The narrative unfolds on September 7, 1972, amidst the backdrop of the Munich Olympics, where a remarkable figure, Hennie Kuiper, emerges as a potential champion. However, this triumph is inextricably linked to a tragic event: the terrorist hostage crisis involving Israeli athletes, which casts a shadow over the games and alters the Olympic experience for all participants. As we delve into the events of that fateful day, we explore the tension between the pursuit of athletic excellence and the grim realities of international conflict. Kuiper's journey through the race, marked by challenges and a steadfast resolve, epitomizes the resilience of athletes in the face of adversity. Ultimately, the episode serves as a poignant reminder of how extraordinary achievements can occur even under the most harrowing circumstances.

The date is September 7, 1972, a day that marks a significant moment in Olympic history, as the Munich Games are underway amidst an unsettling backdrop of geopolitical tension. The episode unveils the story of Hennie Kuiper, a 22-year-old cyclist from Oldenzaal, whose athletic prowess is juxtaposed against the harrowing events of the Palestinian hostage crisis that unfolded just days prior. This intersection of sport and tragedy casts a long shadow over Kuiper's achievements, illustrating how the brilliance of athletic performance can become intertwined with global events that shape public perception and historical narrative. As we delve into the complexities of Kuiper's Olympic journey, we witness not only the thrill of competition but also the somber realities faced by athletes during a time of crisis, leaving listeners to ponder the weight of sporting glory amid turmoil.

Delving deeper into the narrative, we explore the psychological landscape of the athletes as they navigate the tension-laden environment of the Olympic Village, transformed into a fortress in light of the recent events. Kuiper's determination to compete despite the looming threat serves as a testament to the resilience of the human spirit. The episode features reflections from fellow athletes and commentators who provide insight into the mental fortitude required to perform under such extraordinary circumstances. The discussion extends to the impact of media coverage during the crisis, as journalists grappled with the ethical dilemmas of reporting on both the unfolding hostage situation and the ongoing athletic competitions. This duality of focus reveals the complexities faced by journalists, who must balance their duty to inform the public while respecting the gravity of life-and-death situations.

In the final segments, the episode culminates in a detailed recounting of the cycling event where Hennie Kuiper ultimately claims victory, an achievement layered with contrasting emotions of triumph and sorrow. The narrative captures the race's dynamics, detailing Kuiper's strategies and challenges, including a moment of potential disaster that he deftly navigates. The aftermath of his victory is equally poignant, as we reflect on the broader implications of his win in the context of the ongoing crisis. The episode closes with a contemplative dialogue about the legacy of the 1972 Olympics, encapsulating the enduring themes of resilience, ethical quandaries in sports reporting, and the intertwining of personal and collective histories that continue to resonate in contemporary discussions surrounding athleticism and global events.

Takeaways:

1. The podcast discusses the significant events surrounding the Munich Olympics of 1972, particularly the hostage situation involving Israeli athletes.
2. Hennie Kuiper, a prominent Dutch cyclist, emerged as a new sports hero during these tumultuous Olympic Games.
3. The atmosphere in the Olympic village was tense and grim due to the ongoing crisis, affecting all athletes.
4. Despite the surrounding chaos, Kuiper maintained his focus and performed exceptionally in the cycling competition that followed.
5. The podcast highlights the complexities faced by journalists covering the events, balancing sports reporting with urgent news about the hostage crisis.
6. Contemporary doping issues in athletics are discussed, reflecting on the ongoing challenges and controversies in the sport.

De Olympische Spelen in München zijn halverwege.

Vandaag wordt een nieuwe sportheld geboren.

De 22-jarige Hennie Kuiper uit Oldenzaal.

Zeer spijtig voor Hennie is wel dat op 5 september om half vijf morgens acht Palestijnse commando's het appartement van de Israëliërs binnendringen in het Olympisch dorp.

Dit zal altijd verbonden blijven met het verhaal van Hennie Kuiper als Olympisch kampioen.

Ja, dat is verschrikkelijk geweest.

Ik heb vorig jaar een hele goede film gezien op het filmfestival in Rotterdam.

Er zijn wel meerdere films gemaakt over die geiseling.

Maar wat hier zo bijzonder aan was, was dat ze dat helemaal gemaakt hebben vanuit het perspectief.

van een Amerikaanse broadcaster, een van de eerste die toen die spelen uitzond, en dat was CBS.

En die zaten met hun studio in het gebouw tegenover het gebouw waar die gijzeling plaatsvond.

En wat ze dan helemaal nagespeeld hebben, met allemaal van die oude attributen ook, is het hele decor wat zich daar afspeelde, zowel in de studio als natuurlijk aan de overkant.

en die hectiek van die verslaggevers die ineens geconfronteerd werden met die gijzeling, wat ik al een paar keer heb gezegd, aan de overkant.

