The salient focus of this podcast episode is the remarkable athletic achievement of Bob Beamon, who set a world record in the long jump during the 1968 Olympics held in Mexico City. We delve into the intricate details surrounding Beeman's extraordinary leap of 8.90 meters, which not only surpassed the previous record by a significant margin of 55 centimeters but also stood unchallenged for over two decades. I recount the atmospheric conditions that contributed to this unprecedented jump, including optimal temperature and humidity, as well as the psychological pressure Beeman faced before making his attempt. The episode further explores the immediate aftermath of his jump, highlighting the astonishment of officials and spectators alike, as they grappled with the implications of such a groundbreaking performance. Ultimately, we reflect on the legacy of Beeman's achievement and its enduring impact on the world of athletics, setting the stage for future competitors striving to reach new heights. The discussion centers around the remarkable achievement of Bob Beeman during the 1968 Olympic Games held in Mexico City, where he set an unprecedented world record in the long jump. The episode meticulously details the circumstances surrounding this historic event, emphasizing the optimal conditions that contributed to Beeman's extraordinary performance. The speakers delve into the specifics of the jump, noting the atmospheric conditions, including temperature and humidity, which were deemed ideal for such an endeavor. Furthermore, they explore Beeman's background as a top athlete, having won 22 out of his last 23 competitions leading up to the Olympics, thus establishing him as a formidable contender. As the narrative unfolds, we learn about the atmosphere of anticipation and tension that enveloped Beeman as he prepared for his jump, culminating in a breathtaking leap that measured an astonishing 8.90 meters. The speakers articulate the disbelief that ensued among spectators and officials alike, as the optical measuring equipment failed to accurately record the distance due to the jump's extraordinary nature. They recount how a traditional measuring tape had to be employed to confirm the measurement, leading to a dramatic reveal of the new world record, which stood unchallenged for decades until it was finally surpassed in 1991. In addition to the technical aspects of the jump, the episode touches upon the broader implications of Beeman's achievement, including the psychological impact it had on the sport of long jump and the subsequent obsession among athletes to surpass the 8.90-meter mark. This historical narrative is interwoven with contemporary reflections on Olympic events, highlighting the potential for political and social dynamics to influence athletic participation in upcoming games, thus providing a rich context for understanding the significance of Beeman's leap in both sports history and Olympic tradition.

Takeaways:

1. In the 1968 Olympic Games held in Mexico City, Bob Beamon achieved a remarkable long jump of 8.90 meters, a record that stood for 23 years until it was surpassed in 1991.
2. The atmospheric conditions during Beeman's jump were ideal, including a temperature of 24 degrees Celsius and the maximum allowable tailwind, which contributed significantly to his performance.
3. Beeman, who was initially a favorite, had faced fierce competition from previous medalists in the long jump event, making his victory even more remarkable.
4. The measurement of Beeman's jump initially posed challenges due to the equipment's inability to register such an extraordinary distance, leading to a manual measuring process.
5. Following Beeman's historic jump, the competitive landscape in long jump shifted dramatically, as many athletes became obsessed with breaking his record.
6. The podcast also touches upon the political climate surrounding the 1968 Olympics, drawing parallels to potential future events and controversies in sports.

Links referenced in this episode:

1. theperfectjump

Companies mentioned in this episode:

1. Bob Beamon
2. Dick Schaap
3. Mike Powell
4. Carl Lewis
5. Ralph Boston

Dit is aflevering 21 alweer.

En de titel die we voor deze aflevering hebben gekozen, dat is de Perfect Jump.

En zoals de sportliefhebbers misschien wel vermoeden, was die jump van Bob Beeman.

1968.

En waar zitten we dan, Rick?

In welk land?

Ja, Mexico City.

Ja, Mexico City.

De hele lucht.

Ja, en die spelen die werden niet midden in de zomer gehouden, maar iets later.

14 minuten voor 4.

En het is heel terecht om even zo gedetailleerd daarbij stil te staan, omdat het wereldrecord wat hij dan springt, Is pas vele, vele jaren later een klein beetje verbeterd.

En we zullen zo even die cijfertjes noemen.

Maar het gaat dus om de Amerikaan Bob Beeman.

En hij maakt zich gereed voor zijn eerste poging in de finale verspringen.

Ja, en dan moet ik even zeggen dat hij vooraf had hij de laatste 23 wedstrijden.

Daarvan had hij de 22 gewonnen.

Ja, dus hij was wel de topfavoriet.

De drie medaillewinnaars doen ook mee met deze Spelen.

Ja, het is zinnig sterk.

Ja, het is geen koekenbakkers.

Een bijzonder sterk deelnemersveld dus.

Maar goed, hij staat voor zijn eerste poging.

Ja, Mexico reek eilenlucht natuurlijk.

