မြန်မာနိုင်ငံသည် စစ်အာဏာသိမ်းမှု ၅ နှစ်ကြာမြင့်လာသည်အထိ အခြေအနေတည်ငြိမ်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ပြည်သူများ၏ နေထိုင်မှုဘဝ၊ လုံခြုံရေးနှင့် အနာဂတ်အလားအလာတို့မှာ မရေရာနေဆဲဖြစ်သည်။

မန္တလေးတိုင်းအပါအဝင် ဒေသအချို့တွင် တိုက်ပွဲများ၊ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လူရွှေ့ပြောင်းမှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ယင်းအခြေအနေများကြောင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများသည် နေရပ် ပြောင်းရွှေ့ရခြင်း၊ လုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းရခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေရသည်။ ဒေသခံများအတွက် နေ့စဉ်ဘဝသည် အန္တရာယ်နှင့် မသေချာမှုတို့ကြားတွင် တည်ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လူငယ်များနှင့် ပြည်သူများသည် အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုများမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏အသံကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြပြီး ယင်းလှုပ်ရှားမှုများသည် အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမိုစနစ်တကျ ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ယင်းလှုပ်ရှားမှုများသည် အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပါဝင်သူများအတွက် အန္တရာယ်များမှာလည်း လျှော့နည်းမသွားပေ။

ရွေးကောက်ပွဲနှင့် ဆိုင်သော ဆွေးနွေးမှုများအပေါ်တွင်လည်း သံသယရှိကြသည်။ တရားဝင်မှုအနေအထားအပေါ် သံသယရှိမှုနှင့် ယုံကြည်ထိုက်သော အခြေအနေမရှိမှုတို့သည်

ပြည်သူများအနေဖြင့် နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းစဉ်များအပေါ် သံသယရှိနေကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ထို့အပြင် နာဂဒေသနှင့် မန္တလေးဒေသတို့အကြား သွားလာမှုများ၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုများလည်း ရှိနေပြီး ယင်းသည် အလုပ်အကိုင်၊ လုံခြုံရေး သို့မဟုတ် အခြားလိုအပ်ချက်များကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဒေသအလိုက် အခြေအနေများသည် မတူညီသော်လည်း၊ အားလုံးတွင် တူညီစွာတွေ့ရသည်မှာ မတည်ငြိမ်မှုနှင့် မသေချာမှုဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် ယနေ့မြန်မာနိုင်ငံ၏ အခြေအနေသည် တိုက်ပွဲများ၊ လူမှုရေးလှုပ်ရှားမှုများနှင့် နိုင်ငံရေးမသေချာမှုများ ပေါင်းစည်းနေသော အခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူများအနေဖြင့် အန္တရာယ်နှင့် မသေချာမှုကြားတွင် နေထိုင်နေကြရသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းအခြေအနေများကြားမှ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် လှုပ်ရှားမှုစိတ်ဓာတ်များ ဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းသည် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ဖြစ်သည်။