je nog aan de tien kilometer?

Wat heb ik nog wel aardig zo?

Nou, wat we over de Finse straten maken, want die was alweer in beeld.

Klas Thunberg.

Op 35-jarige leeftijd won hij nu twee gouden medailles op de korte afstanden.

Op de 500 meter werden twee gouden en drie bronzen medailles uitgereikt.

Nederland vaardigde voor het eerst twee schaatsers af trouwens.

Siem Heyden en Willem Kors.

En die laatste die viel op de 500 meter.

En op deze spelen werden slechts drie afstanden volledig verreden.

Ja.

En weet je waarom?

Omdat door de föhn de dooi inviel en de 10 kilometer na de vijfde rit afgebroken moest worden en niet meer afgemaakt was.

Nee, ik weet niet, hebben ze er wel mee dooi eens uitgereikt?

Nee, nee, nee.

Ik sloeg even aan, jij zei drie afstanden.

Die tiende was dan eigenlijk de vierde geweest.

Maar die duizend meter, die is pas in Inchbroek eigenlijk op het programma gekomen.

Ja, en dan hebben we de derde speler, want laten we ze maar even alle drie voorbij komen, waar de spelen van de winter begonnen zijn.

En de derde was dus Lake Placid.

En dat was ver weg van de thuisbasis van de Olympische Winterspelen.

Zijnde Europa in die tijd.

Voor veel sporters en organisatie was de reis te duur.

Het waren immers de nadagen van de grote depressie.

En ook weer kende een depressie, waardoor de Spelen met twee dagen verlengd moesten worden.

Bijzonder was de prestatie van Eddie Egan.

Wat een combinatie, boksen en Viermansbob.

Nou ja, hij heeft het voor elkaar gekregen.

En voor het eerst op de Spelen schaatste in Lake Placid ook vrouwen op de lange baan.

Hoewel het er om een demonstratiesport ging.

Net als curling trouwens.

Ook een demonstratiesport voor vrouwen in die tijd.

Ja, en dan was het schaatsen op de James B.

Sheffield Olympic Skating Ring.

Natuurreis en een buitenbaan.

Nogmaals.

Lake Placid veroorzaakte overigens ook een rel in de schaatswereld.

Klaas Thunberg werd zelfs zo boos dat hij zich uit de competitie terug trok en de eerste boot terug nam naar Finland.

En waarom dan?

Nou, de Amerikanen lapten namelijk alle regels aan hun laars.

Er werd niet gestart in paren, maar in hits in het afvalsysteem.

En in die hits gaan zes rijders tegelijkertijd van start.

In de uitslagen is alleen de aankomsttijd van de snelste rijder aangegeven en de verliezers kregen een uitslag in meters achterstand.

En in die wedstrijden waren strategie en het sluiten van combines belangrijker dan hardrijden.

Met een slakke gang ging de strijd van start en het draaide vrijwel altijd uit op een eindsprint.

En de Amerikanen en de Canadezen hadden de meeste ervaring met deze manier van rijden en wonnen dus bijna alle medailles.

Daar kwamen nog eens de verwijten bovenop dat de Amerikanen de concurrenten insloten om hun eigen kandidaat te laten winnen.

En dat was kennelijk bij de Amerikanen een goed gebruik.

En dat alles gebeurde met instemming van het IOC.

Dat is natuurlijk ook hoogst merkwaardig, want op het gebied van de amateurstatus waren ze weer zeer uitzonderlijk streng.

Ja, nou dat IOC, daar kunnen we ook vijf afleveringen mee vullen.

Ik denk dat het behoorlijk koud was in Lake Placid, maar er waren toch nog een hoop toeschouwers, Rik.

78.000.

En dat vind ik voor die jaren wel behoorlijk veel.

Overigens zie ik dat vier jaar daarna in Karmis Partenkirchen gaat het ineens aan half miljoenen.

Gaat het wel heel erg omhoog.

En daarna blijft het dan weer een beetje hangen.

En dat is het eigenlijk.

In andere werelddelen zijn die spelen eigenlijk niet gekomen.

Ja, Canada daar natuurlijk, maar dat rekening maar even tot Canada-Amerika.

Ja, en dan moeten we het toch maar even hebben over de vierde Olympische winterspelen, want het Ja, hoe bijzonder was dat?

Karmisch Partenkirchen.

Want 80.000 ogen, oftewel 40.000 mensen, zijn gericht op één punt in het stadion van Karmisch Partenkirchen.

Adolf Hitler opent persoonlijk de Spelen.

Het publiek staat onbewegelijk met de rechterarm vooruit.

En na de eetaflegging rennen duizenden mensen het stadion uit om Hitler van nabij te zien.

NEC schrijft hierover Ik vraag mij af hoe het mogelijk is dat een man met zulke zachte, haast verlegen ogen de leider, de opreerster van een zo reuzachtig volk is geworden.

Reuzachtig waren de Duitsers overigens niet op te spelen in eigen land.

Noorwegen won vijftien medailles en Duitsland slechts zes.

Hitler bezocht onder meer het ijshockey en skispringen.

En, wat ook opvallend was, prinses Juliana was daar ook.

Maar bleef in de drukte rond Hitler vrijwel onopgemerkt.

De Spelen in Duitsland waren uiteraard omstreden.

De nazi's wilden daarom niets aan toeval overlaten.

Alleen Duitse fotografen mochten foto's maken, die bovendien door de nazi's werden gescreend.

En dan was daar ook nog Sonja Hennie.

Zij was er weer, want ze was opnieuw de ster van de Witte Spelen.

Zij won haar derde en laatste gouden medaille.

Hennie werd na Carmis professioneel ijsdanser.