En men zegt achteraf dat het bijna de ideale temperatuur was op dat moment, 24 graden Celsius.

De ideale vochtigheidsgraad.

En hij had ook de maximaal toegestane rugwind.

Dus die klimatologische omstandigheden zaten allemaal mee.

Maar die hebben hem ook wel mentaal vergebracht.

Want hij zag dat het ging regenen toen hij zijn eerste sprong kon gaan doen.

En ja, toen de wolken boven het stadion zich samen pakten, dacht hij bij zichzelf het moet nu met deze sprong gebeuren.

Want hij dacht als het gaat regenen, ja, dan ben ik niet op mijn best.

En dan lever je natuurlijk niet de beste prestatie.

En wat ik dan nog even wil zeggen over Bob Bieman, want we hebben het natuurlijk over de finale ronde om het zomaar te zeggen, maar er is altijd ook een kwalificatieronde vooraf.

En wat bleek nu, Bob Bieman die had dus in de allerlaatste mogelijkheid van de kwalificatie, had hij de finale pas bereikt.

Oké, en waarschijnlijk dacht hij daarna van ja, nou moet het ook gebeuren.

Nou moet ik wel even wat beter gaan springen.

Nou, hij komt dan uiteindelijk uit in zijn aanloop op 19 passen.

Dat ging volgens de verslaglegging in een perfect ritme, met een steeds grotere snelheid.

Dat geldt natuurlijk voor alle topverspringers, maar dat was dus 100% in ritme en met perfectie.

Hij kwam precies bij die balk uit.

Dat vind ik altijd het mooie van verspringen.

Nu zie je meteen dat shot of de tenen van die schoenen in die bak terechtkomen of niet.

Dus hij zou vlakbij hebben gezeten en zijn afzet was zeer explosief.

Met gebalde vuisten vloog Biemen onwaarschijnlijk hoog door de eilenlucht van Mexico.

En dat zie je ook op die foto's.

Wat ik altijd zo mooi vind van die foto is, het lijkt wel alsof hij over die jurytafel heen springt.

Dat is natuurlijk niet zo, want hij staat aan de zijkant.

Maar je ziet Die juryleden allemaal zo meekijken alsof het een tenniswedstrijd is, weet je wel, van links naar rechts.

En je ziet gewoon de verbazing ook in hun ogen.

Dat vind ik zo mooi uit die foto blijken.

Nou, toen hij eindelijk daalde, klapte hij met zijn hielen zo hard op het zand dat hij als een slecht landend vliegtuig doorschoot en pas buiten de zandbak tot stilstand kwam.

Ja, dus hij ging echt voorover en hij viel niet achterover, wat natuurlijk cruciaal is om een goede afstand te bereiken.

Nou, dan is er een boek geschreven, dat heet The Perfect Jump.

Daar hebben wij even deze titel uitgehaald.

Van de Amerikaanse sportsjournalist met een zeer Nederlandse naam, Dick Schaap.

En die geeft dan uitvoerig weer wat er daarna gebeurde.

Beeman voelde dat het een hele goede sprong was geweest.

Maar de vraag is natuurlijk, hoever, hoever, hoever?

Het vermoeden dat het iets buitengewoons was, bleek al uit het feit dat de optische meetapparatuur niet kon worden gebruikt.

Dat is toch geweldig?

Ja, en dan moet je ook nog eens weten dat Die sprong die eindigde maar een paar decimeters binnen het zandgevulde verspringbak.

Dus na de landing voelden die officials, de publiek, de concurrenten, Bob Beeman zelf, de officials die de sprong in concrete cijfers moesten registreren, stonden met de handen in het haar.

Ja, absoluut.

Nou, en er moest dus een ouderwets lint aan te pas komen, dit heeft ook heel veel tijd in beslag genomen, om die sprong te meten.

Nou, waar kwam het toen op uit?

Dat is echt gigantisch.

8 meter 90.

En dat was een verbetering.

Niet met een paar centimeter, maar meer dan een halve meter.

55 centimeter.

Carl Lewis heeft één keer één centimeter verder gesprongen.

Maar die jump werd, dacht ik, niet erkend.

Maar bij Mike Powell was dat dus wel een rechtmatige sprong, om het zo maar te zeggen.

Het is echt een ongelofelijke sprong geweest waar alle omstandigheden eigenlijk op perfecte manier samen kwamen.

Ja en dan moet je ook weten dat Bob Biemen zelf die afgaande op de reacties om hem heen een bijzondere prestatie zou hebben verricht, begreep het niet ogenblikkelijk hoe het nou precies zat.

Want als Amerikaan was hij grootgebracht met lengtematen als feet en inches.

En zette dus vraagtekens bij die 8 meter 90.

En zijn vriend, Ralph Boston, hielp hem uit de droom.