En dan hebben ze ook heel erg goed in beeld gebracht met welke dilemma's die verslaggevers allemaal te maken kregen.

Je hebt enerzijds natuurlijk sportwedstrijden, anderzijds natuurlijk die gijzeling.

Nou, dan is het op een gegeven moment wel duidelijk dat je daar natuurlijk heel veel aandacht aan gaat besteden.

Maar er werden ook opleveren die gegijzeld werden, die werden ook voor het raam gezet.

Dat kan je misschien nog wel herinneren.

En die Palestijnse terroristen hadden van die nylonkousen over hun hoofd getrokken.

Ja, dat was natuurlijk ook een zekere vorm van propaganda.

Dus daar moesten zij toen ook mee dealen, van hoe gaan we daarmee om.

Dat is een hele goede film.

Ik heb er niet zoveel meer over in de krant gelezen, maar ik vond het wel een van de beste films van vorig jaar op het filmfestival.

Ja, ongelukkig kan dat bijna niet meer.

Nee, dan kan je een keer goud winnen en dan gebeurt er zoiets.

Dat is echt bizar natuurlijk.

Zowel die wegwedstrijd volgens mij heel goed nog bezet was.

Er zijn natuurlijk ook bij andere sporten, er zijn er wel atleten naar huis gegaan van die gijzeling.

Dat vertelde jij mij ook nog, toen ook Nederlanders nog vertrokken zijn.

Maar die wegwedstrijd was toch enorm goed bezet nog.

Dus dat was een unieke prestatie.

Maar ja, dat valt er natuurlijk helemaal weg ten opzichte van die gijzeling.

Bij het verlaten van het Olympisch dorp voor de dagelijkse training is de sfeer grimmig.

Er staan tanks, het dorp is veranderd in een vesting.

Maar eenmaal aan het fietsen op de landelijke buitenweggetjes is daar niks meer van te merken.

De renners rijden zich nog eens goed los voor de wedstrijd van de volgende dag, 7 september.

Ze leven in een cocon en komen er niet uit.

Ja, ongelooflijk.

Nou wil het toeval, Rick, dat ik niet zo lang geleden heb ik Hennie Kuipen ontmoet.

Ik heb je wel eens verteld dat ik een film heb gemaakt over de Giro d'Italia.

Amore Finito is de titel van die film.

Het gaat over een impressie van hoe de Italianen die Giro beleven.

Dus toen heb ik, min of meer na corona, zelf wat screenings georganiseerd in een kino in Rotterdam.

En Hennie Kuipen zit in een bijzonder wielergezelschap waar toevallig ook mijn broer in zit.

En die wilde heel graag mijn film zien.

Dus toen was dat hele gezelschap er, inclusief Hennie Kuipen.

En toen hebben we uitgebreid daarna een hapje gaan eten in de pijp, want dat ligt één straat verder bij Kido.

En toen heb ik heel lang met hem zitten praten, ook over zijn hele carrière.

Een enorme, sympathieke, aardige man met een ontzettend goed geheugen.

Toen heb ik het ook nog even kort met hem over die Olympische Spelen gehad.

De voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, Avery Brandeis, maakte intussen bekend dat de Spelen doorgaan.

The Games must go on.

Het Nederlands Olympisch Comité laat de deelnemers zelf beslissen of ze naar huis willen.

Zeven Nederlanders doen dat.

Het zijn de atleten Jos Hermes, Willem van Gogh, Bram Wassenaar en Sjef Henkens.

En de hockeyers Paul Lidjens, Flip van de Lid de Jeune en de worstelaar Bert Kops.

Bij de wielrenners is een mogelijk vertrek uit München geen punt van discussie.

Ze gaan rijden.

En dan is het 7 september, 10 uur in de ochtend.

Het startschot klinkt voor hun wedstrijd.

Ze moeten 182 kilometer fietsen in een wedstrijd die Eelgeroen belooft aan de winnaar.

Henny Kuiper blijft er kalm onder en houdt zijn goede voorgevoel de hele dag vast.

Hij raakt weliswaar in het begin van de koers verzeil tussen de niet zo stuurvaste Afrikanen, belandt met fiets en al in een droge sloot, maar de schade is snel hersteld.

De kersverse Olympisch kampioen-achtervolging op de baan, de Noor Knut Knutsen, is ook achterop geraakt en stoont met een noodgang naar voren.

Kuiper denkt, dit is mijn dernie.

Na 80 van de 180 kilometer ontstaat er een kopgroep van 15 man met als opvallendste aanwezigen de Belg Freddy Martens, de Italiaan Francesco Moser, Kees Briem en Henny Kuiper.

De eerste drie rijden of hun leven ervan afhangt.

Maar de rest van de grote groep laat het afweten.

Hennie Kuiper ook.

Hij geeft aan.