En die zei, meer dan 8 meter 55, riep die Boston juichend tegen Beeman.

En een official liep in de richting van Beeman en stamelde al maar door.

Fantastisch, fantastisch, fantastisch.

En Beeman volgde het verdere verloop nauwkeurig.

Bij het opmeten van de afstand ontging hem niets en nadat de officiële meting 8,90 meter uitwees, snelde hij opnieuw naar Boston toe om hem dit geweldige nieuws te vertellen.

Na vele emoties werd twintig minuten later het verspringen hervat.

Ja, en voor Beeman's tegenstanders was de strijd natuurlijk meteen voorbij.

Die gaan niet het wereldrecord met 55 centimeter en nog meer verbeteren.

Je had een Brit, Lynn Davis, de kampioen van 64.

Die zei meteen tegen hem, je hebt de wedstrijd vernieuwd.

Ja, dat is een hele fijne uitdrukking voor iemand die zo'n geweldige historische sprong net achter de rug heeft.

Hierna zullen wij alleen maar twaazen lijken.

Nou, dat is wel wat leuker.

Ja, en inderdaad wat jij zegt, dat verspringen werd op een gegeven moment hervat.

Niemand kwam verder dan 8 meter 20 en het was gaan regenen.

Dus ja, dat moet je dan ook een beetje meehebben.

Maar goed, die anderen hadden echt geen 8,91 gesprongen.

En zo zie je dus dat als al die omstandigheden samenkomen en iemand dan mentaal zo in zijn hoofd heeft zitten van nou, nu moet het gebeuren.

Ja, dan komt zo'n geweldige sprong uiteindelijk tot stand en de krantenkoppen luiden dan ook.

Biemens springt de 21ste eeuw binnen.

En dat was natuurlijk voor al die verspringers, al die professionele verspringers, werd dat natuurlijk een obsessie om over die 8,90 meter te komen.

Het werd ook wel een klopjacht genoemd door honderden verspringers overal ter wereld.

Het legendarische en 23 jaar oude wereldrecord van Biem een 8,90 meter sneuvelde.

Onder toeziend oog van de keizer van Japan slaagden twee Amerikaanse springers tijdens de wereldkampioenschappen atletiek in Tokyo erin de prestatie te overbruggen.

Als eerste dus Lewis met 8.91, maar niet met toegestane rugwind.

En daarna kwam dus Mike Powell, die was toen 27 jaar.

Hij was bekend onder de naam de Kangaroo uit Philadelphia en die kwam toch even geschiedenis schrijven.

Weer een feilloze aanloop zorgde ervoor dat Powell pas na 8 meter 95 contact met de aarde kreeg.

Hoe mooi kan je het omschrijven?

En daarmee kwam de magische grens van 9 meter binnenhand bereikt, die we nog steeds niet gehaald hebben uiteindelijk.

Dus ja, Een geweldig verhaal wat aan dat verspringen vastzit.

Ja, Rick, ik wil daar toch even naartoe.

1968 ook politiek verzet.

We hebben dat gedoe met Groenland, met Trump.

Nou, die komt dan ineens met die importheffingen waar heel Europa nu van ondersteboven is.

Want je zou toch zeggen dat ook met het aanstaande WK voetbal, dat je als Europa, waar natuurlijk toch de sterkste voetballanden vandaan komen, gewoon tegen Amerika zegt, ga jij lekker dat WK spelen, maar wij gaan hier een eigen toernooi organiseren.

En dat zal allemaal wel niet gebeuren, maar ik heb het gevoel dat bij Olympische Spelen dat verzet soms wat sneller aanwezig is dan bij, ik zeg maar even, de FIFA-familie.

En daar kan je ook nog alle andere termen aan verbinden.

Hoe zie jij dat, Rick?

Ja, qua landen die mee gaan doen dat we misschien een negatief record gaan krijgen.

Ten opzichte van voetballers heb je natuurlijk in de Olympische sporten veel meer individuen die uiteindelijk gewoon kunnen zeggen, nou sorry, ik ga niet naar Amerika toe onder deze omstandigheden.

Dus ja, we blijven dat natuurlijk volgen in onze podcast, maar het is toch wel een aspect Wat vaak terugkomt in onze afleveringen, waar we misschien toch nog wel wat bijzondere wendingen in gaan krijgen.

Dus ook dan zullen we wel weer een spreker kunnen vinden die daar weer wat meer van afwet en ons vertelt hoe we daar tegenaan moeten kijken.

Ja, en we zijn tenslotte bezig met het.

De derde ronde van L.A.

Exact.

En daar moeten we nu weer een beetje naartoe.

We hebben natuurlijk veel mooie Olympische sporters benoemd.

Wij denken er zeker aan om weer een prominente spreker aan het woord te krijgen die zelf ook heeft deelgenomen aan de Spelen.