Ik moet zeggen, ik ben altijd iemand geweest die zijn werk wel deed.

Maar die dag dacht ik, als zij niet allemaal rijden, rij ik ook niet.

De voorsprong van de vijftien koplopers bedraagt anderhalve minuut als Fedor de Hertog in de achtervolgende groep besluit dat hij vooraan ook bijhoort.

Hij rijdt binnen 20 kilometer in zijn eentje het gat dicht.

Hennie Kuiper hoort dat, springt weg.

Het is precies het goede moment op zijn dag dat alles klopt.

Er is nog veertig kilometer te rijden.

En Priem en Den Hertog spelen het ploegenspel perfect.

Priem plakt aan het wiel van Freddie Martens.

En deze Martens is al een verdette in woording.

Martens is Priem na een tijdje ontzettend beu en begint hem te slaan.

Priem verklaart, toen moest ik hem wel terugmappen.

En dan Fedor Den Hertog.

Die legt intussen Francesco Mozer aan banden.

En dat is ook wel opvallend, want Fedor de Hertog heeft in het voorseizoen drie maanden bij de gebroeders Moser in Italië gelogeerd om daar te kunnen trainen.

Het zijn zelfs vrienden geworden.

Maar de Hertog houdt zich keurig aan het ploegbelang.

Ook als Moser hem een mooi bedrag biedt om naar Kuipen toe te rijden.

Op kop rijdt Kuiper in zijn eentje als een duivel.

Zijn maximale voorsprong bedraagt 1 minuut en 10 seconden.

Tegen het einde wordt het dan minder, maar het frontrust Kuiper niet.

Hij heeft het goede ritme te pakken en laat zich niet meer inlopen.

Het is voor ingevoerde volgers nog even schrikken als hij vlak voor de meet zijn helm afzet en ermee begint te zwaaien.

Want dat is eigenlijk verboden.

Maar de jury zeurt er niet over.

Henny Kuiper heeft gewonnen.

Ja, absoluut.

En voor zover we weten is Hennie Kuiper nooit in verband met doping gebracht.

Nogmaals, Hennie Kuiper, die hebben we.

Er werd een Spanjaard, werd derde, een zekere Geime Uelamo, maar die werd op doping betrapt, gebruikt van coramine.

Dus die werd, ja, de bronsmedaille ontnomen.

Maar je had toen nog niet de regel dat dat nummer 4 naar nummer 3 gaat.

en dus de bronzen medaille krijgt.

Dus er is geen bronzen medaille uitgebreid.

En ja, ik vind het toch ongelooflijk Rick, hoe we, nou ik zal niet zeggen elke aflevering die we maken, maar toch onder zoveel afleveringen komt dat doping spook weer naar boven.

Het begint toch wel een beetje, als je je erin verdiept in de olympische spelen, een vervelende rode draad te worden.

Dan las ik twee weken geleden een heel artikel in de Vochtgrant dat de Amerikaanse sprintploeg, dus de 100 en de 200 meter, met het oog op L.A.

2028, dat die ploeg ook weer enorm in de problemen is gekomen vanwege doping.

Dat was bij mij eigenlijk niet zo helder in beeld.

En van die zes zijn er nu drie op doping betrapt.

Dat is natuurlijk nogal wat.

De meest beroemde is Fred Curley van de 100 Meter.

Die heeft een probleem omdat hij zijn whereabouts niet had opgegeven.

Dat is drie keer verkeerd gegaan.

Nou claimt hij dat een van die keren de meneer die langskwam om hem te controleren fout had gemaakt.

Dat argument hoor je wel vaker.

De tweede is Arion Knighton, als ik het goed uitspreek.

Die heeft inmiddels een schorsing van vier jaar.

Dus als dat zo blijft, kan hij niet meedoen aan L.A.

2028.

En dan heb je nog Marvin Bracey.

Die heeft inmiddels een schorsing van 45 maanden aan zijn broek.

Dat gaat ook over whereabouts, maar ook om vervalsing van bewijs en ook om testosteron dat is aangetroffen.

En dat aantreffen is misschien niet helemaal op zijn plaats, want hij is uiteindelijk, dat is de verdenking, is hij erbij gelat door zijn eigen coach.

Hoe vind je dat?

Dat is ook een oud-sprinter Mitchell.

Maar die heeft zelf later na zijn carrière ook toegegeven dat hij meerdere malen doping had gebruikt.

Dus heel Amerika, die hele atletiek, als het om die sprinters gaat, staat natuurlijk helemaal op z'n kop.

Zeker ook vanwege die verdenking dat Mitchell dus z'n eigen atleet erbij heeft gehaald.

Ja, er is natuurlijk een enorme soap aan het worden.

Maar het toont maar weer aan dat ook hedente dagen doping, zeker in die sprintnummers, gewoon een enorm item helaas nog is.